Grzegorz Kryszczuk: Jaka jest idea stworzenia takiego Centrum?

Ks. Radosław Rotman: Pierwszym miejscem, w którym członkowie Ruchu Światło-Życie (oazowicze) przeżywają swoją formację ku dojrzałości chrześcijańskiej, jest parafia. To tam właśnie na drodze formacji wzrastają, a następnie odkrywają swoje miejsce w Kościele. Małżonkowie, dorośli, młodzież zasadniczo formują się w swoich parafiach, chociaż nie zawsze niestety jest to parafia zamieszkania. Celem Ruchu Światło-Życie jest m.in. odkrycie przez jego członków darów i charyzmatów, jakimi Bóg nas obdarzył, po to żeby w różnych przestrzeniach Kościoła nimi posługiwać. Członkowie Ruchu są obecni nie tylko w parafiach, angażują się również na szczeblu rejonowym, diecezjalnym czy nawet krajowym.

Czyli mocno się angażują...

Podejmują wiele dzieł, które są skierowane ad intra (do wewnątrz, czyli dla Ruchu) i ad extra (na zewnątrz, czyli poza Ruch). Dlatego Ruch potrzebuje takiego miejsca we Wrocławiu, gdzie oazowicze mogliby się spotykać, m.in. w ramach różnych diakonii diecezjalnych i innych spotkań czy wydarzeń związanych z jego życiem.

Jakie są diakonie?

Są różne diakonie: ewangelizacji, modlitwy, życia, wyzwolenia, liturgiczna i inne. Np. diakonia wyzwolenia promuje Krucjatę Wyzwolenia Człowieka, dzieło, które służy wyzwoleniu człowieka z najprzeróżniejszych uzależnień. Diakonie dla oazowiczów są też miejscem formacji specjalistycznej.

Pomysł na utworzenie takiego miejsca zrodził się niedawno. To był impuls czy przemyślana strategia, opracowywana od lat?

Wydaje się, że potrzeba powstania takiego Centrum, przynajmniej u mnie, była od dłuższego czasu. Nie mieliśmy we Wrocławiu do tej pory miejsca szczególnie przystosowanego do potrzeb Ruchu. Przez wiele lat korzystaliśmy z pomieszczeń Centrum Duszpasterskiego Archidiecezji Wrocławskiej przy ul. Katedralnej 4 i innych miejsc w archidiecezji. Strategii powstania Centrum na pewno nie było, ale było natchnienie, i mam nadzieję, że było ono od Ducha Świętego.

Kiedy był ten moment przełomowy w tworzeniu Centrum?

Pierwsza myśl pojawiła się, kiedy ks. Jerzy Żytowiecki, moderator diecezjalny Domowego Kościoła, rodzinnej gałęzi Ruchu Światło-Życie, został proboszczem parafii św. Bonifacego. Okazało, że jest to, ze względu na tzw. „Ciuchcię”, czyli dawny dworzec kolejki wąskotorowej, dość dobre miejsce na stworzenie takiego miejsca dla Ruchu.

Od pomysłu do realizacji jest długa droga. Co było dalej?

Po rozmowach z ks. Jerzym i pozytywnym zaopiniowaniu pomysłu przez członków Ruchu, poszedłem do naszego pasterza abp. Józefa Kupnego i przedstawiłem plany wobec tego miejsca. Ksiądz Arcybiskup ucieszył się, że takie dzieło może tutaj powstać i wyraził zgodę na jego utworzenie. We wrześniu 2019 r. zostałem przeniesiony do parafii św. Bonifacego i zaczęła się ta przygoda z Centrum.

Kiedy był już ksiądz na miejscu i otrzymał zgodę, trzeba było zacząć remont?

Tutaj należy podziękować ks. Jerzemu, proboszczowi i moderatorowi Ruchu, który bardzo wspiera powstanie Centrum, jak i naszym oazowiczom z całej archidiecezji, ponieważ bardzo mocno zaangażowali się w odnawianie pierwszych pomieszczeń. Budynek przy plebanii i kościele jest generalnie w dobrym stanie, ale trzeba było przystosować wnętrza pod nasze potrzeby. Oprócz całkowitego sfinansowania przez oazowiczów remontu, każdy wykorzystywał swoje umiejętności (mamy wśród członków wielu fachowców) czy możliwości w pracach remontowych, a przede wszystkim poświęcał swój czas. Prac było bardzo dużo, zaczynając od kasacji niepotrzebnych rzeczy, przez malowanie ścian, po najdrobniejsze szczegóły wykończeniowe.

Remont prawie się zakończył. Co jeszcze zostało do zrobienia?

Pierwsza część remontu zakończyła się, ale w trakcie prac przenieśliśmy się do tzw. „Ciuchci”, czyli dawnego dworca kolei wąskotorowej, a obecnie domu parafialnego. Jest tu duża sala, która liczy ok 200 m2 i może pomieścić ponad 100 osób. Oczywiście wymaga ona przede wszystkim unowocześnienia. Do zagospodarowania i remontu są również pomieszczenia w podziemiach budynku pod dużą salą i strych, który do tej pory był całkowicie niewykorzystany.

Powróćmy do tego pierwszego budynku, w którym już odbywają się spotkania. Spełnia swoją rolę?

Mamy do dyspozycji trzy duże pomieszczenia. Na samej górze jest sala konferencyjna, wyremontowana w taki sposób, żeby w różnych dodatkach wykończeniowych wyrażała treści charyzmatu Światło-Życie. W środku jest kaplica-oratorium, miejsce modlitwy z pięknym malowidłem Christos – Diakonos. A na samym dole jest Diakonia Słowa, w której znajdują się materiały formacyjne Ruchu, które można nabyć na miejscu. Jest także miejsce do przechowywania różnych rzeczy Diakonii Oaz Rekolekcyjnych, potrzebnych do prowadzenia rekolekcji, a których Ruch w ciągu całego roku sporo organizuje. Jest tam także miejsce na kolejne spotkanie formacyjne i stolik, gdzie każdy może przygotować sobie kawę czy herbatę. Nawet mamy „własne” kubki z „foską” i słowem kard. Wojtyły: „groziłaby nam pustynia, gdybyśmy nie tworzyli oaz”.

Na końcu krótkie podsumowanie?

Centrum Ruchu Światło-Życie Archidiecezji Wrocławskiej ma być miejscem formacji i ewangelizacji i służyć ma nie tylko oazowiczom, ale różnym dziełom podejmowanym przez parafię św. Bonifacego. Ma służyć Kościołowi wrocławskiemu, być miejscem oddechu duchowego i miejscem spotkań.

Ks. Radosław Rotman jest związany z Ruchem Światło-Życie od 1996 r. Należy do Unii Kapłanów Chrystusa Sługi. Na co dzień ks. Radosław jest wikariuszem w parafii św. Bonifacego we Wrocławiu. Posługę moderatora diecezjalnego objął w maju 2018 r.