„Przez wiele lat ks. Jan Gomułka krzepił was Słowem Bożym, głosił kazania, katechizował w szkole, udzielał sakramentów świętych. Dziś przybyłem Go pożegnać. I czynię to z wielką boleścią, bo wiem, jaką przeszedł gehennę cierpień. Jednocześnie polecam Jego duszę najlepszemu Bogu bogatemu w miłosierdzie” - powiedział w czasie homilii pogrzebowej bp Adam Śmigielski SDB.
Ks. Jan Gomułka, emerytowany proboszcz parafii św. Barbary w Ożarowicach, zmarł 25 lutego w Szpitalu Miejskim w Tarnowskich Górach. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 1 marca w miejscowym kościele pw. Świętego Krzyża.
Jan Gomułka urodził się 29 sierpnia 1945 r. w Chlinie k. Olkusza. Szkołę Podstawowa ukończył w rodzinnej miejscowości, zaś już naukę z zakresu szkoły średniej odbył w Niższym Seminarium Duchownym w Częstochowie. Następnie, idąc za głosem powołania, rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Częstochowskim Seminarium Duchownym w Krakowie. Święcenia kapłańskie otrzymał 25 maja 1969 r. z rąk bp. Stefana Bareły.
Jako wikariusz pracował w parafii Kodrąb oraz w parafiach: św. Zygmunta w Częstochowie i św. Tomasza Ap. w Sosnowcu. Przy parafii św. Zygmunta i św. Tomasza zlecone zostały mu obowiązki duszpasterza młodzieży akademickiej. We wrześniu 1985 r. ks. Jan został mianowany na proboszcza parafii św. Barbary w Ożarowicach. Tu wspólnie z wiernymi wzniósł nową świątynię, którą 25 października 1998 r. poświęcił bp Adam Śmigielski SDB. Obok kościoła wybudował obszerną plebanię. Uwzględniając zasługi duszpasterskie i administracyjne ks. Gomułki, bp Śmigielski podniósł go 25 marca 1997 r. do godności kanonika gremialnego nowo utworzonej Kapituły Kolegiackiej Olkusko-Pilickiej.
22 maja 2003 r., w związku ze stale pogarszającym się stanem zdrowia, został zwolniony z urzędu proboszcza. Jako emerytowany proboszcz mieszkał nadal w dotychczasowym domu parafialnym obok starego kościółka św. Barbary.
W jednej ze szkół podstawowych w Kielnie doszło do serii zdarzeń, które poruszyły lokalną wspólnotę wierzących. Uczniowie, pragnący obecności krzyża w swojej sali lekcyjnej, napotkali na zdecydowany opór ze strony jednej z nauczycielek. Historia ta, choć bolesna, staje się pytaniem o granice szacunku dla sacrum w przestrzeni publicznej.
Z relacji rodziców wynika, że obecność krzyża w sali lekcyjnej klasy 7a była dla uczniów sprawą fundamentalną. Już na początku września dzieci zauważyły, że tradycyjny, drewniany krzyż, który wisiał obok godła państwowego, zniknął. Uczniowie nie pozostali bierni – dzięki uprzejmości szkolnej woźnej pozyskali inny poświęcony krzyż i przywrócili go na należne mu miejsce.
Z rządowego sprawozdania z wykonania ustawy z 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży za rok 2024 wynika, że w tym okresie w polskich szpitalach uśmiercono w drodze aborcji aż 885 dzieci.
Jest to 2 razy więcej niż w roku 2023 i ponad pięciokrotnie więcej niż w roku 2022.
Wstęp listu brzmi jak wyznanie wiary człowieka stojącego na progu próby. Paweł nazywa siebie apostołem «z woli Bożej» i od razu wskazuje na «obietnicę życia w Chrystusie Jezusie». To życie zaczyna się już teraz i przenika czas więzienia. Pozdrowienie «łaska, miłosierdzie, pokój» nie jest jedynie formułą grzeczności. Łaska (charis) mówi o darze, miłosierdzie o sercu Boga, pokój (eirēnē) o pełni. Paweł dziękuje Bogu, «któremu służy jak przodkowie», z czystym sumieniem (syneidēsis). Wiara chrześcijańska wyrasta z modlitwy Izraela i idzie dalej. Wspomnienie Tymoteusza wraca «we dnie i w nocy». Apostoł pamięta jego łzy i pragnie spotkania. Relacja ucznia i ojca w wierze ma poziomy odpowiedzialności i czułości. Tradycja Kościoła pamięta Tymoteusza jako pasterza Efezu. List brzmi jak przekaz pochodni w czasie apostolskich kajdan. Najważniejsze pada w zdaniu o «szczerej wierze» (anupokritos pistis), która mieszkała najpierw w babce Lois i w matce Eunice. Ewangelia przechodzi przez dom i przez pamięć rodzin. Paweł widzi w Tymoteuszu owoc takiego przekazu. Następnie przypomina o «charyzmacie Bożym» (charisma), otrzymanym przez włożenie rąk. Ten gest oznacza modlitwę Kościoła i powierzenie służby, która ma strzec i karmić wspólnotę. Czasownik «rozpalić na nowo» (anazōpyrein) mówi o ogniu, który wymaga troski, ciszy i wierności. Bóg nie daje ducha lęku (deilia). Daje «moc, miłość i trzeźwe myślenie» (dynamis, agapē, sōphronismos). Z takiego daru rodzi się wolność od wstydu wobec «świadectwa» (martyrion) i wobec więzów apostoła. Wierność Chrystusowi ma cenę, a jej fundamentem pozostaje moc Boga.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
