Reklama

Niedziela Legnicka

Poświęcić się całkowicie dla Chrystusa

Przed tygodniem informowaliśmy, że podczas Dnia Życia Konsekrowanego bp Stefan Cichy udzielił w katedrze błogosławieństwa pierwszej w naszej diecezji świeckiej pustelnicy. Dziś z Anną Markowską, o motywach podjęcia tej decyzji i planach, rozmawia ks. Waldemar Wesołowski

Niedziela legnicka 7/2019, str. I

[ TEMATY ]

wywiad

ks. Waldemar Wesołowski

Anna od kilku lat mieszka w małej wiosce pod Jelenią Górą, gdzie ma dom, który teraz stał się jej pustelnią. Zgodę na rozpoczęcie takiej formy życia wyraził biskup legnicki Zbigniew Kiernikowski. W święto Ofiarowania Pańskiego błogosławieństwa pustelnicy

Anna od kilku lat mieszka w małej wiosce pod Jelenią Górą, gdzie ma dom, który teraz stał się jej pustelnią. Zgodę na rozpoczęcie takiej formy życia
wyraził biskup legnicki Zbigniew Kiernikowski. W święto Ofiarowania Pańskiego błogosławieństwa pustelnicy

Ks. Waldemar Wesołowski: – Jaki był pierwszy, decydujący moment na drodze duchowego rozwoju?

Anna Markowska: – We Wrocławiu byłam we wspólnocie formacyjnej działającej przy parafii św. Anny. Któregoś roku zostaliśmy zaproszeni na konsekrację dziewic. Udział w tej uroczystości był pierwszym impulsem. Wtedy poczułam poruszenie serca, którego jeszcze nie potrafiłam nazwać, określić. Nie wiedziałam wtedy jeszcze, że istnieje inna droga, dla wdów konsekrowanych. Dopiero jedna z moich koleżanek powiedziała mi, że taka forma życia dla osób świeckich też istnieje. Wtedy poszłam do kurii, spotkałam się z biskupem, ponieważ chciałam zdobyć więcej informacji na ten temat. Spotkałam się także z bp. Jackiem Kicińskim, który wcześniej prowadził też dwuletnie studium teologii życia konsekrowanego. Ksiądz biskup zachęcił mnie do odbycia takiej formacji, co też z radością uczyniłam. To było dla mnie ważne doświadczenie. Ponadto uczestniczyłam w różnych spotkaniach formacyjnych, sięgałam po literaturę duchową. Podczas tego studium pogłębiłam również moją wiedzę na temat życia pustelniczego. Tak małymi krokami dojrzewało we mnie pragnienie wejścia na drogę konsekracji, jako wdowy. To trwało jakieś trzy lata. Aż przyszedł moment konsekracji.

– Kiedy mówimy o życiu konsekrowanym zazwyczaj mamy na myśli osoby zakonne, mniszki, czy mnichów. Okazuje się jednak, że jest to droga otwarta również dla świeckich. Co oznacza bycie wdową konsekrowaną?

– Wspomniałam o dziewicach konsekrowanych i o wdowach konsekrowanych. Jestem jedną z nich. Są też świeckie osoby konsekrowane żyjące indywidualnie lub w różnych instytutach. Wdowa konsekrowana, to kobieta, która straciła męża i decyduje się na życie zgodne z radami ewangelicznymi, a są nimi: czystość, ubóstwo i posłuszeństwo. Wdowa zobowiązuje się do życia modlitwą i do życia w świecie, w zależności od potrzeb, warunków życia. Jest to życie, które powierza się całkowicie Chrystusowi.

Reklama

– Jaka była reakcja syna, kiedy dowiedział się o Pani decyzji?

– Myślę, że to nie była jakaś wielka niespodzianka, ponieważ ja od ponad 20 lat byłam we wspólnocie formacyjnej, w której był również mój syn. Syn znał więc już wcześniej moją drogę. Wiedział, że byłam zaangażowana w rekolekcje, w formacje, więc to nie była zupełna nowość. Uczestniczył w poszczególnych etapach dochodzenia do tej decyzji. Z pewnością było może jakieś małe zaskoczenie, ale przyjął tę decyzję ze zrozumieniem i z radością.

– Jak wyglądał moment konsekracji?

– Były ze mną konsekrowane jeszcze dwie dziewice. Uroczystość odbyła się w kaplicy we Wrocławiu podczas Eucharystii. Ja byłam pierwszą wdową konsekrowaną, więc w pewnym sensie otworzyłam drzwi dla kolejnych. Przed abp. Józefem Kupnym złożyłam deklarację wejścia na drogę rad ewangelicznych, a następnie było błogosławieństwo arcybiskupa.

– Co się zmieniło w Pani życiu w momencie konsekracji?

– Z pewnością nie było jakichś zmian rewolucyjnych, ponieważ od lat w pewnym sensie szłam tą drogą. Na pewno w sercu była wielka radość, która wiązała się później z zwykłą codziennością. Uczestnictwo w codziennej Eucharystii, w modlitwach, to wszystko jeszcze bardziej otwierało może życie wewnętrzne na relację z Chrystusem. To też miało swój wpływ na otoczenie, na inne osoby. U niektórych z nich może było małe zdziwienie, ponieważ nie wszystkie wiedziały o mojej decyzji, o mojej formie życia. Dlatego musiałam niektórym tłumaczyć o co w tym chodzi. Później z radością uczestniczyły w mojej drodze. Dla wielu było to coś nowego, coś, co ich zaciekawiło.

Reklama

– I dochodzimy do kolejnego kroku na drodze życia duchowego. Myśl o życiu pustelniczym...

– Pierwszy impuls pojawił się 20 lat temu, kiedy jechałam do Francji. Otrzymałam wtedy książkę o ojcach pustyni. Zachwyciła mnie, a zwłaszcza opis życia pustelników, którzy w taki sposób chcieli naśladować Chrystusa. To była dla mnie inspiracja, do której stale wracałam. Życie natomiast toczyło się dalej. To było jeszcze w trakcie mojego małżeństwa. Kolejny moment to były wyjazdy do ośrodka rekolekcyjnego na tzw. weekend ciszy. Tam poznałam smak tej drogi. Choć wtedy jeszcze nawet nie wiedziałam, że w pełni można ją realizować także w życiu świeckiej osoby. Miałam pewien przedsmak takiego życia, ponieważ sama czasem jeździłam do domu, który miałam pod Jelenią Górą, gdzie teraz jest moja pustelnia. Tam w ciszy mogłam się modlić, rozważać Słowo Boże. Kolejny, chyba decydujący krok, to był czas, który mogłam spędzić u mniszek kamedułek, które prowadzą życie pustelnicze. Byłam u nich dwa miesiące, żyjąc wraz z nimi. Tam odkryłam, że milczenie, życie z Chrystusem to forma życia, która bardzo mnie pociąga. Wtedy pojawiła się myśl, że albo pozostanę u sióstr, albo zacznę życie pustelnicze u siebie. Oczywiście to jeszcze wymagało czasu. Były w tym czasie rozmowy, spotkania ze spowiednikiem i kierownikiem duchowym. Po prostu dojrzewanie do decyzji, która w pewnym momencie została podjęta. Musiał jeszcze upłynąć rok od momentu, kiedy złożyłam taką deklarację u biskupa legnickiego Zbigniewa Kiernikowskiego. Musiałam ułożyć swoją regułę życia. Każdy pustelnik ma swoje indywidualne reguły, swój rytm życia, który dostosowuje do potrzeb i warunków codzienności.

– Jak będzie wyglądało Pani życie pustelnicze?

– Z pewnością będzie się różniło od dotychczasowego. Tam, gdzie jest moja pustelnia, jest mała społeczność, to mała wioska. Odosobnienie zatem nie będzie żadnym problemem. Najważniejszym zadaniem jest oczywiście modlitwa, Słowo Boże, które idzie za nią, codzienna Eucharystia, na którą będę musiała dojeżdżać do kościoła parafialnego, adoracja. Jest też miejsce na literaturę duchową. Jest przewidziany czas na wyjazdy na rekolekcje czy do spowiednika. Ważnym elementem dnia będzie też praca („módl się i pracuj”). Jest dom, o który trzeba dbać. To wszystko będzie się przeplatać, układając się w pewien rytm dnia, rytm życia. Pośród tego wszystkiego znajdzie się również czas na przyjmowanie gości...

– To jest ciekawa myśl, ponieważ życie pustelnicze wielu kojarzy się z samotnością, zamknięciem, a okazuje się, że jednak niekoniecznie?

– Moje życie duchowe jest poświęcone Bogu, ale również otwarte na drugiego człowieka. Oczywiście nie chodzi tutaj o jakieś spotkania typowo towarzyskie. Chodzi o otwarcie się na osoby, które u mnie chciałyby spędzić nieco czasu w ciszy, oderwać się od swoich codziennych spraw, poradzić się. Jestem w stanie takie osoby ugościć. Już wcześniej przyjeżdżały do mojego domu osoby ze wspólnoty z Wrocławia, które choć na chwilę miały potrzebę wyciszenia, zostawienia codziennej gonitwy. Więc mój dom już od dawna jest taką oazą ciszy. W zeszłym roku były u mnie też dwie siostry magdalenki, które podczas swojego urlopu spędziły kilka dni w moim domu, który teraz jest już pustelnią. U mnie są skromne warunki, żyję prostym życiem, nie mam telewizji, nie mam Internetu, jest za to cisza, są piękne widoki na nasze góry. Są zatem doskonałe warunki do życia w ciszy i kontemplowania Boga. W takim sensie jestem otwarta na innych, by ich pociągać do Boga.

– Czego można Pani życzyć na początku pustelniczej drogi?

– Łaski Bożej. Ona jest zawsze potrzebna. Tylko ona będzie pomagała wiernie trwać i iść za Chrystusem, zwłaszcza wśród trudności, które pewnie też będą się pojawiały. Ponadto siły i mocy, które też są potrzebne, zwłaszcza zimą, w podgórskiej miejscowości. Proszę również o dar męstwa, by nie zniechęcać się, kiedy przyjdą jakieś przeciwności. Proszę o dar wiary, by zachować i rozwijać to, co jest w sercu.

2019-02-13 07:44

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Do zobaczenia na Eucharystii!

Mam nadzieję, że udział w Mszach św. pozwoli nam poczuć, że mamy wokół siebie braci i siostry, na których możemy solidarnie liczyć – mówi bp Jan Wątroba, ordynariusz diecezji rzeszowskiej w rozmowie z ks. Tomaszem Nowakiem.

Ks. Tomasz Nowak: W marcu 2020 r. Ksiądz Biskup udzielił pierwszej dyspensy od obowiązku uczestniczenia w Mszach św. w niedziele i święta nakazane, najpierw dla grupy, później dla wszystkich wiernych. Podobnie było jesienią. Jakie uczucia towarzyszyły Księdzu Biskupowi przy podpisywaniu tych dokumentów?

Bp Jan Wątroba: Każda decyzja o wydaniu dyspensy, czegokolwiek by dotyczyła, jest dla mnie bardzo trudna. To jakby zawieszenie prawa, przepisów, przykazań, stąd obawy, czy w ten sposób nie pomniejszamy wartości pewnych praktyk. I choć w pełni rozumiem potrzebę dyspens, a w związku z restrykcjami w czasie pandemii były one konieczne, to zwłaszcza w przypadku dyspensy od obowiązku udziału w Mszach św., myślę o konsekwencjach zarówno dla pojedynczych osób, jak i dla parafii i diecezji. To nie są pochopne decyzje. Konsultujemy się m.in. w ramach metropolii przemyskiej. Przygotowując taką dyspensę trudno nie zobaczyć pustych kościołów i nie zapytać się, jak to wpłynie na życie duchowe wiernych. Te pytania i wątpliwości odbijały się później w postawach wiernych. Widziałem i słyszałem o bardzo różnym podejściu do dyspensy. Byli tacy, którzy się nawet cieszyli, że nie muszą chodzić do kościoła, a oglądając transmisję Mszy św. mogą lepić pierogi – tak mi ktoś kiedyś powiedział. Inni bardzo przeżywali brak możliwości pójścia na Mszę św. i samą dyspensę. Te osoby nieraz nie opuściły niedzielnej Eucharystii przez dziesiątki lat życia, chodzili także do kościoła w dni powszednie, a tu słyszą, że kościoły są zamknięte, że obowiązek zawieszony. Wiem, że było im bardzo trudno i ich rozumiem. Puste kościoły wiązały się także z zakłóceniem materialnego funkcjonowania parafii. Odpowiedzią na te problemy była po części postawa tych, którzy mimo ograniczeń przychodzili do kościoła. Miałem sygnały od kilku proboszczów, że ci nieliczni parafianie wzięli na siebie większą odpowiedzialność za sprawy parafii zwiększając swoje datki.

CZYTAJ DALEJ

ONZ: Prezydent Duda oskarżył Białoruś o atak hybrydowy i podał w wątpliwość solidarność globalnej Północy

2021-09-22 07:26

[ TEMATY ]

ONZ

Andrzej Duda

PAP

Prezydent Andrzej Duda w przemówieniu na forum Zgromadzenia Ogólnego ONZ oskarżył Białoruś o prowadzenie ataku hybrydowego przeciwko Polsce, Litwie i Łotwie. Zasugerował też, że bogate kraje - w tym Polska - niewystarczająco solidarnie postąpiły w obliczu pandemii, a także wobec konfliktów na Ukrainie, w Syrii czy Libii.

"To słowo stało się symbolicznym wyznacznikiem naszej polityki, jej ideałem. Gdy mówię solidarność, myślę także o solidarności w kontekście Covid-19. I nie jest to łatwa refleksja. Zwłaszcza pod adresem nas, przywódców bogatego świata, bogatej Północy" - powiedział Duda, wskazując m.in. na nierówny dostęp do szczepionek przeciwko Covid-19. Zaznaczył jednocześnie, że Polskę uważa za część tej bogatej Północy.

CZYTAJ DALEJ

Mazowieckie: Kobieta zaczęła rodzić przed szpitalem; poród odebrał policjant

2021-09-23 09:48

[ TEMATY ]

noworodek

Karol Porwich

Policjant z Kozienic (Mazowieckie) odebrał poród. Pomógł kobiecie, która nie zdążyła dotrzeć do szpitala na czas i zaczęła rodzić w samochodzie na parkingu tuż przed lecznicą - poinformowała w czwartek rzeczniczka kozienickiej policji asp. Ilona Tarczyńska.

W środę wieczorem 30-letni st. sierż. Ireneusz Iwańczyk wykonywał obowiązki służbowe przed szpitalem w Kozienicach, gdy nagle usłyszał krzyk kobiety. Natychmiast wybiegł z radiowozu i podbiegł do auta stojącego na parkingu. Była tam przyszła matka, która właśnie zaczęła rodzić, i towarzyszący jej mąż.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję