Reklama

Kościół

Prorok w suwerennej ojczyźnie

Od czerwca 1991 r., kiedy Jan Paweł II po raz czwarty przyjechał do Polski, mija 30 lat. To była fascynująca pielgrzymka, pełna bezprecedensowych wydarzeń.

Niedziela Ogólnopolska 23/2021, str. 10-11

Adam Bujak/Biały Kruk

Jan Paweł II pośród tłumu kielczan

Jan Paweł II pośród tłumu kielczan

Była to pierwsza wizyta Jana Pawła II w wolnej ojczyźnie. Hasło pielgrzymki brzmiało: „Bogu dziękujcie, Ducha nie gaście”. Ojca Świętego w dniach 1-9 czerwca gościły: Koszalin, Rzeszów, Przemyśl, Lubaczów, Kielce, Radom, Łomża, Białystok, Olsztyn, Włocławek, Płock i Warszawa.

Papież nie przyjechał do Polski, jak wielu jego rodaków oczekiwało, aby triumfalnie celebrować z rodakami zwycięstwo nad upadkiem systemu totalitarnego w Europie środkowo-wschodniej, któremu dały początek wydarzenia w ojczyźnie. Zamiast tego Jan Paweł II zaproponował rodakom nauczanie o Dekalogu, aby mogli sprostać nowym wyzwaniom w realiach demokracji. „Szliśmy na spotkanie z papieżem, aby zaśpiewać radosny psalm, a usłyszeliśmy surowego proroka” – zauważył katolicki publicysta.

Przeżycie rezurekcyjne

Reklama

Tym razem papież mógł pojechać, gdzie tylko sobie życzył, z jednym wyjątkiem, o czym za chwilę. Nietrudno zauważyć, że trasa papieskiej podróży wiodła w znacznej mierze po wschodnich terenach Polski, co w czasach PRL-u było niemożliwe, gdyż komuniści pilnowali, aby Jan Paweł II nie zbliżał się za bardzo do granicy ze Związkiem Radzieckim.

Ojciec Święty po raz pierwszy spotkał się z Wojskiem Polskim, z grekokatolikami, Litwinami z Polski i zza naszej wschodniej granicy, z więźniami, wziął udział w dziecięcym programie Ziarno. Również po raz pierwszy w Polsce modlił się w świątyniach innych wyznań i odwiedził dzieci w szpitalu. Podczas dwóch poprzednich pielgrzymek Jan Paweł II, ku niezadowoleniu władz, spotykał się z twórcami w kościołach. Tym razem otworzyła przed nim podwoje państwowa świątynia sztuki – Teatr Wielki w Warszawie.

Na zaproszeniu Jana Pawła II do Polski w 1991 r. widnieje nazwisko gen. Wojciecha Jaruzelskiego, natomiast na lotnisku w Koszalinie dostojnego gościa witał prezydent Lech Wałęsa, z którym papież spotykał się nieoficjalnie podczas dwóch poprzednich pielgrzymek. W przemówieniach powitalnych prezydenta i prymasa Józefa Glempa Ojciec Święty usłyszał „nowy głos” swojej ojczyzny, dający „świadectwo Rzeczypospolitej suwerennego narodu i społeczeństwa”.

Reklama

„Czekałem na tę chwilę” – wyznał nazajutrz Jan Paweł II, syn oficera, podczas spotkania z Wojskiem Polskim w Zegrzu Pomorskim k. Koszalina. Podobne zgromadzenie jeszcze 4 lata temu było nie do pomyślenia, gdyż w minionym okresie wojsko poddawano natężonej, intensywnej propagandzie ideologicznej. „Nie tylko wyrzucano z koszar wszelkie przejawy życia religijnego, ale utrudniano żołnierzom praktykowanie swojej wiary nawet poza koszarami” – powiedział w homilii Jan Paweł II. Po lotnisku niosły się słowa pieśni Bogurodzica, My chcemy Boga i Błękitne rozwińmy sztandary, śpiewane przez 40-tysięczną rzeszę żołnierzy z ich rodzinami.

To spotkanie z Wojskiem Polskim zapadło tak głęboko w sercu papieża, że kilka dni później, przemawiając do przedstawicieli środowisk twórczych w Teatrze Wielkim, wyznał, iż tam, w Koszalinie „przecierał oczy”, bo to, co widział, było „przeżyciem rezurekcyjnym”.

Łzy więźniów, uwielbienie Litwinów

Organizatorzy spotkania Ojca Świętego z więźniami 7 czerwca w Płocku żywili pewne obawy, bo nie mieli żadnych doświadczeń, jednak wszystko udało się znakomicie. Papież bez obawy wchodził w tłum więźniów i serdecznie z nimi rozmawiał. Wielu z nich, twardych facetów z surowymi wyrokami, nie kryło łez. Niektórzy nawet całowali papieża w policzek. Jan Paweł II, który często odwiedzał zakłady penitencjarne na całym świecie, właśnie w Płocku wypowiedział jedno z najważniejszych zdań skierowanych do więźniów: „Jesteście skazani, ale nie potępieni”. Szokująco zabrzmiało zdanie, że każdy z więźniów, z pomocą łaski Bożej, może zostać świętym.

Po latach o tym spotkaniu tak opowiadał mi ks. prał. Marek Smogorzewski, koordynator wizyty Jana Pawła II w Płocku: „Sytuacja była o tyle skomplikowana, że w płockim więzieniu odsiadują recydywiści, ludzie z długimi wyrokami. Chcieliśmy nauczyć ich jakiejś łatwej pieśni, którą mogliby zaśpiewać Ojcu Świętemu. Na szybko wybraliśmy Czarną Madonnę. Koniec końców wyszło to dość komicznie, gdy później na środku więziennego dziedzińca kilkudziesięciu chłopa zaśpiewało, że «jest zakątek na tej ziemi, gdzie powracać każdy chce»”.

Już przed spotkaniem doszło do niecodziennej sytuacji. Zbliżała się godzina przybycia Ojca Świętego. stłoczeni przed bramą dziennikarze zaczęli w nią walić pięściami i krzyczeć: „Wpuśćcie nas!”. Poskutkowało. Był to chyba jedyny przypadek, gdy ktoś z taką determinacją chciał się dostać do więzienia.

Spotkanie z Litwinami w Łomży Jan Paweł II potraktował jako przystanek w wymarzonej od dawna pielgrzymce na Litwę. Po nabożeństwie w katedrze łomżyńskiej Litwini stali w długiej kolejce, aby ucałować fotel, na którym siedział Ojciec Święty.

Papież spełniał życzenia nie tylko katolików. Podczas spotkania ekumenicznego w 1987 r. metodysta ks. Adam Kuczma wyraził życzenie, aby podczas następnej pielgrzymki Jan Paweł II odwiedził którąś ze świątyń Kościołów należących do Polskiej Rady Ekumenicznej. Papież spełnił to życzenie w dwójnasób. Najpierw złożył wizytę w kościele ewangelicko-augsburskim w Warszawie, gdzie wygłosił jedno z ważniejszych ekumenicznych przemówień, podkreślając, że tolerancja to za mało w kontaktach międzywyznaniowych. „Cóż to za bracia i siostry, którzy się jedynie tolerują?” – pytał.

W prawosławnym soborze katedralnym św. Mikołaja w Białymstoku natomiast, serdecznie witany przez miejscowych wiernych i arcybiskupa Sawę, podkreślił, że przedstawiciele dwóch siostrzanych Kościołów, pamiętając o swoich winach, powinni prosić Boga o wybaczenie: „Hospodi, pomiłuj i prostil”!

Watykan za ciężki na przenosiny

Prawdziwą sensację wywołał fakt, że w ostatnim dniu pobytu, 9 czerwca 1991 r., papież wziął udział w programie „na żywo”. Siedział na ławce wśród dzieci, miał przed oczami zagrodę z żywymi owieczkami i barankami, i odpowiadał na pytania najmłodszych. Gdy padło pytanie, „gdzie chciałby przenieść Watykan”, odpowiedział pytaniem: „A kto by go przenosił? Jest taki ciężki”. „Czy można tańcem chwalić Boga?” – pytały dzieci. „Jak najbardziej” – odpowiedział Ojciec Święty. „Czy papież lubi szpinak?”. „Jak mi dadzą, to jem” – padła odpowiedź.

Ale były też pytania poważne. Kiedy jedna z dziewczynek zapytała, czy jej zmarły braciszek pomaga z nieba, papież odpowiedział bez wahania, że tak. Inna dziewczynka zapytała: „Skoro Pan Jezus kocha dzieci, to dlaczego tyle dzieci umiera z głodu?”. Ojciec Święty odpowiedział szczerze: „Nie wiem, sam się nad tym zastanawiam”.

Kto „przeciw”, a kto „za” papieżem?

Po raz pierwszy w relacjach papieża z polskim społeczeństwem pojawiła się rysa. Media liberalne kontestowały nauczanie Jana Pawła II, zarzucając mu, że włączył się w spór ideologiczny w Polsce i narzuca model zasad, którymi ma się kierować polskie społeczeństwo. Jakby chciały powiedzieć: papież był dobry na czas komuny, ale teraz nie będzie nam mówił, jak mamy urządzać Polskę.

Zresztą jeszcze przed pielgrzymką we wspomnianych mediach wytykano koszty pielgrzymki, co sprawiło, że Ojciec Święty zrezygnował z wypoczynku w ukochanych Tatrach.

Sam papież zdawał sobie sprawę, że odbiór jego pielgrzymki przez społeczeństwo był zupełnie inny. W wywiadzie udzielonym Jasiowi Gawrońskiemu dla dziennika La Stampa powiedział: „Prawdą jest, że dzisiaj w Polsce media określonej orientacji ideologicznej usiłują przedstawić papieża w negatywnym świetle. Z drugiej strony należy zauważyć, że ta strategia polskich mediów nie odzwierciedla bynajmniej odczuć całości katolickiego narodu”.

To prawda, we wszystkich miejscach, gdzie pojawił się Ojciec Święty, wierni okazywali niebywały entuzjazm. Kiedy wracał z Polski do Rzymu, przyznał dziennikarzom, przyrównującym go do Mojżesza, że podczas pielgrzymki czuł się „troszeczkę” jak ów prorok, gdyż w każdym odwiedzanym mieście odnosił wrażenie, jakby wysiadał z samolotu z tablicami Dekalogu w rękach.

2021-06-01 09:28

Ocena: +2 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Różaniec naszych nadziei

2021-09-28 04:54

[ TEMATY ]

różaniec

Karol Porwich/Niedziela

Różaniec to splecione ze sobą życie ludzkie i Boże. Tajemnice Jezusa i Maryi to także nasze życie, od narodzin po śmierć i nadzieję nieba.

Niektórym wystarczają palce u rąk, inni przesuwają dziesięć ząbków na obrączce, najczęściej jednak są to drewniane czy perłowe paciorki. Osobliwym wydarzeniem jest od kilku lat Męski Różaniec na ulicach Lublina, Puław i Chełma. Różaniec to splecione ze sobą życie ludzkie i Boże. Tajemnice Jezusa i Maryi to także nasze życie, od narodzin po śmierć i nadzieję nieba. Różaniec to także nadzieja w tym życiu i na to drugie, dlatego idzie za nami aż do trumny. W różańcu są wszystkie nasze troski, te matczyne i ojcowskie za dzieci, te dziecięce za wiekowych rodziców, nasze polskie za Ojczyznę, kościelne za papieża i misjonarzy. I jest w różańcu pamięć o tych co odeszli do Pana Boga i za tych co od Niego odeszli; o tych, co daleko poza granicami i o tych, którzy prosili nas o westchnienie. Październik. Mamy tyle trosk do ogarnięcia i tyle nadziei do ożywienia.

CZYTAJ DALEJ

Koronka na ulicach miast

2021-09-28 17:18

Fot. Niedziela Wrocławska

Koronka na ulicach miast w Oławie, przy parafii Miłosierdzia Bożego

Koronka na ulicach miast w Oławie, przy parafii Miłosierdzia Bożego

Na ulicach miast w całej Polsce modlono się Koronką do Miłosierdzia Bożego. W akcję włączyło się wiele parafii z archidiecezji wrocławskiej.

Jednym z takich miejsc był plac obok kościoła ojców kapucynów przy ul. Sudeckiej. Wierni zgromadzili się równo o godz. 15 aby odmówić Koronkę w intencjach podanych przez organizatorów.

CZYTAJ DALEJ

Warszawa: Msza dziękczynna w archikatedrze za beatyfikację Prymasa

2021-09-28 21:44

[ TEMATY ]

Warszawa

Eucharystia

bł. kard. Stefan Wyszyński

Agata Kowalska

- Dziękujemy dziś Bogu za jego bezgraniczne zawierzenie Soli Deo – per Mariam, samemu Bogu przez Maryję. Niech heroiczna wiara i miłość obojga nowych Błogosławionych przypomni nam nasze powołanie do świętości! - powiedział w homilii abp Stanisław Budzik, metropolita lubelski, który przewodniczył w archikatedrze św. Jana w Warszawie dziękczynnej Mszy św. za beatyfikację kard. Stefana Wyszyńskiego.

Po raz pierwszy we wtorek 28 września modlący się od lat w archikatedrze warszawskiej o beatyfikację Prymasa spotkali się wspólnie na dziękczynieniu za nią. Msze święte dziękczynne będą odprawiane odtąd w archikatedrze każdego 28 dnia miesiąca o godz. 19.00.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję