KATARZYNA JASKÓLSKA: – Diecezjalny oddział Fundacji Światło-Życie włączył się w akcję „STOP seksualizacji naszych dzieci”. O co w tym chodzi?

AGNIESZKA DOMOWICZ: – Bardzo niepokojące są dla nas wytyczne Unii Europejskiej i podejście naszych rządzących do tematu edukacji seksualnej. Promowane są takie matryce wychowania seksualnego, które mocno godzą w prawidłowy rozwój dziecka, mogą prowadzić do poważnych zaburzeń rozwoju. Akcja jest inicjatywą rodziców, nie stoi za nią żadna partia czy Kościół. Rodzice orientujący się w tym, jakie są pomysły i jakie są wytyczne dotyczące edukacji seksualnej, jakie są zamiary względem wychowania ich dzieci, zaniepokoili się. Przygotowali rzetelne informacje o tym, jak proponowane przez Unię Europejską modele edukacji seksualnej wyglądają w rzeczywistości, jaki mają wpływ na dzieci. Do tego pomysłodawcy akcji pokazują, co można zrobić, żeby zapobiec tym szkodliwym działaniom.

– Ale w akcji nie chodzi chyba o to, żeby zupełnie zlikwidować edukację seksualną?

– Oczywiście, że nie. Edukacja seksualna w Polsce istnieje. Jest to edukacja typu A. Polega na podkreślaniu znaczenia miłości i odpowiedzialności w relacjach między ludźmi. I jest dostosowana do wieku dziecka. Trzeba pamiętać, że dziecko do okresu dojrzewania jest w tzw. fazie latencji, czyli nie interesuje się za bardzo sprawami erotyki czy seksu. Kiedy pyta, skąd się biorą dzieci, porusza problem egzystencjalny, a nie seksualny. Dlatego w zależności od tego, na jakim etapie znajduje się dziecko, w taki sposób trzeba mu na te pytania odpowiadać. Inaczej będzie się rozmawiać z czterolatkiem, a inaczej z dziesięciolatkiem.
Promowana w ostatnim czasie edukacja seksualna typu B jest agresywna, skupia się na technice, pomija uczucia i sprowadza się wyłącznie do fizyczności. Przed tym ostrzegamy. I opieramy się w tym na wiarygodnych badaniach, przeprowadzonych na dzieciach i młodzieży z krajów, w których edukacja seksualna typu B funkcjonuje już od dawna. Wbrew temu, co usiłuje się nam wmówić, ten rodzaj edukacji (często połączony z masowym rozdawaniem środków antykoncepcyjnych w szkołach Europy Zachodniej) wcale nie przyczynia się do zmniejszenia liczby nieplanowanych ciąż i aborcji, nie zmniejsza liczby zachorowań na choroby przenoszone drogą płciową. Statystyki to potwierdzają.

– W jaki sposób chcecie dotrzeć do ludzi z tymi informacjami?

– Rozdajemy ulotki, na których szczegółowo pokazujemy skalę problemu. W najbliższym czasie chcemy rozwiesić zwracające uwagę plakaty. Przeprowadzamy prezentacje, w których rzetelnie informujemy o faktach. Byliśmy już w Gorzowie, Zielonej Górze, Głogowie i Żaganiu. Spotykamy się z rodzicami, nauczycielami i wychowawcami.
Konstytucja gwarantuje rodzicom wychowanie dziecka w zgodzie z ich przekonaniami. Z tego możemy i powinniśmy korzystać. W tej chwili rodzic sam decyduje, czy dziecko ma chodzić na zajęcia z edukacji seksualnej, czy nie. Mamy wpływ na to, co przekazuje szkoła.

– Jakie są reakcje na te prezentacje?

– Wiele osób myśli, że ten problem ich nie dotyczy. Albo że przesadzamy, niepotrzebnie straszymy. Jednak w trakcie prezentacji, kiedy powołujemy się na badania, kiedy opowiadamy, jak wpływ niewłaściwa edukacja seksualna ma na młodzież, widzimy wzrastające zainteresowanie. Po każdej prowadzonej przeze mnie prezentacji widziałam, że ludzie wychodzili głęboko poruszeni. Dociera do nich, że to poważna sprawa i że należy chronić dzieci przed nadmierną seksualizacją.

– Problem leży też w tym, że wielu rodziców wstydzi się rozmawiać z dziećmi o seksualności i z ulgą oddaje te sprawy szkole.

– A tymczasem pierwsze rozmowy o seksualności powinny odbywać się w domu. Wszystko tu opiera się na zaufaniu. Jeżeli w rodzinie jest dobra więź, jeżeli rodzice znajdują czas na rozmowę z dzieckiem na różne tematy, to ono samo przyjdzie i zapyta. Potrzeba tu taktu i wyczucia, bo chodzi o sprawy delikatne, intymne.
Jednak nie wszystkie dzieci same pytają. I wtedy to rodzic musi wyjść z inicjatywą. Intuicja wiele nam podpowiada. A jeśli ktoś nie wie, jak się do tego zabrać, może skorzystać z wielu dobrych podręczników, które uczą rozmawiać z dzieckiem, albo poprosić o pomoc doradcę rodzinnego, który podpowie najlepsze rozwiązanie. Powtarzam – podstawą jest zaufanie. Jeśli dziecko chce z nami rozmawiać o swoich problemach, przyjaźniach, marzeniach, to będzie chciało rozmawiać również o swojej seksualności.

* * *

Agnieszka Domowicz – pedagog, doradca rodzinny, od wielu lat realizuje projekty dotyczące profilaktyki uzależnień i zachowań ryzykownych, współpracuje z Fundacją Światło-Życie