W ramach współpracy z pracownią badawczą Social Changes portal wPolityce.pl zlecił serię badań opinii publicznej. Sprawdzaliśmy, jaki mógłby być wynik wyborów prezydenckich, gdyby w II turze z prezydentem Andrzejem Dudą spotkali się poszczególni kandydaci strony opozycyjnej. Wnioski są bardzo ciekawe. Po pierwsze, jak na razie w każdym wypadku – według sondażu – wygrywa urzędująca głowa państwa. Po drugie jednak, również w każdym zderzeniu, wygrywa minimalnie. Bez względu na to, czy przeciwnikami Andrzeja Dudy w finale wyborczej batalii byliby Małgorzata Kidawa-Błońska, Władysław Kosiniak-Kamysz czy Szymon Hołownia, walka będzie wyrównana, a liczyć się będzie każdy głos. A pamiętajmy, że kampania dopiero się zaczyna!

Trwa jednak, i to od wielu lat, zażarta walka o kształt naszej ojczyzny, a Polska pozostaje pęknięta niemal dokładnie na pół. Inne badania socjologiczne wskazują, że zdecydowana większość z nas ma wyrobione poglądy polityczne, a wyborcy niezdecydowani, wahający się, na kogo oddać swój głos, w zależności od oceny kampanii poszczególnych kandydatów, stanowią stosunkowo niewielką grupę. W tej sytuacji najważniejszym czynnikiem rozstrzygającym o wyniku staje się nie przekonanie do swojej propozycji nieprzekonanych, ale zmobilizowanie zwolenników, sprawienie, by poszli do urn. Bo wyborcy zawiedzeni reagują dziś przede wszystkim, w pierwszym odruchu, pozostaniem w domu. To dlatego właśnie obóz Zjednoczonej Prawicy odniósł tak wyraźny triumf w maju ubiegłego roku, w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Prowadzony przez przeciwników wulgarny atak na wartości chrześcijańskie, połączony z jednoznaczną odpowiedzią liderów PiS, dał silny impuls, który wyciągnął z domów wyborców prawicy. W wyborach do krajowego parlamentu (październik 2019 r.), tego efektu nie udało się już powtórzyć, inne czynniki wybiły się na pierwszy plan. W efekcie obóz Jarosława Kaczyńskiego wygrał w Sejmie, ale z mniejszą przewagą, niż się spodziewał, a w Senacie stracił większość.

W wyborach prezydenckich, które najpewniej odbędą się w kwietniu lub maju tego roku, zdecyduje zatem również czynnik frekwencyjny. Oczywiście, nie będzie to dokładna powtórka z poprzednich batalii wyborczej serii. Elekcja głowy państwa ma bowiem dla wyborców wyjątkowo osobisty charakter. Szyld partyjny się liczy, podziały ideowe również, ale prezydent jest postacią tak ważną w naszym życiu publicznym, że w czasie kadencji jest niemal naszym domownikiem, oczywiście, za pośrednictwem mediów. Bezpośredni charakter tych wyborów też ma swoje znaczenie. Oceniamy tu zatem bardziej niż w innych wyborach cechy osobiste kandydata – czy go lubimy, czy mu ufamy, czy uznajemy, że będzie nas godnie reprezentował.

W mojej ocenie prezydent Andrzej Duda przystępuje do tego starcia z mocnymi kartami w ręku. W ramach współpracy z obozem rządzącym może się pochwalić realizacją niemal wszystkich obietnic wyborczych. Nie zrobił niczego, co naraziłoby na szwank godność Rzeczypospolitej, reprezentuje jej majestat z klasą i rozwagą, zawsze broni wartości chrześcijańskich i rodzinnych. Uniknął też pułapki poprzednika i nie pozwolił się zamknąć w Pałacu Prezydenckim, za to objechał i odwiedził (licząc z kampanią) wszystkie powiaty w Polsce. Do wielu miejscowości zawitał jako pierwszy w historii prezydent. Ma lubianą, sympatyczną, z klasą pełniącą obowiązki żonę. Zręcznie wymykał się też kampaniom opozycji, która wielokrotnie próbowała go poniżyć.

Czy zatem wygra? Wszystko zależy od mobilizacji, a zatem od każdego z nas.

Michał Karnowski
Publicysta tygodnika „Sieci”