Reklama

Kultura

Wysiedliśmy z pociągu, który pojechał dalej

Kiedy przeczytałem o działalności społecznej pani Joanny Majksner-Pińskiej, Polce zamieszkałej wraz z rodziną w RPA od ponad 25 lat, poczułem radość, że są tacy ludzie, Polacy, bezinteresowni, pełni pasji i miłości do Ojczyzny. Pani Joanna niechętnie mówi o sobie, bo nie uważa, żeby robiła coś nadzwyczajnego, że wśród Polonii jest więcej takich osób, ale to przecież ona kilkanaście lat uczyła polskie dzieci i prowadziła polską szkołę i amatorski teatr w Cape Town w Kapsztadzie. Również tam w 1995 zainicjowała i zorganizowała akcję uporządkowania zbiorów bibliotecznych, co zaowocowało działającą do dziś biblioteką. Dla lokalnej Polonii w Cape Town przez 20 lat przygotowywała patriotyczne akademie okolicznościowe, włączając w nie dzieci i młodzież, a w 2004 roku zorganizowała w Kapsztadzie, pod patronatem ambasady wystawę "Polska 2004". Jako zawodowy muzyk gra w orkiestrze, a przez 20 lat grała na organach w kaplicy na „polskich” Mszach św. Sama tworzy i kolportuje własną gazetę.

Niedziela Ogólnopolska 12/2014, str. 48-50

[ TEMATY ]

sztuka

muzyka

Archiwum prywatne

WITOLD IWAŃCZAK: – Do RPA przyjechała Pani wraz z rodziną trochę ze względu na kontrakt pani męża, a trochę ze względu na stan zdrowia córki. To chyba nie była łatwa decyzja?

JOANNA MAJKSNER-PIŃSKA: – Dla mnie to była bardzo trudna decyzja. Mąż Marek będąc na kontrakcie w ówczesnym RFN, znalazł w jednym z pism ogłoszenie, że w Kapsztadzie szukają do orkiestry skrzypków. Odpisał na to ogłoszenie, ale bez jakichkolwiek nadziei na odzew z drugiej strony. Zamiast zwykłej odpowiedzi otrzymał od razu kontrakt. Ja miałam bardzo dobrą pracę w Polsce i absolutnie by mi do głowy nie przyszło, aby to wszystko tak nagle zostawić i wyjechać. Akurat wtedy córka Adrianna po raz kolejny (bodajże ósmy w ciągu roku) zachorowała na zapalenie płuc, a lekarze stwierdzili, że kolejna choroba zakaźna może być fatalna. Stwierdzili, że jedynym lekarstwem dla córki byłaby zmiana klimatu, ale nie na 2 tygodnie tylko na co najmniej pół roku. Na to nas zupełnie nie było stać – los jakby zadecydował za nas, tym bardziej, że Marek dostał w ramach kontraktu bilet nie tylko dla siebie, ale również dla rodziny. W pośpiechu załatwiałam wszystkie formalności paszportowe, wzięłam bezpłatny urlop w pracy i wyjechaliśmy na te 2 lata, po czym wróciliśmy do kraju, nie paląc jednak za sobą mostów. Już 2 dni po wylądowaniu na Okęciu córka znów zachorowała. W Polsce byliśmy raptem 2 miesiące, po czym zapadła decyzja o kolejnym wyjeździe na rok. Po tym roku Marek dostał propozycję bezterminowego kontraktu, a córka wygrała stypendium do bardzo dobrej szkoły. Postanowiliśmy wówczas, że Adrianna skończy szkołę podstawową w RPA, a do liceum pójdzie już w Polsce. Gdy córka ukończyła podstawówkę to wygrała ogólnokrajowe stypendium do szkoły średniej i znów powrót do kraju został odroczony. Maturę zdawała gdy miała 16 lat, a ponieważ jest dwujęzyczna to myśleliśmy, że jeszcze zdąży po powrocie zdać polską maturę. Tylko, że Adrianna zdała tam na studia i znów nie wróciliśmy.

– Czy myślicie z mężem jeszcze czasem o powrocie do Polski?

– Cały czas myślimy o powrocie do Polski, ale nie bardzo mamy do czego wracać. Bardzo ciężko byłoby nam znaleźć pracę. Wysiedliśmy z pociągu, który pojechał dalej. To nie jest takie proste. Ja jednak nie bardzo wyobrażam sobie abym musiała tu zostać do końca życia.

Reklama

– Jakie były początki waszego życia na obczyźnie? Jak Was przyjęli nowi sąsiedzi?

– Pojechaliśmy do RPA, nie mając nawet pojęcia, że są tu jacyś Polacy. Na początku bardzo serdecznie przyjęli nas Niemcy grający w kapsztadzkiej orkiestrze, a potem, chyba po tygodniu prób, okazało się, że jednym ze skrzypków jest Polak. On i jego żona zaopiekowali się nami, bo my przecież nie mieliśmy wówczas zupełnie pojęcia o realiach życia tu, na miejscu. Wydawało nam się, że Republika Południowej Afryki to taki kraj mlekiem i miodem płynący. Mieliśmy kompletnie mylne wyobrażenie co do zarobków i w ogóle poziomu życia mieszkańców. Muszę stwierdzić, że ci Polacy, których na początku naszego pobytu spotkaliśmy, czyli ten muzyk i jego rodzina oraz kilka osób z tzw. „starej Polonii”, którzy przyjechali tu zaraz po wojnie, bardzo nam pomogli i tylko w samych superlatywach się mogę o nich wypowiadać.

– Tam chyba tylko czas jest zbliżony do naszego, bo gdy u nas jest czas letni to mamy dokładnie taką samą godzinę, a jakie warunki klimatyczne są w RPA? Tam chyba w ogóle nie występują ujemne temperatury? Czy rdzenni mieszkańcy RPA znają śnieg?

– Ujemne temperatury owszem bywają, ale raczej w centrum kraju. W lipcu ubiegłego roku mieliśmy nawet w Kapsztadzie coś podobnego do śniegu, taka kaszka, która natychmiast się topiła, ale było to prawdziwe wydarzenie i wyglądało rzeczywiście imponująco. Generalnie jednak temperatura nie spada tutaj poniżej 7 stopni Celsjusza. Zima jest tu jednak przykra, bo nie ma w budynkach centralnego ogrzewania i po prostu jest zimno. Na dworze jest czasami bardzo przyjemnie, można iść na spacer nad morze, bo temperatura osiąga nawet +20 stopni. Jednak wystarczy kilka dni chłodniejszych i w murach jest na prawdę zimno. Podgrzewamy wówczas piecykami elektrycznymi. Centralne jest chyba tylko w szpitalach, możliwe, że również w niektórych instytucjach, ale tego już nie jestem pewna. Ci, którzy budują teraz nowe domy to oczywiście uwzględniają fakt, że klimat się trochę zmienia i instalują centralne ogrzewanie (najczęściej podłogowe, elektryczne), ale w starym budownictwie nie ma. My mieszkamy w starym budynku z 1938 roku więc ogrzewania nie mamy i na prawdę ciężko jest te 3 miesiące zimowe wytrzymać.

– Większość życia pani córki jest związana z Afryką. Jak ona odbiera Polskę? Czy ciekawi ją nasz kraj?

– Przyjechaliśmy tutaj w ostatnich dniach stycznia 1989 roku więc minęło już 25 lat naszego pobytu w Afryce. Adrianna skończyła już 32 lata, ale w sprawach Polski jest bardzo dobrze zorientowana, znacznie lepiej niż ja, może dlatego, że ja zawsze byłam apolityczna. Córka jak idzie na głosowanie to dokładnie wie, czego chce, bo na bieżąco interesuje się Polską.

– Fascynuje mnie pismo „Dwukropek”, które redaguje pani tam w języku polskim. Zawiera mnóstwo informacji o polskich tradycjach i zwyczajach; o muzyce, malarstwie, poezji. Są informacje o historycznych miejscach i zdarzeniach, życiorysy wielkich Polaków. Są też sprawy bieżące, humor i wiele innych. Czy może pani powiedzieć jak powstaje pismo i gdzie jest rozprowadzane? Czy dostępne jest tylko w RPA?

– Cel tworzenia tego pisemka był właśnie taki, aby pielęgnować tradycje i zwyczaje polskie, wspominać wielkich Polaków, trochę nawet po to aby samemu nie zapomnieć, bo to niestety z czasem się zapomina. Było też pragnienie obcowania z językiem polskim. Zaczęłam redagować pismo w 2000 r. jako rozszerzony i wzbogacony o stałe rubryki „Komunikat" – biuletyn informacyjny Zarządu Stowarzyszenia Polskiego w Cape Town („Komunikaty” były wydawane od momentu powstania Stowarzyszenia w 1949 roku, przez wszystkie kolejne Zarządy). W 2003 zmieniłam tytuł na „Dwukropek”, a od 2009 jest niezależnym miesięcznikiem. Redaguję go wprawdzie jednoosobowo, ale mam stałych współpracowników, którzy przysyłają mi artykuły. Głównie z Polski, ale również z Kanady i USA. Moja praca to przede wszystkim dobór materiałów, korekta, szata graficzna, skład, edycja, przygotowanie do druku, dystrybucja. Pismo jest 40 – 48-stronicowym miesięcznikiem z kolorową okładką. Najnowszy „Dwukropek”, na marzec, ma już 153. numer. Natomiast poprzedni był wyjątkowo na dwa miesiące, gdyż w grudniu spędziłam 3 tygodnie w Polsce. Tuż przed świętami Bożego Narodzenia zmarł mój ojciec. Chorował od dawna, a ostatnie cztery lata właściwie otrzymał w prezencie od Stwórcy, ale i tak nie spodziewałam się, że we wrześniu widziałam go po raz ostatni.
Pismo w postaci prenumeraty jest rozprowadzane oczywiście w wersji drukowanej oraz przez Internet w wersji elektronicznej. Co ciekawe, przez Internet największą liczbę stanowią odbiorcy z Polski i Stanów Zjednoczonych, ale rozsyłam „Dwukropek” praktycznie po wszystkich kontynentach i wiem, że ci, którzy go otrzymują, przesyłają dalej do swoich znajomych. Trudno mi dlatego stwierdzić, jaki jest nakład, ale zdecydowanie więcej rozchodzi się przez Internet, bo druk kosztuje, a jeszcze większe są koszty wysyłki. Opłata za prenumeratę pokrywa tylko koszty druku i dystrybucji. Zainteresowanie drukowanym „Dwukropkiem” jest również w Polsce, ale problemy się zaczynają gdy ewentualny nabywca chce zapłacić za prenumeratę. Jak można wspomóc pismo z Polski? Na pewno dla dobra pisma interesujące byłyby ogłoszenia, które mogłyby zamieszczać organizacje bądź ośrodki turystyczne z Polski, zachęcające Polonię do odwiedzenia różnych interesujących miejsc w kraju ich przodków.

2014-03-17 15:16

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

W poszukiwaniu istoty rzeczy

Niedziela łódzka 42/2012, str. 4

[ TEMATY ]

sztuka

teatr

Archiwum Teatru Logos

Jolanta Kowalska jako Ona w spektaklu "Rzeczy"

Jolanta Kowalska jako Ona w spektaklu

W piątek 2 listopada br. Teatr Logos, który powstał z inicjatywy ks. Waldemara Sondki, będzie obchodził dwudzieste piąte urodziny. Zbliżający się jubileusz skłania do ogarnięcia myślą lat, które minęły, ale także do spojrzenia w przyszłość. Począwszy od pierwszej premiery (2 XI 1987 r.) dokonania Logosu wychodziły naprzeciw ludziom poszukującym sensu, pragnącym żyć w harmonii z Dobrem - Prawdą - Pięknem. Kolejne przedstawienia, dotykające problemów związanych z kondycją ludzką, stawiały zarazem pytania fundamentalne - o sens istnienia, wiarę, miłość, cierpienie, samotność, śmierć, wieczność. W ten sposób teatr spełniał rolę narzędzia pomagającego widzom w uświadomieniu sobie tego, kim naprawdę jest człowiek, skąd przychodzi i dokąd zmierza. Inspirował też do głębszego namysłu nad wspaniałością i niedoskonałością istoty ludzkiej.
Dzisiaj Logos staje wobec poważnych wyzwań, gdyż współczesny świat przypomina wielkie „reality show”, w którym człowiek staje się jedynie konsumentem płytkiej, ujednoliconej, często prymitywnej rozrywki. Ludzie przestają panować nad wdzierającą się zewsząd antykulturą i poddają się dominacji kultury zgiełku, hałasu i pustki, w której nie ma miejsca na poważniejszą refleksję. Promocja łatwego sukcesu i bezmyślnej zabawy wyklucza namysł i odpowiedzialną dyskusję nad rzeczywistymi dylematami, przed którymi staje dzisiaj człowiek. Stąd też ulega on beztroskiej konsumpcji, gdyż jest mu łatwiej skupić się na „problemach” odwracających uwagę od prawdziwych wyzwań.
Wszystko to sprawia, że „zarówno jednostka, jak i społeczność potrzebują dzisiaj sztuki dla interpretacji świata i życia, dla rozjaśnienia epokowych wydarzeń, dla ujęcia wielkości i głębi istnienia. Potrzebują sztuki, aby zwrócić się ku temu, co przewyższa sferę samej użyteczności. Potrzebują literatury i poezji, słów łagodnych, a także proroczych i gniewnych, które częstokroć lepiej dojrzewają w samotności i cierpieniu. Według głębokiej myśli Ludwiga van Beethovena, artysta poniekąd powołany jest do służby kapłańskiej. Także Kościół potrzebuje sztuki nie tyle po to, aby jej zlecać zadania i w ten sposób zapewnić sobie jej służbę, ale przede wszystkim po to, aby lepiej wiedzieć, co kryje się w człowieku, w tym człowieku, któremu ma głosić Ewangelię” (Jan Paweł II, Wiedeń 1983 r.).
Słowa Jana Pawła II nie straciły na aktualności. Dzisiaj także ukazują wagę odpowiedzialności, która spoczywa na twórcach oraz wskazują na głęboki wymiar intelektualny i duchowy, który powinien wyróżniać ich dzieła. Niewątpliwie, iż od twórców związanych z Logosem wychodzi impuls do zgłębiania tego, co najważniejsze - rzeczywistości człowieka i świata.
Sezon jubileuszowy Logosu otworzyła premiera „Rzeczy” według Rainera Marii Rilkego w reżyserii Bogusława Kierca. Przedstawienie można by nazwać poetycką medytacją o istocie rzeczy, wokół których koncentruje się ludzki los. Zostały w nią wplecione pytania o Chrystusa, miłość, sztukę, dzieciństwo, które Rilke nazywa „królestwem wielkiej sprawiedliwości i głębokiej miłości”. Wykonawcy z ostrożnością zbliżają się do tego świata, w którym każda rzecz zdaje się przemawiać własnym, odrębnym językiem. Widz odnosi wrażenie, jakby świat rzeczy w twórczości Rilkego przeniknięty był duchem w takim samym stopniu, jak świat człowieka. Rzecz w świecie Rilkego, mimo iż nieruchoma, spowita ciszą, nie jest skostniała, może odgrywać różne role.
Reżyser wybrał koncepcję ograniczającą dramatyczną akcję na rzecz fenomenologicznej refleksji. Sens tej scenicznej rozprawy o istocie rzeczy został uwydatniony poprzez intensywne duchowe obcowanie związanych ze sobą ludzi, ich osobową interakcję. Te niełatwe zadania, wymagające szczególnego rodzaju koncentracji, z powodzeniem realizują wykonawcy: On - Marek Kasprzyk, Ona - Jolanta Kowalska, Dusza - Monika Tomczyk, Poeta - Marek Targowski, Król - Łukasz Bzura, Królewna - Luiza Łuszcz-Kujawiak.
Oszczędną, a zarazem funkcjonalną scenografię przygotowała Beata Tomczyk. Muzykę wpisującą się w poetycki charakter spektaklu skomponował Jacek Wierzchowski. Na światłem i dźwiękiem czuwali: Nina Tarłowska i Tomasz Gajewski.
Najnowszy spektakl Teatru Logos nie jest propozycją łatwą w odbiorze. Zmusza do skupienia i intelektualnego wysiłku, aby odczytać metafory i odkryć znaczenia zawarte w scenicznych obrazach.

CZYTAJ DALEJ

Prof. Janas-Kozik: pandemia nasiliła zaburzenia psychiczne u dzieci i młodzieży

2021-06-21 13:53

[ TEMATY ]

młodzież

Adobe Stock

Zaburzenia adaptacyjne, lękowe i lękowo-depresyjne, cyberprzemoc ze strony rówieśników, zaburzenia odżywiania prowadzące do anoreksji – to niektóre problemy psychiczne, które nasiliły się u dzieci i młodzieży w okresie pandemii – wskazuje psychiatra prof. Małgorzata Janas-Kozik.

Kierowany przez profesor Oddział Kliniczny Psychiatrii i Psychoterapii Wieku Rozwojowego Śląskiego Uniwersytetu Medycznego, działający w Centrum Pediatrii im. Jana Pawła II w Sosnowcu, jest obecnie obłożony w ponad stu procentach. To największy spośród 34 takich oddziałów w Polsce, dysponujący 62 miejscami.

CZYTAJ DALEJ

Z pomocą św. Józefa. Bierzmowanie w parafii Świętego Ducha w Chełmie

2021-06-22 12:44

Tadeusz Boniecki

W parafii Świętego Ducha w Chełmie 19 czerwca młodzież przyjęła sakrament bierzmowania. Udzielił go bp Józef Wróbel.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję