Zaletą wywiadu rzeki z Henrykiem Gołębiewskim – niegdyś gwiazdą młodzieżowych seriali „Podróż za jeden uśmiech”, „Wakacje z duchami” czy „Stawiam na Tolka Banana”, a kilkanaście lat temu filmu „Edi”, w którym odgrywał tytułową rolę – jest szczerość. Gołębiewski szczerze mówi o swoim alkoholizmie, przyznaje się do wszywania esperalu, do hazardu, gry na automatach; opowiada o czasach, gdy wciągnęła go subkultura gitowców, a także o raku.

Ale szczerość ma granice, a wadą książki jest rozmówca – nieżyjący już aktor i scenarzysta Tomasz Solarewicz, wieloletni przyjaciel Gołębiewskiego i chyba także kumpel od kieliszka. Ale nie o kieliszek chodzi, lecz o sposób prowadzenia rozmowy. Dużymi fragmentami wywiad sprowadzany jest na luzackie tory; jest kumplowska pogaducha, ale nie ma trudnych pytań. Lepiej, gdyby wywiad przeprowadził ktoś niezwiązany emocjonalnie z Heniem Gołębiewskim. Może padłyby inne pytania, może dałoby się podrążyć tematy, które w książce „Zygzakiem przez życie” zostały tylko odfajkowane.