Reklama

Gdy w życiu dzieją się cuda

O tym, co się teraz dzieje w moim życiu i w naszej rodzinie, to ja nawet nie marzyłem... – mówi Roman Śliwa, mąż Beaty, ojciec Sandry i Daniela.

Niedziela Ogólnopolska 12/2021, str. 50-51

Archiwum rodzinne

Historia rodziny Śliwów dowodzi, że nigdy nie wolno tracić nadziei

Historia rodziny Śliwów
dowodzi, że nigdy nie wolno
tracić nadziei

Wszystko zaczęło się od spotkań Beaty Szewczyk – nauczycielki muzyki z Sandrą Śliwą, córką Romana. Wynikało to z faktu, że Sandrze, która ma wrodzoną łamliwość kości i w związku z tym porusza się na wózku, przysługuje nauczanie indywidualne.

Lekcje

Beata Szewczyk-Śliwa jest mamą Tomasza i Mateusza, dziś samodzielnych, dobrze wykształconych mężczyzn. – Moje życie tak się potoczyło, że po 7 latach stwierdzono nieważność małżeństwa – wspomina i dodaje: – Potem przez 18 lat samotnie wychowywałam synów. Pracowałam w dwóch szkołach, aby zapewnić im dobre warunki życia i wykształcenie. I gdy osiągnęłam pełnoletniość samotności, pojawił się Roman.

Reklama

W tym czasie i pani Beata, i pan Roman, który także samotnie wychowywał Sandrę i Daniela (chłopiec ma umiarkowaną niepełnosprawność intelektualną), mieszkali w Siemianowicach Śląskich. Lekcje z Sandrą nauczycielka planowała w godzinach popołudniowych. Opowiada, uśmiechając się: – Byłam zmęczona po całym dniu pracy, gdy tam przychodziłam, a Roman proponował kawę, to znów pytał, czy nie jestem głodna. Z wdzięcznością przyjmowałam więc te oznaki dobroci. I kiedyś, gdy przyszłam do Sandry, w mieszkaniu czekały na mnie nowe lacie – no, papućki domowe. Od tego się zaczęło. Potem była rozmowa i... przeraziłam się uczucia, o którym mi Roman powiedział... Nauczycielka przyznaje, że wtedy sytuacja w rodzinie Śliwów nie wyglądała dobrze. Sąd rodzinny mógł odebrać ojcu dzieci. Mężczyzna musiał udowodnić, że sobie w tej roli poradzi. I tak się stało. Otrzymał status ojca samotnie wychowującego dwójkę niepełnosprawnych dzieci.

Pan Roman oświadczył się nauczycielce swej córki 30 września 2015 r. – Przeraziłam się i zniknęłam – wspomina pani od muzyki. W tym czasie jednak przygotowywała z Sandrą występ, który miał się odbyć w siemianowickim urzędzie Miasta. Poczucie obowiązku zwyciężyło. Nastał czas oswajania się z tym, co się stało. Pani Beata postanowiła, że jeśli ma zostać żoną Romana, to on musi spełnić trzy warunki: naprawić zęby, rzucić palenie i przyjąć pierwszą Komunię św., bo był tylko ochrzczony.

Modlitwy i czyny

W tym samym czasie nauczycielka dowiedziała się, że jest chora na nowotwór. Pan Roman pomógł jej przez to przejść. Sprawdził się jako mężczyzna. Oczywiście, rzucił też palenie (tak jest do dzisiaj) i poszedł do stomatologa. Spełnił także trzeci warunek. – Po operacji, gdy byłam na zwolnieniu lekarskim, chodziłam na Eucharystię – wspomina moja rozmówczyni i podkreśla, że towarzyszył jej Roman. Opowiada: – To wtedy zrodziło się w nim pragnienie przyjęcia Komunii św. Wspólnie odprawiliśmy nowennę do Matki Bożej rozwiązującej węzły. Proszę sobie wyobrazić, chłop, który nigdy nie trzymał w ręce różańca, szedł ze mną codziennie do kaplicy, gdzie był wystawiony Najświętszy Sakrament, i modlił się na różańcu...

Reklama

Kolejnym krokiem było bierzmowanie, a potem ich ślub. Teraz cała rodzina mieszka w Piekarach Śląskich, gdzie pan Roman kupił żonie dom, w którym są odpowiednie warunki także dla osób niepełnosprawnych. Gdy pytam przysłuchującego się naszej rozmowie Romana Śliwy, jak on pamięta te wydarzenia, czy nie bał się oświadczyć, bez namysłu stwierdza:

– Do dzisiaj się boję (śmiech). Wtedy bałem się odtrącenia. Tak, spodobała mi się Beatka, przeurocza, ciepła osoba przychodząca na lekcje do Sandry z gitarą. Uwielbiałem słuchać, jak śpiewają. A czego teraz się boję? A pani by się nie bała stracić tego wszystkiego?

Dorośli synowie zaakceptowali wybór mamy, cieszą się jej szczęściem. Także ze strony Sandry i Daniela pani Beata, która adoptowała dzieci, nie czuła niechęci. Nową rolę przemodliła. Wspólnie ze Katolickim Stowarzyszeniem Niepełnosprawnych i Ich Przyjaciół Modlitwa i Czyn, z którym jest od lat związana, poszła w tej intencji na pielgrzymkę. – Prosiłam Maryję, abym potrafiła pokochać Sandrę i Daniela – wyznaje i zapewnia: – Nie mam z tym żadnego problemu. Traktuję ich tak samo jak Tomasza i Mateusza.

Odmiana losu

Sandra – licealistka, która w tym roku zdaje maturę i marzy o studiach z psychologii, bo chciałaby pracować z dziećmi z zespołem Downa, przyznaje, że z uwagą obserwowała rozwijające się uczucie. Wspomina: – Gdy widziałam, jak tata się zmienia, jak ich miłość zmierza w kierunku małżeństwa, to miałam nadzieję, że w końcu zostaniemy rodziną... A gdy dopytuję, jaką mamą jest pani Beata, Sandra bez chwili namysłu stwierdza: – W naszym domu każdy ma mocny charakter. Mama też. Jesteśmy z tatą osobami, którym czasem trzeba powiedzieć, co mają zrobić. I mama jest w tym niezastąpiona. Poza tym, że lubi porządzić, jest bardzo kochana, godna zaufania. Właśnie jej mogę się zwierzyć i wypłakać.

Odmianę losu docenia także pan Roman, który wyznaje: – O tym, co się teraz dzieje w moim życiu i w naszej rodzinie, to ja nawet nie marzyłem. Bardzo chciałem, żeby moje dzieci nie miały takiego dzieciństwa jak ja, żeby się nie stoczyły, jak się to mnie przydarzyło. Przyznaje, że w środowisku, w którym przez lata przebywał, nie było ciekawie. Ale zmiany zapowiedział o. Tadeusz, u którego pan Roman się spowiadał przed przystąpieniem do I Komunii św. – Teraz mam wokół wspaniałych ludzi – stwierdza i dodaje: – O żonie to już nie mówię, bo to jest wisienka na torcie, który otrzymałem.

Roman Śliwa nie idealizuje swojej rodziny. Zaznacza: – Tak jak córka powiedziała: mamy ciężkie charaktery. Beatka musiała walczyć o byt, o wychowanie i wykształcenie synów, a ja przez całe dotychczasowe życie musiałem samotnie dbać o dzieci. Oczywiście, w naszej rodzinie także dochodzi do spięć. Mamy bagaż bardzo różnych doświadczeń, ale łączy nas wiara. Wiem, że bez Boga byśmy tego nie ogarnęli.

Słuchając taty, Sandra przekonuje: – Czasami człowiek musi bardzo nisko upaść, dotknąć dna, żeby się od niego odbić i znaleźć swoje miejsce. I chciałabym tym, którzy teraz mają ciężko, powiedzieć, żeby się nie poddawali, żeby uwierzyli, że w ich życiu jeszcze może być pięknie.

Wdzięczność

Potrafią docenić tych wszystkich, których spotkali na swej drodze życia: rodzinę, przyjaciół, znajomych. Są im wdzięczni za dobro, którego doświadczyli, za serdeczność, z którą się spotykają. – Wzruszyłam się – wyznaje pani Beata na zakończenie rozmowy i podkreśla: – Dziękuję Bogu, że nad nami czuwa, że tak nas prowadzi. Cały czas dziękuję Matce Bożej i nieustannie proszę o opiekę nad nami. Bo to, co się w nas dokonuje, nie jest łatwe. Oczywiście, nie wszystko jest takie super, ale dzieją się cuda w naszym życiu i za to dziękujemy Bogu i Matce Bożej.

2021-03-16 11:04

Ocena: +2 -1

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Stygmaty św. Franciszka z Asyżu

2021-09-17 13:44

[ TEMATY ]

Św. Franciszek z Asyżu

flickr.com

17 września w kalendarzu liturgicznym przypada święto Stygmatów św. Franciszka z Asyżu. Odwołuje się ono do wydarzenia z 1224 r. na górze La Verna, podczas którego św. Franciszek z Asyżu otrzymał dar stygmatów, ślady męki Chrystusa. Był to pierwszy historycznie udokumentowany przypadek tego typu mistycznego doświadczenia w historii chrześcijaństwa.

W życiu św. Franciszka z Asyżu (1182-1226) szczególne miejsce zajmowała kontemplacja wcielenia Chrystusa. Niespełna rok po urządzeniu w Greccio inscenizacji biblijnej narodzenia Pana Jezusa, Franciszek trwał na modlitwie i czterdziestodniowym poście ku czci Michała Archanioła. W 1224 roku, najprawdopodobniej 14 września rano, w święto Podwyższenia Krzyża Świętego, kiedy na górze La Verna (popularnie zwanej w Polsce Alwernią), modlił się i kontemplował mękę Chrystusa, otrzymał na swoim ciele niezwykły dar - stygmaty.

CZYTAJ DALEJ

Alicja z krainy dobra

Niedziela Ogólnopolska 51/2019, str. 52-54

[ TEMATY ]

miłosierdzie

wolontariat

Klaudia Zielińska

Nie lubi mówić o sobie. Unika udzielania wywiadów. Ratuje ludzi od śmierci, głodu, cierpienia i chorób. Misjonarka w Kenii i Tanzanii. Nazywana przez bliskich „Aniołem Afryki” lub „Matką Teresą z Polski”.

Krzysztof Tadej: Trzy lata temu w wywiadzie dla tygodnika Niedziela powiedziała Siostra m.in.: „Kiedyś pojechałam do jednej z wiosek. Witałam się z ludźmi i nagle usłyszałem dziwny pisk. Spytałam: «Co to takiego?». Wskazano mi jeden z domów. Wczołgałam się, bo nie było drzwi. Zobaczyłam dziecko leżące na liściach od banana. Piszczało z bólu. W jego uchu zagnieździły się robaki i wyjadały błonę bębenkową. Obok leżała matka i nie miała siły wstać. Umierała z głodu. Udało się uratować dziecko i matkę w ostatniej chwili”. Opowiadała Siostra również o innych dramatycznych sytuacjach w kenijskiej miejscowości Laare. Czy od tego czasu sytuacja się poprawiła?

CZYTAJ DALEJ

Błogosławiony prymas Wyszyński jest symbolem nadziei dla świeckich i wzorem dla pasterzy Kościoła - rozmowa z dr Ewą K. Czaczkowską

2021-09-18 10:59

[ TEMATY ]

kard. Stefan Wyszyński

Karol Porwich/Niedziela

- Beatyfikacja Stefana Wyszyńskiego jako prymasa, biskupa i duchownego jest ważnym znakiem na dziś w kontekście problemów, które przeżywa Kościół czy duchowieństwo. Jest symbolem nadziei dla świeckich i wzorem dla pasterzy Kościoła - mówi w pobeatyfikacyjnej rozmowie z KAI, dr Ewa K. Czaczkowska, autorka trzech książek o Prymasie Tysiąclecia: „Kardynał Wyszyński. Biografia”, „Prymas Wyszyński. Wiara, nadzieja, miłość” oraz „Będziesz miłował….Krótka historia życia Stefana Wyszyńskiego, prymasa Polski”, przeznaczonej dla dzieci.

Łukasz Kaczyński (KAI): Dlaczego beatyfikacja prymasa Stefana Wyszyńskiego, która odbyła się w zeszłą niedzielę, powinna głęboko odcisnąć się w sercach Polaków?

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję