Pasterka tradycyjnie została odprawiona 24 grudnia o północy w Bazylice Jasnogórskiej. Mszy św. przewodniczył o. Arnold Chrapkowski, generał Zakonu Paulinów.
– Bóg przyszedł w prostocie i małości i nieustannie w prostocie do nas przychodzi. Bóg każdego dnia przybywa do nas w prostych gestach życzliwości i służby. Pokazuje nam, że wielokrotnie wszystko, o co zabiegamy, do czego z tak ogromnym trudem dążymy, jest tylko dodatkiem do naszego życia – mówił w kazaniu o. Chrapkowski. – Pokazuje, że nie liczą się wartość dobrze ulokowanego pieniądza, tytuły, zaszczyty i godności, a liczy się to, co potrafię dać drugiemu człowiekowi.
25 grudnia: Życie z Bogiem czy bez Boga
W pierwszy dzień świąt Bożego Narodzenia metropolita częstochowski abp Wacław Depo przewodniczył Sumie sprawowanej w Bazylice Jasnogórskiej.
Reklama
W homilii Ksiądz Arcybiskup przypomniał, że każdy z nas musi wybierać, czy żyje z Bogiem, czy bez Boga. – Narodzenie Syna Bożego z Maryi jest drogą światła, ale jednocześnie jest wyzwaniem, które nadal będzie wstrząsało sumieniem ludzi, bo bardziej umiłowali oni ciemność, aby nie wyszły na jaw ich uczynki – mówił. Zwrócił uwagę, że narodzenie Jezusa w stajni między dwoma kochającymi sercami – Maryi i Józefa – to wielki sprzeciw wobec kultu ciała, pieniądza, sławy, siły. To nie złoto czy luksusowe domy, wspaniałe ogrody i oświetlenia dają szczęście, lecz ciągle zdobywana i pomnażana miłość – podkreślił abp Depo. – Jeżeli jest prawdziwa miłość, to wystarczy kromka zwykłego chleba i ciasny kąt domu, a będzie on bogaty wspólnotą osób.
26 grudnia: Rodzina Pospieszalskich z kolędą
W drugi dzień świąt Bożego Narodzenia na Jasnej Górze modliła się rodzina Pospieszalskich, muzyków pochodzących z Częstochowy. Podczas Mszy św. w Kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej odbył się chrzest Stefanii Pospieszalskiej. Eucharystii przewodniczył o. Mariusz Tabulski, definitor generalny Zakonu Paulinów. Muzycy z rodziny Pospieszalskich kolędowali podczas Eucharystii. Na zakończenie o. Mariusz Tabulski prosił: – Chcemy prosić rodzinę Pospieszalskich, która rusza w trasę, by ewangelizować przez kolędy, byście mówili o Królowej, o Tej, która jednoczy serca Polaków i która od pokoleń wychowuje nas wszystkich.
Zaproszenie
Jasnogórski Wieczór Maryjny – 8 stycznia 2017
Boże Narodzenie będzie tematem trzeciego Jasnogórskiego Wieczoru Maryjnego – organizowanego w ramach cyklu „Moja Mama jest Królową” – który odbędzie się w niedzielę 8 stycznia 2017 r. W ramach 9-miesięcznego cyklu zaplanowano Msze św., katechezy i świadectwa oparte na tajemnicach życia Najświętszej Maryi Panny. Spotkania wpisują się w Jubileuszowy Rok 300-lecia koronacji Cudownego Obrazu Matki Bożej i stanowią okazję do refleksji nad znaczeniem królowania Maryi w naszych sercach i w naszej Ojczyźnie.
Reklama
Jasnogórskie Wieczory Maryjne odbywają się 8. dnia każdego miesiąca, ponieważ właśnie 8 września 1717 r. miała miejsce koronacja jasnogórskiego wizerunku Matki Bożej. Na program trzeciego Wieczoru składają się: Msza św. (godz. 18.30) w Kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej, której tym razem będzie przewodniczył o. Waldemar Pastusiak, kustosz sanktuarium Matki Bożej Zwycięskiej w Brdowie; spotkanie w kaplicy Różańcowej (godz. 19.30) z udziałem zaproszonych gości: o. Wojciecha Deca, paulina, i Urszuli Meli, mamy Janka Meli – spotkanie poprowadzi Agnieszka Porzezińska, scenarzystka filmowa i dziennikarka; Apel Jasnogórski (godz. 21.00), po którym chętni mogą pozostać do 24.00 na nocnym czuwaniu przed wizerunkiem Maryi Jasnogórskiej.
Nowenna Jasnogórskich Wieczorów Maryjnych jest jednym z elementów przygotowań do głównych obchodów jubileuszu 300-lecia koronacji Cudownego Obrazu, które odbędą się na Jasnej Górze 26 sierpnia 2017 r. z udziałem Episkopatu Polski.
Jasnogórskie Wieczory Maryjne oparte są na tajemnicach życia Najświętszej Maryi Panny:
– 8 listopada – Zwiastowanie
– 8 grudnia – Nawiedzenie
– 8 stycznia – Boże Narodzenie
– 8 lutego – Ofiarowanie
– 8 marca – Najpiękniejsza z Kobiet – dysputa jasnogórska z okazji Święta Kobiet
– 8 kwietnia – Boleść Matki
– 8 maja – Kana Galilejska
– 8 czerwca – Wniebowzięcie
– 8 lipca – Ukoronowanie.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w Krakowie z 15 maja br. Franciszek Vetulani skazany został za obrazę uczuć religijnych i znieważanie Papieża Polaka. Archidiecezja krakowska publikuje komunikat dotyczący mężczyzny, który został skazany za obrazę uczuć religijnych poprzez „publiczne znieważenie (...) osoby Świętego Jana Pawła II”.
We wpisie, Franciszek Vetulani nazwał świętego m.in. "bestią", "najpodlejszym Polakiem", "kanalią" i "ojcem piekła kobiet", na dodatek jego kult określił "patologicznym".
Niezidentyfikowany sprawca oblał czerwoną farbą pomnik Jana Karskiego oraz drzwi i fragment elewacji Konsulatu Generalnego RP w Nowym Jorku. Konsul generalny Mateusz Sakowicz w sobotę w rozmowie z PAP określił zdarzenie jako „akt wandalizmu, który należy jednoznacznie potępić”.
Do incydentu doszło w piątek w godzinach porannych. Konsul podkreślił, że sprawa jest traktowana priorytetowo w kategoriach bezpieczeństwa placówki. – Właściwe służby we współpracy z nami się tym zajmują. To jest obecnie jeden z naszych najważniejszych priorytetów – zaznaczył.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
