Reklama

Wałbrzyska grupa na pielgrzymim szlaku

2018-08-08 10:23

Adrian Ziątek
Edycja świdnicka 32/2018, str. II

Adrian Ziątek
Kroczenie na pielgrzymim szlaku jest wielkim świadectwem wiary

Wakacje to nie tylko czas urlopów i wyjazdów. Piękna pogoda sprzyja również pieszemu pielgrzymowaniu. W naszej diecezji pielgrzymować można do wielu sanktuariów i szczególnych miejsc kultu religijnego, jednak szczególną, można powiedzieć przysłowiową „wisienką na torcie”, jest Piesza Pielgrzymka Świdnicka na Jasną Górę

Tegoroczna XV Piesza Pielgrzymka naszej diecezji wyruszyła 31 lipca z katedry świdnickiej po uroczystej Mszy św., której przewodniczył bp Ignacy Dec. Jednak wśród pielgrzymów naszej diecezji są ci, którzy na pielgrzymi szlak wyruszyli dzień wcześniej. Mowa tutaj, oczywiście, o „wałbrzyskiej szósteczce”.

Tegoroczne pielgrzymowanie 6. Wałbrzyskiej Grupy Pieszej Pielgrzymki Świdnickiej na Jasną Górę, której patronuje św. Wincenty Pallotti, rozpoczęło się 30 lipca. Pielgrzymi zgromadzili się w wałbrzyskiej kolegiacie Świętych Aniołów Stróżów na Eucharystii, która rozpoczęła się o godz. 10. Mszy św. przewodniczył proboszcz kolegiaty ks. Wiesław Rusin, w asyście głównego przewodnika PPŚ na Jasną Górę ks. Krzysztofa Iwaniszyna, przewodnika 6. grupy wałbrzyskiej ks. Piotra Kopery i innych kapłanów, przybyłych z wałbrzyskich parafii. W tym roku w porównaniu do lat ubiegłych na Mszy św. zgromadziła się mała grupa tych, którzy podjęli się wyjścia na pielgrzymi szlak. Było to ok. 50 uczestników pielgrzymki, którzy wraz ze swoimi rodzinami i przyjaciółmi zebrali się na Eucharystii rozpoczynającej wędrówkę do tronu Matki Bożej Częstochowskiej. Uroczystą homilię w czasie Mszy św. wygłosił ks. Krzysztof Iwaniszyn, który w swoim słowie wspominał, że miał chwile zwątpienia, widząc niewielką liczbę zapisanych uczestników, którzy zdecydowali się pójść na pielgrzymkę. Jednak to zwątpienie zostało rozwiane faktem, że nawet taka niewielka grupa może zdziałać cuda dla samych siebie, swoich rodzin, parafii czy całej diecezji. Kaznodzieja nawiązywał dalej do tego, że kroczenie na pielgrzymim szlaku jest wielkim świadectwem wiary. Być może będą tacy, którzy przechodząc obok, będą drwić, widząc grupy podążające w wielkim upale do Częstochowy. Jednak ten cały trud nigdy nie idzie na marne. Zawsze wychodzi z niego wielkie dobro i pozostaje świadectwo, które nie zawsze od razu wydaje swoje owoce – mówił dalej w swoim słowie kaznodzieja. Eucharystia na rozpoczęcie wałbrzyskiego pielgrzymowania była sprawowana w intencji wymienionych dobrodziejów, którzy materialnie wspomagają PPŚ na Jasną Górę. Warto wspomnieć, że spora grupa osób udała się wraz z pielgrzymami do Witoszowa, pokonując tym samym pierwszy etap pielgrzymki, który wynosił ok. 16 km. Na miejscu noclegowym pielgrzymi zostali bardzo ciepło powitani przez parafian z Witoszowa, którzy wraz ze swoim proboszczem przygotowali pożywny posiłek, który posilił pielgrzymów na dalszy, ciężki etap pielgrzymowania.

Każdy pielgrzym, udający się do tronu Matki Bożej w Częstochowie, zazwyczaj nosi w swoim sercu konkretne intencje, z którymi pielgrzymuje. Są również tacy pielgrzymi, dla których czas wędrówki ma być chwilą na osobiste refleksje i odpowiedzi na trudne życiowe pytania. – Idę na pielgrzymkę po raz pierwszy. Trochę się boję bo nikogo tu nie znam. Mam też spore obawy czy dam radę, czy będą burze, których się boję. Mam potrzebę duchową, aby pójść w tej pielgrzymce. Nawet urlop w pracy dostałam bez problemu, mimo wcześniejszych zawirowań na stanowiskach. Wszystko ułożyło się tak, że nie miałam wymówki, dla której miałabym nie iść – relacjonuje Barbara Świątkowska, pochodząca z parafii Zmartwychwstania Pańskiego w Wałbrzychu.

Reklama

Tegoroczna niewielka liczba uczestników pielgrzymki może wynikać z tego, że w wałbrzyskich parafiach było kilka zmian na stanowiskach wikariuszowskich, które mogły negatywnie wpłynąć na tę frekwencję. Często bywa tak, że jak ksiądz w parafii organizuje wyjście na pielgrzymkę i sam w niej uczestniczy, to też i z danej parafii formuje się grupa, która decyduje się wyjść na pielgrzymi szlak – wspominał ks. Sebastian Tomaszewski, nowy wikariusz z wałbrzyskiego Sobięcina.

Dla tych wszystkich, którzy fizycznie na pielgrzymkę pójść nie mogą, lecz czują potrzebę chociaż duchowego wsparcia pielgrzymów, jest specjalna grupa „duchowego uczestnictwa”, której spotkania zazwyczaj są organizowane w parafiach, w czasie, gdy pielgrzymi podążają do Częstochowy.

Tagi:
Jasna Góra pielgrzymka

Papieskie „Niech zstąpi Duch Twój” - w dekoracji grobu Bożego

2019-04-20 12:18

it / Jasna Góra (KAI)

Do pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do Polski, ale i do współczesnych czasów nawiązuje tegoroczna dekoracja grobu Bożego na Jasnej Górze. Jak zwykle jest on umieszczony w Kaplicy Matki Bożej. Przypomniane w nim zostało papieskie wołanie o Ducha Świętego dla naszej Ojczyzny i słowa kard. Stefana Wyszyńskiego o tym, że „kto nienawidzi już przegrał” oraz to, że „na krzyżu dokonał się sąd nad światem i zajaśniała potęga Ukrzyżowanego”.

Krzysztof Świertok/BPJG

- Grób Pański składa się w tym roku z dwóch części - wyjaśnia o. Bronisław Kraszewski, jasnogórski dekorator. Pierwsza część to plansza ze św. Janem Pawłem II na tle Jasnej Góry i przypomnienie jego słów wypowiedzianych na placu Zwycięstwa w Warszawie w roku 1979: „niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze tej ziemi”. Druga część to nawiązanie do obecnej sytuacji: przemocy, grzechu, nienawiści, wzajemnych oskarżeń i słowa Chrystusa: „Ojcze przebacz im, bo nie wiedzą co czynią”.

- Dziś człowiek staje się wrogiem drugiego człowieka, tyle w nas złości i nienawiści. Bóg dopuszcza i takie momenty, by na końcu zajaśniało Jego światło i przyszło Jego pomoc – zauważa o. Kraszewski. Przypomina, że to, gdzie mamy szukać otuchy i nadziei, podpowiada nam św. Jan Paweł II, który 40 lat temu mówił: „przyzwyczai się Polacy wszystkie swoje sprawy wiązać z tym miejscem, przynosić na Jasną Górę, by o wszystkim mówić swojej Matce, która tutaj w jakiś szczególny sposób jest obecna”. To dlatego grób pański jest przed Jej Cudownym Wizerunkiem. Na Obrazie jest suknia milenijna – świadek wydarzeń Tysiąclecia Chrztu Polski z 1966r., którą poświęcił Prymas Wyszyński w obecności abp. Karola Wojtyły. Ikona ozdobiona jest koronami św. Jana Pawła II, które ofiarował na dzień przed śmiercią.

Ojciec dekorator w nawiązaniu do papieskich słów o zstąpieniu Ducha Świętego podkreśla, „ziemią jest nasze serce, nasza rodzina, nasz umiłowany kraj”, dlatego trzeba z wiarą przyjść na Jasną Górę zwycięstwa, by zwyciężyć samego siebie, by powierzyć to Matce, która słucha i wyprasza potrzebne łaski.

O zwycięstwie grzechu nad śmiercią przypomina duży drewniany krzyż umieszczony po lewej stronie grobu. To replika znaku VI Światowego Dnia Młodzieży, który odbył się na Jasnej Górze. Pod nim umęczony Chrystus. Wszystko opasane jest biało-czerwoną flagą.

W centrum grobu bożego jest Najświętszy Sakrament - Jezus, który jest Alfą i Omegą, Początkiem i Końcem. Przypominają o tym litery Α i Ω a po środku nich dużych rozmiarów, na złotym tle, monstrancja.

O. Kraszewski podkreślił, że bardzo chciał, by dekoracja grobu skłoniła nas do refleksji nie tylko nad naszym życiem, ale także nad tym co Polskę stanowi. Całość dekoracji utrzymana jest w biało-czerwonej tonacji. Jak zwykle nie brakuje kwiatów i zielonych krzewów. Samych białych róż jest 2,2 tys.

Tradycja budowania w kościołach symbolicznych grobów ukrzyżowanego Jezusa sięga średniowiecza. W Polsce rozwinęła się w wieku XVI. Dziś Polska jest jednym z nielicznych krajów, gdzie ten zwyczaj się utrzymał. Dekorowanie grobu pańskiego na Jasnej Górze sięga czasów II wojny światowej. Wówczas przygotowywał go kościelny, ale jego wystrój był bardzo skromny. Potem, gdy w sanktuarium przebywali paulińscy klerycy, groby były papierowe i nieco bogatsze. Były w nich nawet przyniesione przez wiernych kanarki w klatkach, które naturalnym śpiewem tworzyły szczególny klimat.

Kilkanaście lat temu do celów dekoracyjnych zaczęto wyznaczać ojców lub braci.

Przygotowanie grobu pańskiego na Jasnej Górze to skomplikowane przedsięwzięcie. Jego specyfiką jest to, że musi on zostać „złożony” w bardzo krótkim czasie, bowiem Kaplica Matki Bożej cały czas jest dostępna dla pielgrzymów. Jego elementy są przygotowywane znacznie wcześniej. Grób rozbierany jest w przeciągu kilkudziesięciu minut, w czasie trwania procesji rezurekcyjnej w poranek Niedzieli Zmartwychwstania.

Adoracja przy jasnogórskim Grobie Pańskim potrwa do godz.19.00.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Niedzielna Msza święta w sobotę

Ks. Paweł Staniszewski
Edycja łowicka 10/2004

Nie tak dawno w czasie lekcji jeden z licealistów zapytał mnie w intrygującej go sprawie. „Proszę księdza, Kościół uczy, że jeżeli z ważnych powodów nie możemy iść do kościoła w niedzielę (np. idziemy na zabawę karnawałową trwającą do białego rana, lub będziemy musieli w niedzielę pracować) to powinniśmy to uczynić w sobotę wieczorem.

Bożena Sztajner/Niedziela

Takie uczestnictwo nie będzie pociągało konsekwencji grzechu. Niestety, coraz częściej słyszę, iż niektórzy moi znajomi, dla wygody, by mieć niedzielę tylko dla siebie, idą w sobotę, a nie w niedzielę na Mszę św. Czy jest to postawa słuszna, prawidłowa? W Piśmie Świętym czytamy, jak to Pan Bóg polecił świętować siódmy dzień, a nie szósty. Wyznaczył niedzielę na świętowanie, a nie sobotę wieczorem. Czy więc regularne uczestniczenie w niedzielnej Mszy św. w sobotę wieczorem nie jest nadużyciem?”

Otóż tytułem wstępu przypomnę, iż obowiązek uczestniczenia we Mszy św. wiąże katolika w sumieniu. Dobrowolne zaniedbanie uczestniczenia we Mszy św. w niedzielę jest grzechem śmiertelnym i powoduje zerwanie kontaktu z Bogiem. Wracając do kwestii dnia, którego powinniśmy świętować, zgodnie z poleceniem Boga Izraelici zobowiązani byli do świętowania szabatu czyli siódmego dnia, dnia Bożego odpoczynku po dokonanym dziele stworzenia. Jednak po Zmartwychwstaniu Chrystusa, które miało miejsce w pierwszym dniu tygodnia (w niedzielę), rozpoczął się nowy etap w historii zbawienia. Etap ten jest czasem nowego stworzenia. I właśnie ten dzień nowego stworzenia, bo zostało ono zapoczątkowane Zmartwychwstaniem i umocnione zesłaniem Ducha Świętego też w niedzielę, obchodzimy jako najważniejsze święto każdego tygodnia. Świętujemy niedzielę, jako pierwszy dzień tygodnia. Wyraźnie słyszymy to w II Modlitwie Eucharystycznej, w której kapłan wypowiada słowa: „Dlatego stajemy przed Tobą i zjednoczeni z całym Kościołem uroczyście obchodzimy pierwszy dzień tygodnia, w którym Jezus Chrystus Zmartwychwstał i zesłał na Apostołów Ducha Świętego”.

Kościół o sposobie spełnienia obowiązku uczestniczenia we Mszy św. wypowiada się w kanonie 1248 Kodeksu Prawa Kanonicznego w następujący sposób: „Nakazowi uczestniczenia we Mszy św. czyni zadość ten, kto bierze w niej udział, gdziekolwiek jest odprawiana w obrządku katolickim, bądź w sam dzień świąteczny, bądź też wieczorem dnia poprzedzającego”. Jak widać, kanon ten nic nie mówi na temat przyczyn naszej decyzji co do dnia uczestniczenia we Mszy św. Termin, w którym udamy się na Mszę św. - w sobotę wieczorem (lub inny dzień poprzedzający święto) czy też w sam dzień świąteczny - zależy tylko od nas. Tak więc z formalnego punktu widzenia wszystko jest w porządku. Każdy jednak medal ma dwie strony. Stąd warto w tym miejscu przypomnieć, na czym polega zadanie świętowania. Otóż do istoty chrześcijańskiego świętowania należy uczestniczenie w liturgicznym spotkaniu, które wielbi Pana, rozważa Jego słowa i umacnia się wzajemnym świadectwem wiary. Kościół od samego początku prosił swoje dzieci, aby pilnowały niedzielnej Eucharystii. Już około 108 r. pisał św. Ignacy z Antiochii: „Niechaj nikt nie błądzi. Ten, kto nie jest wewnątrz sanktuarium, sam pozbawia się Chleba Bożego.

Jeśli modlitwa wspólna dwóch zwykłych ludzi ma moc tak wielką, o ileż potężniejsza jest modlitwa biskupa i całego Kościoła! Kto nie przychodzi na zgromadzenie, ten już popadł w pychę i sam siebie osądził” (List do Efezjan 5,2-3). A dwie strony dalej dodaje św. Ignacy następujący argument: „Gdy się bowiem często schodzicie, słabną siły szatana i zgubna moc jego kruszy się jednością waszej wiary” (13,1).

Stąd jeśli z czystego wygodnictwa pomijamy Mszę św. w sam dzień świąteczny, nasze świętowanie stałoby się niepełne. To jest podstawowa racja, dla której winniśmy dążyć do zachowania niedzielnej Mszy św. Warto zobaczyć dla jakich powodów ludzie najczęściej rezygnują w ogóle z Mszy św. w niedzielę, przychodząc na nią w sobotę wieczorem. Wygodne wylegiwanie się w łóżku, oglądanie telewizji, wycieczka, goście, widowisko sportowe - to są dla nich w niedzielny dzień ważniejsze rzeczy, aniżeli uczestniczenie we Mszy św. Oczywiście, - zauważmy - że w takim przypadku nie mówimy o grzechu (bo przecież można przyjść na Mszę św. w sobotę). Pojawia się natomiast coś, co można nazwać apelem do naszego serca, do naszego sumienia, by nie wybierać tego, co łatwiejsze, ale to, co stosowne, co buduje wiarę naszą i wiarę całej wspólnoty. W przeciwnym razie można pokusić się o stwierdzenie, że wybierając to, co łatwiejsze, czyli sobotnią Liturgię, jakby w sposób pośredni dajemy dowód, iż uczestnictwo w Ofierze Chrystusa jest dla nas jakimś ciężarem, obowiązkiem, a nie radosnym spotkaniem przy stole na wspólnej uczcie.

Kiedy przeżywamy okres Wielkiego Postu, czas nawracania się, pracy nad sobą, podejmowania dobrych postanowień celem przybliżenia się do Boga i pogłębienia swej wiary, miłości, może warto byłoby podjąć trud podjęcia decyzji o prawdziwym świętowaniu niedzieli w połączeniu z uczestnictwem właśnie tego dnia w Eucharystii. Może będzie mnie to kosztować godzinę mniej snu, ale to przecież wszystko ad maiorem Dei gloriam - na większą chawałę Boga.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Głódź: ład społeczny w Polsce jest podważany

2019-04-21 13:03

dk, mp / Gdańsk (KAI)

Obserwujemy jak ład społeczny i pokój podważa agresja hałaśliwych antychrześcijańskich prądów i ideologii, promocja moralnego nihilizmu i społecznej arogancji, apologia relatywizmu - powiedział podczas mszy rezurekcyjnej w Bazylice w Gdańsku-Oliwie metropolita gdański abp Sławoj Leszek Głódź. Mówiąc o strajku nauczycieli przyznał, że Kościół nie jest po żadnej ze stron politycznego sporu, natomiast strajk ten krzywdzi uczniów.

Jarosław Roland Kruk / Wikipedia

- Od ponad ćwierćwiecza jesteśmy obywatelami wolnej Rzeczypospolitej. Wypowiadam te słowa dziś w poranek wielkanocny, w uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego, bo przecież zmartwychwstawała na różnych etapach historii także nasz ojczyzna, a cementował naród wtedy Kościół (…) I można dostrzec ten motyw trwałego trwania Kościoła z narodem, wierność Kościoła narodowi, a narodu Kościołowi, bo szliśmy i idziemy wspólną drogą, która trwa i nie ustaje. I o tym przypominać chociażby ustanowione przez Sejm święto chrztu Polski - mówił w homilii abp Głódź.

Podkreślił, że w Wielkanoc padają "słowa zmartwychwstałego: »Pokój wam«". - Słowa nadziei, słowa wzywające do pielęgnowania pokoju. I czynimy to od 25 lat w kraju wolnym i niepodległym, zabezpieczonym konstytucją, także konkordatem, choć dochodzą tu często różne głosy, że ma być podważany - dodał.

Zaznaczył, że "to wszystko gwarantuje, poprzez także ustawy i rozporządzenia, harmonię życia religijnego w społeczeństwie, w tym także obecność religii w szkole". - To zabezpiecza wolność religijną, a także jej prawną ochronę. I to tworzy społeczny ład i pokój, właściwy klimat dla relacji Kościół-państwo - dodał.

- Obserwujemy jak ten ład społeczny i pokój poczyna czasem podważać agresja hałaśliwych antychrześcijańskich prądów i ideologii, promocja moralnego nihilizmu i społecznej arogancji, apologia relatywizmu, który bywa, że za nic ma pojęcia zła i prawdy, wynosi na piedestał społecznej akceptacji bożka tolerancji. A zawarta w nim jest akceptacja nawet wobec największych wynaturzeń. Prowadzi to także do niszczenia narodowych tradycji, podważa fundamentalne pojęcia co do istoty rodziny, małżeństwa, świętości życia, przykazań, Dekalogu i daje zielone światło dla tzw. karty LGBT - mówił abp Głódź.

- To także dezawuuje rolę Kościoła i jego misję, jego nabyte prawa. To sprawia, że ustawiane są kierunkowskazy, by usuwać znaki święte z przestrzeni publicznej, religię ze szkoły, katechetów ze szkół i bywa to czynione w sposób burzliwy i krzykliwy - powiedział hierarcha.

Zwrócił uwagę, że "te ideologie, programy i propagujące je ugrupowania mają już nawet swoje przyczółki w samorządach lokalnych, a także i w parlamencie". - Formułują żądania, a nawet inicjatywy legislacyjne wymierzone w prawa ludzi wierzących, a nade wszystko w prawa Boże, w prawa wierzących, którzy przecież stanowią zdecydowaną większość obywateli. I nie może być tak, że mniejszość rządzi większością, bo to nie ma nic wspólnego z demokracją - podkreślił.

Zaapelował o obronę wartości chrześcijańskich. - Niech to będzie wierność aktywna, nie stroniąca od służby publicznej, brania odpowiedzialności za kształt polskiego życia społecznego, samorządowego, politycznego w perspektywie wyborów w maju i jesienią. Trzeba pamiętać, że władzy publicznej do pełnienia swej misji nie wystarczy tylko demokratyczny mandat, musi jej towarzyszyć zaangażowania na rzecz dobra wspólnego i muszą towarzyszyć mądre rozumne serca - nadmienił.

Kościół nie staje po żadnej stronie politycznego sporu

W swojej homilii abp Głódź nawiązał też do trwającego w Polsce strajku nauczycieli.

- Dzisiaj w święto wielkanocne wsłuchujemy się w orędzie pokoju zmartwychwstałego Pana, kiedy Chrystus wzywa nas do jedności, wzniesienia się ponad podziały, eliminowania ich z życia rodzinnego i społecznego. Bo jakże inaczej można określić krzywdę, jaka spotkała młodzież szkolną, potraktowaną jako zakładnicy przez inicjującą strajk organizację nauczycielską. Nie stajemy po żadnej stronie. Ale trzeba mówić prawdę i stać po stronie prawdy. Skrzywdzono wrażliwość, idealizm, zaufanie ludzi młodych, dzieci i młodzieży - ocenił.

Notre Dame: Być może był to ogień oczyszczenia

Abp Głódź podzielił się też swoją refleksją na temat ostatniego pożaru katedry Notre Dame w Paryżu. Przyznał, że dobrze zna tę świątynię, ponieważ mieszkał w stolicy Francji przez dwa lata.

- Co oznaczał ten tragiczny pożar w sferze symbolicznej? Nasłuchaliśmy się komentarzy telewizyjnych, radiowych, w prasie i internecie. Czego był znakiem? Czy miał być ogniem ostatecznego unicestwienia tego pomnika świętości w sercu obojętnego, a bywa także wrogiego Chrystusowi Paryża? A może to był ogień oczyszczenia, zapowiedź duchowej przemiany, strząśnięcia pleśni niewiary, obojętności, życia bez bożej busoli, powrotu z manowców nihilizmu i libertynizmu ku Chrystusowi? I tak było, bo o to się modlił się lud i to młodzi ludzie. I gdyby to się nie stało w czasie pożaru, policja by ich aresztowała na ulicy, bo modlitwa publiczna jest zabroniona od 1905 r., a świątynie wszystkie są upaństwowione - mówił.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem