Przekaz jasnogórskiej szopki nawiązuje w tym roku do wydarzeń ważnych dla Kościoła w Polsce i na świecie. Pierwszym z nich jest Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia, który 8 grudnia 2015 r. zainaugurował papież Franciszek, a drugim – rozpoczęty 29 listopada 2015 r. w Polsce nowy rok liturgiczny związany z obchodami 1050. rocznicy Chrztu Polski. Stąd dwa główne hasła umieszczone w centralnym miejscu szopki – w bliskości nowo narodzonego Jezusa, Maryi i Józefa – brzmią: „Miłosierni jak Ojciec” i „1050 lat chrztu Polski”.
Jasnogórska szopka to przestrzennie jedna z największych w Polsce inscenizacji świątecznych, zbudowana na otwartej powierzchni 2,5 tys. m2 ogrodów jasnogórskich. Nad budową szopki czuwał tradycyjnie o. Bronisław Kraszewski, jasnogórski dekorator.
Do refleksji nad Bożym Miłosierdziem zachęca fragment reprodukcji obrazu zatytułowanego „Powrót syna marnotrawnego”, autorstwa barokowego malarza hiszpańskiego Bartolomé Estebana Murilla z XVII wieku. Drugi temat – jubileusz chrztu Polski – obrazuje Drzewo Życia, w którego korzeniach umieszczone zostały postacie polskich świętych. U samych początków chrześcijańskich korzeni Drzewa Życia widnieje wizerunek Mieszka I, dzięki któremu w 966 r. Polska przyjęła chrzest. – Drzewo Życia jest głęboko zakorzenione w glebie. Korzenie przedstawione na wizualizacji są bardzo wymowne, głęboko sięgające, tak jak nasza wiara, jak nasz naród, jak nasza historia – zaznacza o. Robert Jasiulewicz, rzecznik prasowy Jasnej Góry. – W szopce są także postacie ubrane w stroje ludowe, charakterystyczne i rozpoznawalne chyba dla każdego z nas, m.in. strój krakowski i góralski. To symbole naszych narodowych tradycji, to Polska właśnie – mówi o. Jasiulewicz.
W szopce jasnogórskiej zostały ustawione nowe figury: Świętej Rodziny, Trzech Mędrców oddających hołd Dziecięciu oraz pasterzy. Znajdują się także tradycyjnie zagrody dla żywych zwierząt, w których są m.in.: owce, króliki, gołębie, drób domowy, kucyk, kozy górskie, barany, białe kaukaskie lisy oraz pawie i, oczywiście, oślica Amelka.
Pasterka
Boże Dzieciątko światłością świata
O północy w uroczystość Narodzenia Pańskiego w Bazylice Jasnogórskiej została odprawiona Pasterka. Mszy św. przewodniczył o. Arnold Chrapkowski, generał Zakonu Paulinów. Oprawę muzyczną przygotował Jasnogórski Oktet Dęty, przy organach zasiadł o. Marcin Ciechanowski, paulin. – „Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło” – to starotestamentalne proroctwo bardzo współbrzmi z tym, czego każdy z nas obecnie doświadcza, bo przecież w dzisiejszą noc cały świat rozświetlony jest tysiącami świateł. Świat nie śpi, bo rodzi się Bóg, także ta jasnogórska bazylika staje się niejako jednym wielkim źródłem jasności – powiedział w homilii o. Arnold Chrapkowski.
Życzenia zgromadzonym wiernym i radiosłuchaczom złożył przeor Jasnej Góry o. Marian Waligóra.
Suma Świąteczna
Jezu, ufam Tobie
Reklama
W pierwszy dzień świąt Bożego Narodzenia – 25 grudnia Sumie w Bazylice Jasnogórskiej przewodniczył metropolita częstochowski abp Wacław Depo. W homilii powiedział m.in.: – Nie możemy pozostać bezczynni, nie godzi się nam stać w miejscu, kiedy Bóg wyszedł nam naprzeciw w tajemnicy Miłości zstępującej, aby nas wyzwolić i podnieść do godności dzieci Boga. W tym duchu proszę was, wpisujmy w nasze serca słowa Chrystusa wzywające nas do odpowiedzi na Jego miłość w uczynkach miłosiernych co do duszy i ciała. Przekraczajmy Bramę Roku Miłosierdzia, nie odrywajmy naszego wzroku od Jezusowego Oblicza i przebitego Serca, i wołajmy z całych sił: „Jezu, ufam Tobie!”.
Jeśli pytasz dziś: czy dam sobie radę, odpowiadam ci: Nie, sobie rady nie dasz. Jeśli zaś pytasz: czy z Bożą i ludzką pomocą dam radę? Odpowiadam ci: tak, to jest pewne - powiedział metropolita warszawski abp Adrian Galbas podczas Mszy św. ze święceniami prezbiteratu w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Hierarcha udzielił święceń ośmiu diakonom, podkreślając, że przyszli kapłani nie są wolni od lęków, ale nie pozostają z nimi sami.
W homilii abp Adrian Galbas SAC nawiązał do własnych święceń sprzed 32 lat. Przyznał, że obok radości pamięta także „drżenie, lęk, a może nawet i przerażenie”. Zwrócił uwagę, że wymagania stawiane kandydatom do kapłaństwa są bardzo wysokie, a publicznie wypowiadane podczas święceń „chcę” oznacza zgodę na życie całkowicie oddane Chrystusowi i Kościołowi.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Zarząd Akcji Katolickiej Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej wraz z Parafialnym Oddziałem AK przy parafii św. Józefa w Dobiegniewie, zapraszają na XXII Zawody Wędkarskie spławikowo-gruntowe im. Biskupa Adama Dyczkowskiego.
Zawody odbędą się w sobotę 13 czerwca 2026 nad jeziorem Wielgie w Dobiegniewie. Miejsce zbiórki uczestników - zjazd z drogi nr 160 (Dobiegniew – Choszczno), na końcu Dobiegniewa w ul. Majową, stąd ok. 50 metrów do miejsca zbiórki nad jeziorem, widoczne z drogi głównej. Godzina zbiórki - 7.30.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
