O Ninie Simone, amerykańskiej pieśniarce i pianistce, świat powoli zapomina. Nawet słysząc któryś z jej przebojów, zapominamy, że to Niny, że to wyszło spod jej pióra i jej klawiatury. Grała i śpiewała muzykę z pogranicza bluesa, jazzu, rhythm and bluesa i soulu (a nie jazz, jak ją szufladkowano), niezbyt cenionych dziś przez młodsze pokolenia.

Film „Nina”, z Zoe Saldaną w tytułowej roli, pokazuje tylko kawałek życia legendarnej – głównie w USA i we Francji – pieśniarki. Czas dramatycznego zmagania się z przeszłością, samotnością, rozczarowaniem, nałogami, wybuchami nerwowymi i niemocą twórczą. Była wielka i była skomplikowana, a wpływ na to miało także jej wyczulenie na segregację rasową, co nie mogło nie mieć wpływu na jej karierę, która nie rozwijała się tak, jak by artystka chciała. Chciała grać klasykę, a z konieczności grała i śpiewała to, z czego jest znana. Nie znacie Niny? Znacie, ale tego nie wiecie. Choćby „My Baby Just Cares For Me”, którą słychać także w filmie.