Pod hasłem „Idźmy naprzód z nadzieją” 4 października br. odbyła się 17. Pielgrzymka Szkół im. Jana Pawła II. Przybyło ok. 14 tys. uczniów oraz nauczycieli, wychowawców i katechetów z ok. 350 szkół w Polsce. – Oddziały gimnazjalne i gimnazja albo są wchłaniane przez szkoły podstawowe, albo pozostają oddzielnymi autonomicznymi szkołami aż do wygaśnięcia. Na dzień dzisiejszy nie jesteśmy w stanie podać pełnej liczby naszej Rodziny. A jest nas mniej właśnie z tego względu – wyjaśnił Zbigniew Gumiński, inicjator powstania Rodziny Szkół im. Jana Pawła II.
– W tym roku włączamy się w nurt Kościoła, przychodzimy z dziękczynieniem za 300-lecie koronacji wizerunku Matki Bożej Częstochowskiej, 140 lat objawień w Gietrzwałdzie i 100-lecie objawień fatimskich. Polecamy Panu Bogu nas samych w dobie reformy oświaty, która dotknie też Rodzinę Szkół im. Jana Pawła II. Wiemy, że damy radę, wiemy, że wszystko będzie dobrze.
Mszy św. dla pielgrzymów na Szczycie Jasnogórskim przewodniczył biskup radomski Henryk Tomasik, krajowy duszpasterz Rodziny Szkół im. Jana Pawła II. Koncelebrowali liczni kapłani, wśród których obecny był ks. Dariusz Kowalczyk, prezes Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. Bp Tomasik powiedział w homilii, że Bóg wciąż chce prowadzić z nami dialog, ale także czeka na odpowiedź. – Czeka przede wszystkim na to, aby każdy z nas złożył wyznanie wiary całym życiem, ale także by głębiej wierzył za tych, którzy nie wierzą, mocniej kochał za tych, którzy nie kochają, przepraszał za tych, którzy grzeszą. Dzisiaj na Jasnej Górze chcemy przypomnieć, że nasz patron św. Jan Paweł II mówił: „Cały Twój, Maryjo”. Od niego chcemy się uczyć takiej postawy wobec Pana Boga i Matki Najświętszej – powiedział bp Tomasik.
Jasnogórska Rodzina Różańcowa
Królowo Różańca Świętego, módl się za nami!
Zwieńczeniem 3-dniowych rekolekcji Jasnogórskiej Rodziny Różańcowej, które prowadził dr Wincenty Łaszewski, mariolog, była Suma odpustowa ku czci Matki Bożej Różańcowej sprawowana 1 października br. na Szczycie Jasnogórskim. Przewodniczył jej bp Łukasz Buzun z Kalisza, paulin, a koncelebrował m.in. dyrektor Jasnogórskiej Rodziny Różańcowej o. Marek Nowacki. W homilii bp Buzun zwrócił uwagę, że Jan Paweł II ukochał modlitwę różańcową, która ogarnia tajemnice życia Jezusa i wszystkie sprawy ludzkiego życia, rodziny, narodu, Kościoła i całej ludzkości. – Ta modlitwa niejako pulsuje ludzkim życiem, jest przejawem ludzkiego życia, które jest związane w sposób istotny z Maryją i przez Maryję z Jezusem Chrystusem – powiedział bp Buzun. Jasnogórska Rodzina Różańcowa 6 stycznia 2018 r. rozpocznie świętowanie jubileuszu 50-lecia istnienia.
Krótko
O. Stanisław Tomoń OSPPE, Rzecznik Jasnej Góry
• 28 września br. przybyła 12. Pielgrzymka Stowarzyszenia Transplantacji Serca z udziałem osób po przeszczepach, głównie ze Stowarzyszenia Transplantacji Serca im. prof. Zbigniewa Religi Koło Zabrze. Mszy św. tradycyjnie przewodniczył arcybiskup senior Stanisław Nowak z Częstochowy.
• 28 września br. Jasną Górę odwiedził abp Sebu Sarkisian, armeński arcybiskup Teheranu w Iranie. Duchowny przybył do Polski po raz pierwszy, na zaproszenie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Gościa oprowadzał po Jasnej Górze o. Szymon Stefanowicz, paulin. – Wizyta na Jasnej Górze to dla mnie wielkie przeżycie religijne – powiedział abp Sarkisian. – Jestem tu pierwszy raz i dla mnie to jest tak, jakbym odkrył nowy świat. To jest święte miejsce, które należy do narodu polskiego, ale uważam, że ono należy teraz do całego świata. Ktokolwiek tu przybędzie i przeżyje wizytę w tym miejscu, będzie wiedział, że to jest miejsce święte, miejsce manifestacji wiary, głębi wiary. To jest takie miejsce, które jednoczy wszystkich chrześcijan z całego świata.
• W dniach 30 września – 1 października br. miała miejsce 11. Pielgrzymka Państwowej Inspekcji Sanitarnej z udziałem kilkuset osób. Przybyli dyrektorzy i pracownicy sanepidów z całej Polski wraz z rodzinami. Obecny był Marek Posobkiewicz, główny inspektor sanitarny. Mszy św. 30 września przewodniczył bp Andrzej Przybylski z Częstochowy, a koncelebrował m.in. ks. Arkadiusz Zawistowski, krajowy duszpasterz Służby Zdrowia. Obecny był również Czesław Ryszka, senator RP.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Wydarzenie rozpoczęło się Mszą św. w kościele pw. Najświętszego Zbawiciela, po której nastąpiło uformowanie marszu, który przeszedł ulicami: Ułańską, Bohaterów Westerplatte, Wojska Polskiego, Dąbrówki i Łużycką do kościoła pw. Ducha Świętego
Ulicami Zielonej Góry 30 maja pod hasłem „Obronić małżeństwo! Czas ochronić życie!" przeszedł Marsz dla Życia i Rodziny.
Wydarzenie rozpoczęło się Mszą św. w kościele pw. Najświętszego Zbawiciela, po której nastąpiło uformowanie marszu, który przeszedł ulicami: Ułańską, Bohaterów Westerplatte, Wojska Polskiego, Dąbrówki i Łużycką do kościoła pw. Ducha Świętego, gdzie odbył się m.in. koncert zespołu Sanctus z Gdańska, a także wystąpili goście specjalni: Antonina Jarosz i Artur Kozakiewicz.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
