Jasna Góra trwa na nieustannej modlitwie o pokój w Ukrainie. W tej intencji każdego dnia nie tylko odprawiane są dodatkowe Msze św., odmawiany jest Różaniec i Apel Jasnogórski, ale też każda z przybywających tu pielgrzymek zapewnia, że chce „opatrywać ukraińskie rany modlitwą”.
– Nie chcemy wojny, ale jeśli ona już przyszła, niech się stanie dla nas źródłem nawrócenia, paradoksalnym źródłem naszych powrotów do Boga, do pełni człowieczeństwa. Jezu! Mocą swojego krzyża odmieniaj świat, pojednaj najeźdźców i ofiary – modlił się podczas Drogi Krzyżowej z bł. Prymasem Wyszyńskim w Środę Popielcową bp Andrzej Przybylski.
Przy IV stacji prosił Maryję: „Matko Bolesna, oddajemy Ci dziś szczególnie cierpienie i ból wszystkich ukraińskich matek”. W rozważaniach przy stacji IX zauważył, że „u polskich granic stoją teraz tysiące poranionych ludzi, którym wbito w serce ranę wojny, i nadszedł czas, byśmy Bogu pomogli wyciąć gwoździe z przebitych ludzkich rąk, nóg, serc i głów”. Przy XIII stacji bp Przybylski, parafrazując słowa pieśni Dobranoc, Głowo Święta, podkreślił, że w tych dniach z Ukrainy popłynęła pieśń w naszą stronę: „Dobranoc, Europo. Kiedy śpisz, mali Ukraińcy strzegą Twoich snów, stając się żywymi tarczami dla Europy przed rosyjską inwazją”. – Jak dobrze, że nie śpi Polska. Jak dobrze, że tylu Polaków otwiera serca i domy dla matek i dzieci uciekających przed wojną – wołał i apelował: – Obudź się, Europo, obudźcie nas z wygodnego snu, niemogące zasnąć kolejny dzień, cierpiące dzieci z Ukrainy, obudźcie nasze sumienia, naszą wiarę, że Jezus żyje i pragnie obdarzyć świat pokojem”.
– Pomaganie jest obowiązkowe, ale modlitwa o pokój w Ukrainie niezbędna – podkreślił kard. Kazimierz Nycz. Jako wielki przeor zwierzchnictwa Zakonu Rycerskiego Świętego Grobu Bożego w Polsce przewodniczył Mszy św. w ramach wielkopostnych rekolekcji bożogrobców. – Jesteśmy z Ukrainą modlitwą i ofiarą – zapewniali damy i kawalerowie.
Także młodzi – maturzyści, którzy teraz coraz liczniej przybywają w diecezjalnych pielgrzymkach – mówią o modlitwie i tragedii wojny. – Inwazja Rosji na Ukrainę ma również twarz młodych ludzi, którzy zostali wyrwani z normalnego życia. Zamiast marzyć, jak my, o swej przyszłości, nie wiedzą, co przyniesie jutro. Jesteśmy z nimi – zapewnili maturzyści z arch. poznańskiej.
Paulińskie drzwi otwarte
Jasnogórski Dom Pielgrzyma to jedno z tych miejsc, które są włączone w częstochowski system pomocy osobom uciekającym z Ukrainy przed wojną. Decyzję o możliwości udzielenia schronienia, głównie matkom z dziećmi, paulini podjęli zaraz po inwazji Rosji. Za tę gotowość podczas briefingu (3 marca) podziękowali dyrektor Caritas Archidiecezji Częstochowskiej i przedstawiciel Urzędu Miasta Częstochowy.
Reklama
Jako pierwsza do Domu Pielgrzyma przybyła mieszkanka Wołodymyra, z 6-letnią córką i 11-letnim bratem. – Nie chcieliśmy przyjeżdżać do Polski, ale kiedy zaczęły się bombardowania, wywiozłam moją rodzinę. Tu otrzymaliśmy pomoc i wsparcie – powiedziała Ukrainka i wyraziła wielką wdzięczność za okazane serce.
Rodziny z Ukrainy, które znalazły w Polsce schronienie, przybywają teraz na Jasną Górę. – Modlimy się o ustanie wojny i pokój. Wierzymy, że Maryja nam pomoże. Dziękujemy Polakom za wielkie wsparcie w tej tragicznej sytuacji – podkreśliła p. Olesia, która sanktuarium nawiedziła z rodziną i inną ukraińską matką z dziećmi. – Bardzo czujemy siłę modlitwy, która także tutaj jest zanoszona – zaznaczyła.
Jasnogórski flesz
• 14 marca – pielgrzymka maturzystów diec. kieleckiej.
• 17-20 marca – Jasnogórskie Dni Skupienia.
• 18 marca – pielgrzymka maturzystów diec. świdnickiej i diec. kaliskiej.
• 18-20 marca – Rekolekcje Bractwa Najświętszej Maryi Panny Królowej Korony Polski.
• 19 marca – pielgrzymki: obrońców życia, maturzystów arch. gnieźnieńskiej (I grupa); Inicjatywa Modlitewna „Jeden za wszystkich – wszyscy za jednego”.
Prymas kard. Stefan Wyszyński z obrazem Czarnej Madonny
W najbliższą sobotę, 27 czerwca, na Jasnej Górze odbędzie się piąte już spotkanie z cyklu „Maryjne drogi świętości kardynała Stefana Wyszyńskiego”. Prelegentami będą o. Michał Legan, paulin oraz Paweł Zuchniewicz, dziennikarz i autor wielu książek.
„Rozmawiać będziemy o różnych wymiarach ojcostwa Prymasa” - mówi o. Mariusz Tabulski, dyrektor Jasnogórskiego Instytutu Maryjnego: „Prymas był Ojcem, nazywano go tak pomimo tego, że był biskupem, kardynałem, mężem stanu i ojcem narodu, to jednocześnie w odniesieniu do tych, którzy go znali na co dzień, nazywali go Ojcem. Miał też wymiar taki bardzo ciepły, osobisty, ale jednocześnie ten wymiar duchowy, kościelny, eklezjalny miał też charakter bardzo społeczny i patriotyczny”.
Podziel się cytatem
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Nasza wielka jubileuszowa wędrówka, którą zaczynaliśmy na lubelskiej ziemi, dobiega końca w miejscu szczególnym – w Orchówku nad Bugiem. Tu, gdzie rzeka wyznacza granice, a historia splata losy narodów, Maryja od wieków króluje jako Matka Boża Pocieszenia. W progach tego barokowego kościoła, pod troskliwą opieką Ojców Kapucynów, składamy wszystkie trudy, radości i owoce naszej pielgrzymki szlakiem franciszkańskich sanktuariów.
Kiedy stajemy przed cudownym obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem, nasze oczy spotykają wizerunek, który przetrwał pożary, wojny i kasaty zakonu. To obraz pełen królewskiego dostojeństwa, a jednocześnie matczynej bliskości. Maryja w Orchówku od XVII wieku jest dla mieszkańców nadbużańskich krain prawdziwą ostoją. Jej oczy, pełne spokoju, zdają się mówić każdemu z nas: „Nie lękaj się, Ja jestem z tobą”. To tutaj, po przejściu setek kilometrów, odnajdujemy najgłębsze pocieszenie – pewność, że żadna modlitwa nie pozostała bez odpowiedzi.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
