Reklama

Niedziela Kielecka

Piszą piękną historię wiary

Przed ćwierćwieczem w miejscu dzisiejszego kościoła było pole rzepaku i pustka... Dzisiaj Bilcza to niemal przedmieścia Kielc, gęsto zaludnione, z kościołem pw. św. Kazimierza Królewicza, górującym nad okolicą.

Niedziela kielecka 46/2020, str. VI

[ TEMATY ]

parafia

25‑lecie

dziękczynienie

T.D.

Eucharystia z okazji 25 lat parafii w Bilczy

Eucharystia z okazji 25 lat parafii w Bilczy

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Pod przewodnictwem bp. Jana Piotrowskiego 24 października parafia świętowała 25-lecie. Eucharystia sprawowana była przy wyjątkowym w swej urodzie ołtarzu, z wnęką wypełnioną płaskorzeźbioną grupą Ukrzyżowania na tle kompozycji barw.

Co buduje wspólnotę

W homilii biskup kielecki nawiązał do znaczenia jubileuszy w Kościele, zaakcentował najważniejsze wydarzenia z historii parafii, wskazał także na znaczenie Eucharystii jednoczącej młodą wspólnotę parafialną.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

– Chcemy dzisiaj dziękować za 25 lat mijających od utworzenia parafii pw. św. Kazimierza Królewicza w Bilczy, którą erygował ówczesny pasterz diecezji kieleckiej, śp. bp Kazimierz Ryczan – przypomniał biskup kielecki, nawiązując do początków parafii. – Od tego czasu wielu parafian wraz z duszpasterzami nadal pisze piękną historię tej wspólnoty wiary, z każdym rokiem dodając kolejny tom jej dziejów – mówił. Podkreślał znaczenie wspólnoty parafialnej.

Reklama

– Każda wspólnota wierzących jest dojrzałą i misyjną, tzn. taką, która dzieli się wiarą, jeżeli jest wspólnotą eucharystyczną – podkreślał bp Piotrowski. – Człowiek, aby mógł podążać we właściwą stronę, potrzebuje ukierunkowania na drodze do ostatecznej mety, którą jest Jezus Chrystus obecny w celebracji Eucharystii – zaznaczył. Przestrzegał także przed pułapkami współczesności – przed „fałszywymi prorokami i tragarzami kłamstwa”, zachęcał do nawrócenia, „abyśmy nie byli podobni do figowca z dzisiejszej Ewangelii”. – Nie pozwólcie się wyziębić eucharystycznie, troszczcie się o to w rodzinach, a wtedy ta świątynia będzie znakiem nadziei, której źródłem jest Jezus Chrystus, Odkupiciel człowieka – zachęcał bp Jan Piotrowski.

Prawie 4 tys. wiernych liczy obecnie parafia w Bilczy.

Podziel się cytatem

Poświęcił nowe ławki oraz sztandar z wizerunkiem św. Kazimierza ufundowany przez róże różańcowe parafii.

Spodobało się Panu Bogu...

– na naszej bilczańskiej ziemi. Zaczynaliśmy w szczerym polu, martwiłem się, czy w ogóle ktoś przyjdzie, a dzisiaj mieszkamy blisko kościoła, jesteśmy otoczeni domami – mówił ks. kan. Marek Mrugała, proboszcz i budowniczy parafii. Dziękował za wciąż przybywających wiernych, rozwijające się wspólnoty, współpracę. – W momencie powstania było nas ok. 1500 osób, obecnie – prawie 4 tys. – mówił proboszcz.

23 lipca 1995 r. ks. Marek Mrugała, wówczas rektor nowo powstałego ośrodka duszpasterskiego w Bilczy, odprawił pierwszą Mszę świętą na pustym placu. Bp Kazimierz Ryczan erygował parafię św. Kazimierza 22 października 1995 r. i w tym samym roku poświęcił plac pod budowę kościoła i plebanii. Obszar parafialny wydzielono z parafii Brzeziny. Parafia otrzymała od Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w Bilczy jako darowiznę grunt o powierzchni 10 000 m kw. Na placu (właściwie na 1 ha polu) szybko rosły mury wznoszone z półfabrykatów. W dwa miesiące stanęła kaplica, zamontowano podwieszany sufit, udekorowano wnętrze – i już 25 maja 1996 r. mogła się odbyć I Komunia św. dzieci i zarazem pierwsza ważna uroczystość parafialna.

Gdy 1 czerwca 1996 r. bp Mieczysław Jaworski święcił nową kaplicę, było jasne, że pierwszy etap młoda wspólnota ma już za sobą. W 1999 bp Marian Florczyk dokonał pierwszej wizytacji kanonicznej i poświęcił plac pod cmentarz. Był to ważny rok w krótkiej historii parafii, wtedy bowiem ruszyła budowa kościoła.

Autorem projektu świątyni jest Regina Kosakiewicz-Opałka. Kościół o wymiarach 26 m x 40 m i wysokości 18 m (wieża 22 m), pokryty dachówką, przypomina swą bryłą i ogólnym klimatem kompleksy dawnych klasztorów i nawiązuje do tradycji nurtu rodzimego w architekturze sakralnej, z wątkami eremickimi. Autorem aranżacji ołtarza jest art. rzeźbiarz Tomasz Zychowicz. Tabernakulum, konfesjonały, nowe ławki – wszystkie te elementy łączą się kompozycyjnie z kolorystyką i fakturą wnęki ołtarzowej.

2020-11-10 10:08

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Srebrny jubileusz Królowej Pokoju

Niedziela wrocławska 51/2021, str. IV

[ TEMATY ]

redakcja

25‑lecie

Królowa Pokoju

Magdalena Lewandowska/Niedziela

Jubileusz był okazją do spotkania „starszych” i „młodszych” członków redakcji Królowej Pokoju

Jubileusz był okazją do spotkania „starszych” i „młodszych” członków redakcji Królowej Pokoju

Od 25 lat redakcja gazety oblackiej parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Pokoju we Wrocławiu opisuje życie Kościoła, informuje, integruje, ale przede wszystkim głosi Ewangelię Jezusa Chrystusa.

Mszy św. w intencji redakcji Królowej Pokoju przewodniczył o. Mieczysław Hałaszko, który 25 lat temu ją zakładał, a obecnie posługuje w domu zakonnym Misjonarzy Oblatów w Kokotku. – Od kiedy zostałem proboszczem we Wrocławiu w 1993 r., zawsze nosiłem w sercu pragnienie, żeby założyć gazetę parafialną. Najbardziej bałem się, czy znajdą się ludzie do pisania, ale jak tylko rzuciłem hasło w parafii, od razu byli chętni. Pierwsza gazeta wyszła w grudniu 1996 r. w nakładzie 7 tys. egzemplarzy i miała 8 stron. Jej zaletą do tej pory jest „bezcenność”, czyli to, że gazeta parafialna jest darmowa – podkreśla o. Hałaszko. – Mieliśmy różne zespoły redakcyjne, wiele naczelnych, autorów artykułów, korektorów, fotografów. Ale zawsze chodziło przede wszystkim o to, aby głosić Ewangelię Jezusa Chrystusa. By przepowiadać Dobra Nowinę na aktualny i potrzebny sposób, by aktywizować parafię – dodaje.
CZYTAJ DALEJ

Dopóki nie spotkam Boga, jestem niewidomy

2026-03-09 11:09

[ TEMATY ]

rozważania

O. prof. Zdzisław Kijas

Emmanuel Tzanes/pl.wikipedia.org

Dopóki nie spotkam Boga, jestem niewidomy, żyję życiem połowicznym. Odradzam się do pełni życia dopiero wtedy, kiedy spotkam się z Bogiem, kiedy stanę przed Nim w prawdzie, pokażę Mu się takim, jaki jestem, niczego nie ukrywając. Bóg jest światłością świata – i moją. Pokaże to noc paschalna, która zajaśnieje pełnią światła.

Jezus, przechodząc, ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od urodzenia. Uczniowie Jego zadali Mu pytanie: «Rabbi, kto zgrzeszył, że się urodził niewidomy – on czy jego rodzice?» Jezus odpowiedział: «Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, ale stało się tak, aby się na nim objawiły sprawy Boże. Trzeba nam pełnić dzieła Tego, który Mnie posłał, dopóki jest dzień. Nadchodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać. Jak długo jestem na świecie, jestem światłością świata». To powiedziawszy, splunął na ziemię, uczynił błoto ze śliny i nałożył je na oczy niewidomego, i rzekł do niego: «Idź, obmyj się w sadzawce Siloam» – co się tłumaczy: Posłany. On więc odszedł, obmył się i wrócił, widząc. A sąsiedzi i ci, którzy przedtem widywali go jako żebraka, mówili: «Czyż to nie jest ten, który siedzi i żebrze?» Jedni twierdzili: «Tak, to jest ten», a inni przeczyli: «Nie, jest tylko do tamtego podobny». On zaś mówił: «To ja jestem». Mówili więc do niego: «Jakżeż oczy ci się otworzyły?» On odpowiedział: «Człowiek, zwany Jezusem, uczynił błoto, pomazał moje oczy i rzekł do mnie: „Idź do sadzawki Siloam i obmyj się”. Poszedłem więc, obmyłem się i przejrzałem». Rzekli do niego: «Gdzież On jest?» Odrzekł: «Nie wiem». Zaprowadzili więc tego człowieka, niedawno jeszcze niewidomego, do faryzeuszów. A tego dnia, w którym Jezus uczynił błoto i otworzył mu oczy, był szabat. I znów faryzeusze pytali go o to, w jaki sposób przejrzał. Powiedział do nich: «Położył mi błoto na oczy, obmyłem się i widzę». Niektórzy więc spośród faryzeuszów rzekli: «Człowiek ten nie jest od Boga, bo nie zachowuje szabatu». Inni powiedzieli: «Ale w jaki sposób człowiek grzeszny może czynić takie znaki?» I powstał wśród nich rozłam. Ponownie więc zwrócili się do niewidomego: «A ty, co o Nim mówisz, jako że ci otworzył oczy?» Odpowiedział: «To prorok». Żydzi jednak nie uwierzyli, że był niewidomy i że przejrzał, aż przywołali rodziców tego, który przejrzał; i wypytywali ich, mówiąc: «Czy waszym synem jest ten, o którym twierdzicie, że się niewidomy urodził? W jaki to sposób teraz widzi?» Rodzice zaś jego tak odpowiedzieli: «Wiemy, że to jest nasz syn i że się urodził niewidomy. Nie wiemy, jak się to stało, że teraz widzi; nie wiemy także, kto mu otworzył oczy. Zapytajcie jego samego, ma swoje lata, będzie mówił sam za siebie». Tak powiedzieli jego rodzice, gdyż bali się Żydów. Żydzi bowiem już postanowili, że gdy ktoś uzna Jezusa za Mesjasza, zostanie wyłączony z synagogi. Oto dlaczego powiedzieli jego rodzice: «Ma swoje lata, jego samego zapytajcie». Znowu więc przywołali tego człowieka, który był niewidomy, i rzekli do niego: «Oddaj chwałę Bogu. My wiemy, że człowiek ten jest grzesznikiem». Na to odpowiedział: «Czy On jest grzesznikiem, tego nie wiem. Jedno wiem: byłem niewidomy, a teraz widzę». Rzekli więc do niego: «Cóż ci uczynił? W jaki sposób otworzył ci oczy?» Odpowiedział im: «Już wam powiedziałem, a wy nie słuchaliście. Po co znowu chcecie słuchać? Czy i wy chcecie zostać Jego uczniami?» Wówczas go obrzucili obelgami i rzekli: «To ty jesteś Jego uczniem, a my jesteśmy uczniami Mojżesza. My wiemy, że Bóg przemówił do Mojżesza. Co do Niego zaś, to nie wiemy, skąd pochodzi». Na to odpowiedział im ów człowiek: «W tym wszystkim dziwne jest to, że wy nie wiecie, skąd pochodzi, a mnie oczy otworzył. Wiemy, że Bóg nie wysłuchuje grzeszników, ale wysłuchuje każdego, kto jest czcicielem Boga i pełni Jego wolę. Od wieków nie słyszano, aby ktoś otworzył oczy niewidomemu od urodzenia. Gdyby ten człowiek nie był od Boga, nie mógłby nic uczynić». Rzekli mu w odpowiedzi: «Cały urodziłeś się w grzechach, a nas pouczasz?» I wyrzucili go precz. Jezus usłyszał, że wyrzucili go precz, i spotkawszy go, rzekł do niego: «Czy ty wierzysz w Syna Człowieczego?» On odpowiedział: «A któż to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?» Rzekł do niego Jezus: «Jest nim Ten, którego widzisz i który mówi do ciebie». On zaś odpowiedział: «Wierzę, Panie!» i oddał Mu pokłon. A Jezus rzekł: «Przyszedłem na ten świat, aby przeprowadzić sąd, żeby ci, którzy nie widzą, przejrzeli, a ci, którzy widzą, stali się niewidomymi». Usłyszeli to niektórzy faryzeusze, którzy z Nim byli, i rzekli do Niego: «Czyż i my jesteśmy niewidomi?» Jezus powiedział do nich: «Gdybyście byli niewidomi, nie mielibyście grzechu, ale ponieważ mówicie: „Widzimy”, grzech wasz trwa nadal».
CZYTAJ DALEJ

Nie wystarczy wierzyć w Boga, trzeba wierzyć Bogu. Ks. Krzysztof Wons o relacji z Bogiem jako Ojcem

2026-03-15 21:09

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Wons SDS

pexels.com

Skąd wiemy, że Bóg jest dla nas prawidziwie Ojcem? Jakie fragmenty Biblii mówią nam najwięcej o Bożym ojcostwie? Gdzie szukać wsparcia i siły płynącej z ojcowskiej miłości Stwórcy?

Często wracam do słów Abrahama Heschela, które zapadły mi w serce: „Bóg nie chce być sam, zaś człowiek nie może pozostawać na zawsze nieczuły na to, co On pragnie mu pokazać. Ci, którzy nie potrafią poskromić swego upartego dążenia, dostają się czasem w obręb wzroku niewidzianego i zaczynają błyszczeć skąpani światłem promieni.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję