W tym roku przypada jubileusz 700-lecia lubańskiego klasztoru Zgromadzenia Sióstr św. Marii Magdaleny od Pokuty. Ze względu na sytuację epidemiczną, obchodzony jest bardzo skromnie.
Siostry przygotowywały się do niego duchowo dziewięcioletnią nowenną. Podczas jej trwania, zgłębiały duchowość, charyzmat, historię oraz poznawały bliżej patronów zgromadzenia. Z uwagi na panującą pandemię, same obchody tak ważnego dla sióstr magdalenek wydarzenia, są przeżywane skromnie, przy udziale bardzo ograniczonej liczby gości.
Oficjalne otwarcie jubileuszu odbyło się w czerwcu, w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa przy udziale biskupa legnickiego Zbigniewa Kiernikowskiego. Siostry starają się wykorzystywać każdą sposobność, by oddawać chwałę Bogu w dziękczynieniu za 700 lat życia modlitwy i posługi swoich założycielek i poprzedniczek, które oddały swe życie na służbę Bogu. Mają nadzieję, że w czerwcu 2021 r. zakończą obchody Jubileuszu w sposób bardziej uroczysty wraz z mieszkańcami Lubania i zaproszonymi gośćmi na rynku miasta.
Penitencjaria Apostolska od czerwca br. do lipca roku 2021 dała siostrom magdalenkom oraz wszystkim nawiedzającym kaplicę klasztoru, możliwość zyskiwania odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami. To ważny element w duchowym przeżywaniu jubileuszu.
Trwałe znaki świętowania
Reklama
Zewnętrznymi znakami obchodów tego czasu są: jubileuszowy krzyż, który stanął w klasztornym ogrodzie, urządzona sala historyczna, w której można zanurzyć się w przeszłości, zgłębiając zasługi magdalenek dla Lubania oraz obejrzeć różne precjoza zgromadzone przez wieki, z których najpiękniejszym chyba eksponatem jest XV-wieczna srebrna monstrancja, podarowana mniszkom przez rajców miasta w dowód wdzięczności za udzieloną miastu pożyczkę. Natomiast w październiku na dziedzińcu klasztornym stanęła odrestaurowana figura św. Jadwigi Śląskiej, ważnej patronki zgromadzenia. Trzeba było sporych zabiegów, by przywrócić jej pierwotny stan. Podjął się tego konserwator p. Bohdan Jackiewicz. Prace przy ceramicznej rzeźbie polegały na konserwacji technicznej i estetycznej. Aby móc sfinansować te prace, potrzebne były duże środki. Jednym z pomysłów na ich pozyskanie było nagranie płyty z piosenkami religijnymi, z której sprzedaży dochód przeznaczony został na częściową spłatę należności.
Św. Jadwiga – szczególna patronka zgromadzenia
To właśnie dzięki jej staraniom, według mniszej tradycji, przekazywanej z pokolenia na pokolenie, magdalenki w XIII w. zostały sprowadzone na te tereny z Marsylii. Uważana jest za prekursorkę wszelkich działań resocjalizacyjnych, które za jej namową podejmował książę Henryk, wobec więzionych za różne przewinienia poddanych. Jej dwór słynął z karności i dobrych obyczajów.
Ta święta jest naprawdę wyjątkową postacią, patronującą także głównemu dziełu sióstr magdalenek w Lubaniu, czyli Ognisku Wychowawczemu dla Dziewcząt, które nosi jej imię.
Dziś św. Jadwiga może być dla młodego pokolenia przykładem życia w warunkach trudnych, które nie muszą stanowić przeszkody w tym, by zauważać drugiego człowieka i starać się o szeroko pojęte dobro dla niego.
Dziewięciu salezjanów – ks. Jan Świerc i jego towarzysze – zostało włączonych w poczet błogosławionych Kościoła katolickiego. Będą oni wspominani liturgicznie co roku 23 maja.
Uroczystości beatyfikacyjne kapłanów zabitych w czasie II wojny światowej odbywają się w sobotę w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie. Mszy przewodniczy prefekt Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych kard. Marcello Semeraro. Bierze w niej udział m.in. prezydent Karol Nawrocki.
Stałość w wierze jest jedną z najważniejszych cnót. Chodzi o niegasnącą gotowość do kochania Boga i ludzi. Perseverantia to cierpliwe trwanie przy Bogu, we wszelkich przeciwnościach losu. Nie psychologiczny optymizm, ale kurczowe trzymanie Jezusa „za rękę”, duchowe dojrzewanie w otaczającej nas niekiedy ciemności i w czasie próby. W przypadku relacji między ludźmi chodzi o konkretną postawę: bardziej czyn niż słowo (choć ono jest czasem niezastąpione), bardziej długotrwały trud niż efemeryczne poruszenie emocji, czasochłonny wysiłek, a nie ubolewanie. Prorok Ozeasz opisuje postawę Izraela wobec Boga – przyznajmy, że często także naszą. To obraz znikających nagle chmur o świtaniu i porannej rosy w upalny dzień. Gdy chodzimy letnim rankiem po trawie, czujemy przyjemny chłód wilgoci. Jest jej mnóstwo, niczym wody w zbiorniku. A jakież zdziwienie nas ogarnia, gdy po wschodzie Słońca nagle ten bezmiar wilgoci ustępuje miejsca przejmującej suchości, chłód zmienia się w gorąc, a przyjemna miękkość zieleni – w twardość podłoża przypominającego skałę. Jak to możliwe w tak krótkim czasie? – pytamy zaskoczeni. Niemal identycznie dziwi się Ozeasz postawie ludu Bożego wybrania. Wielkie słowa, zapewnienia o wierności Bogu i Jego przymierzu, liczne ofiary, modlitwy, uroczystości oraz święte zwołania... i nagle pustka. Więcej nawet: odwrót! Zwrot ku pogańskiemu kultowi, ku Baalowi, nikczemne zachowanie nielicujące z rangą wybrania i Dekalogiem, złożonymi ślubami i obietnicami. Słomiany zapał – mawiamy w takiej sytuacji, wzruszając ramionami. Konsekwencje stygnięcia wiary Izraela były widoczne w życiu publicznym, gdzie sojusze polityczne były ważniejsze niż zaufanie Bogu. Panował chaos, mnożyły się społeczne konflikty, a moralne zepsucie elit widoczne było gołym okiem. A wszystko to w obliczu niebezpieczeństwa inwazji ze strony potężnej Asyrii. Skąd my to znamy? Wszelkie podobieństwa do sytuacji, w jakiej obecnie się znajdujemy, są nie tylko nieprzypadkowe, ale wręcz ostentacyjnie oczywiste! Kochający swój naród Ozeasz natarczywie napomina, grozi karą Bożą, ale i zachęca swych rodaków do powrotu pod skrzydła Boga. Wprawdzie porównuje Izrael do niewiernej żony, ale jednocześnie przypomina, że Bóg jawi się jako wierny mąż, gotowy do przebaczenia. Jeśli tylko Izrael powróci do lojalności, do głębi, a nie będzie „mydlił oczy” Bogu fałszywym, bo pozbawionym nawrócenia moralnego kultem, On zwróci pogodne oblicze ku swemu ludowi. Pojednanie i odnowienie przymierza możliwe jest w każdej chwili. Czułymi słowami Ozeasz kreśli obraz Boga – jest On pełen miłości, współczucia i cierpienia z powodu zdrady człowieka. Można by powiedzieć, że paradoksalnie upadek każdego z nas Bóg przeżywa jako własną porażkę, bo nas kocha. Poznanie prawdziwego Boga, Ojca Jezusa Chrystusa, a nie boga mojej wyobraźni, ambicji czy aspiracji, jest kluczowe. Wtedy bardziej będziemy wydobywali z siebie miłosierdzie, niż tylko składali ofiary, dawali samych siebie, a nie tylko coś od siebie.
„Tam, gdzie nasze zmysły i intelekt zawodzą w obliczu tak wielkiej Tajemnicy, nasza wiara, a nawet nasze ciało muszą wkroczyć do akcji, zginając kolana” - podkreśla abp Anthony Fisher. Metropolita Sydney napisał list do wiernych z okazji Bożego Ciała, które w Australii - podobnie jak w wielu innych krajach - obchodzone jest nie w czwartek, ale w niedzielę.
List abp. Fishera zatytułowany jest „Uklęknijmy przed Bogiem, który nas stworzył”. Hierarcha przypomina w nim, że kierowana przez niego archidiecezja Sydney w 2028 roku będzie gospodarzem Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego, który jednocześnie będzie celebracją setnej rocznicy pierwszego Krajowego Kongresu Eucharystycznego w Australii.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
