Reklama

Bł. Ks. Ignacy Kłopotowski

„Serce niewyczerpane w miłości”

„W dniu 5 lipca 1891 r. zostałem z łaski Bożej kapłanem. Cóż teraz będziesz robił? - zapytał mój kolega i przyjaciel, ks. Franciszek Mazurek.(...) Czym się odwdzięczyć Bogu, który niskie tego świata wybiera sobie i przeznacza do służby świętej? Nie potrafiłem zrazu dać odpowiedzi”. „Panie, co chcesz, abym czynił?” - raz postawione pytanie zakiełkowało jak ziarno rzucone w glebę, zmuszało, by szukać „pola pracy przez nikogo nie zajętego”. Z czterdziestu lat, które przeżył w kapłaństwie ks. Ignacy Kłopotowski, siedemnaście spędził w Lublinie, poświęcając się bez reszty pracy charytatywnej na rzecz „najuboższych z ubogich”.

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Wszyscy razem idźmy
ręka w rękę
abyśmy mogli sobie
w potrzebach swych pomóc
silni jednością
i mądrzy rozumem
wszystkich Polaków
bł. Ks. Ignacy Kłopotowski

Działalność ks. Kłopotowskiego rozciągała się od sal Seminarium Duchownego w Lublinie, gdzie wykładał od 1891 r., poprzez posługę sakramentalną, głoszenie słowa Bożego w kościołach: Nawrócenia św. Pawła (1891-92), lubelskiej katedrze (1892-95) i służbę kapelana w Szpitalu św. Wincentego (od 1892) i sięgała na ulice miasta, gdzie czekali na niego ubodzy, sieroty, zagubione kobiety i chorzy na duszy. Z chwilą rozpoczęcia posługi wikariusza w lubelskim kościele św. Pawła otworzył się bardzo pracowity, bogaty w dzieła społeczne okres jego posługi - pracy prawdziwie kapłańskiej. Był to czas naznaczony wszechwładzą carskiej Rosji, przesadnie surową ręką cenzora, kontrolą generała gubernatora, której podlegała działalność społeczna Kościoła. Od wielu lat wyższe wykształcenie księży nie było w cenie. Trwało wynaradawianie Polaków, niszczenie wszelkich przejawów uczuć patriotycznych. Ciężka sytuacja gospodarcza przysparzała biedoty i żebraków, szerzyła się prostytucja. Ks. Ignacy z zapałem zabrał się do ratowania sytuacji robotników, by zaspokoić ich potrzeby materialne i przywrócić poczucie godności. W tym celu powstał Dom Zarobkowy przy parafii katedralnej.
Wiele godzin, także nocnych, spędzał w dzielnicach Lublina, słynnych z nędzy moralnej i materialnej. „Pan Jezus, którego jestem kapłanem, dał mi tę łaskę, że dla upadłych kobiet mam wielką wyrozumiałość, i że dla nich poświęcam swe życie” - mawiał. Pomagał im z dwuletnią przerwą na wikariat w biłgorajskiej parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Po powrocie do Lublina założył wraz z księżną Marią Woroniecką z Kań „Przytułek św. Antoniego” z myślą o ówczesnych „Mariach Magdalenach” (lokal przy ul. Bernardyńskiej, potem Namiestnikowskiej). W 1896 r. otrzymał nominację na rektora kościoła św. Stanisława BM przy ul. Złotej. Po opuszczeniu gmachu poklasztornego przez wojsko rosyjskie (dzięki jego staraniom) zajął się remontem i ratowaniem zniszczonego budynku, prowadził tu dzieła charytatywne. W 1900 r. powołał do istnienia dwa sierocińce, w których znalazło dom ponad 50 dzieci, noclegownie, dom opieki, kuchnię i pośrednictwo pracy. Troskę o swoje placówki powierzał z czasem zgromadzeniom zakonnym. W 1897 r. w Lublinie znalazły się Siostry Służki Maryi Niepokalanej, pomocne przy tajnych akcjach kulturalno-oświatowych i religijno-patriotycznych. Siostry Felicjanki zajęły się sierotami w Jadwinowie. Założone później, w 1920 r., Stowarzyszenie Żeńskie Sióstr Loretanek (powołane pierwotnie do pracy wydawniczej) otaczało opieką także sieroty i zaniedbane moralnie rodziny. Ks. Ignacy założył w Lublinie Księgarnię Religijną, wydawał pisma, których sprzedaż zasilała dzieła społeczne. Z oddaniem i troską szukał nowego miejsca dla podopiecznych w czasie zarazy w 1905 r. Umieścił ich w Jadwinowie i Opolu Lubelskim, dom starców urządził na Sierakowszczyznie, a Przytułek św. Antoniego, który otoczyły opieką Siostry Pasterki - na Wiktorynie. Zapracowany, pomagał wszystkim, jak dobry ojciec. Znajomość z kluczkowicką ziemianką Marią Kleniewską zaowocowała powołaniem sieci szkół dla wiejskiej młodzieży. Przeżywanie kapłaństwa w duchu służby ożywiał poprzez zaangażowanie w ruch odnowy życia kapłańskiego, którego pełnię widział w ewangelicznym radykalizmie. Skromny i pomny na ludzką słabość, także własną, starał się odpowiedzieć formą swego życia na łaskę daru kapłaństwa. Bóg, zdawało się, hojnie obdarzał go potrzebnymi siłami, bo ks. Ignacy źródło swojej mocy widział w Eucharystii. Pisał: „Jakże wszystko wydawało się lekkim i możliwym do wypełnienia pod wpływem tej siły, którą Najświętsza Panna Częstochowska zdawała się wlewać w serce, gdy u stóp Jej klęczałem, a zwłaszcza gdym Mszę św. odprawiał przed Jej Obrazem”. Odnowy sił, niezbędnych do zmagania z trudami rzeczywistości, bardzo potrzebował. Bezinteresowna troska o dobro bliźnich, dyktowana przez wrażliwe serce, kazała mu szybko reagować na wszelkie przejawy nędzy.
„Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią” - 19 czerwca 2005 r. ks. Ignacy Kłopotowski został beatyfikowany podczas Krajowego Kongresu Eucharystycznego w Warszawie. 7 września 2005 r., w 74. rocznicę jego śmierci, Ojcowie Dominikanie umieścili w lubelskiej bazylice pamiątkową tablicę. Została umieszczona na ścianie kościoła uświęconego niegdyś obecnością i pracą bł. ks. Ignacego Kłopotowskiego, kapłana pracującego w myśl słów: „grzesznikom przede wszystkim, i to największym, mają się poświęcać wszyscy kapłani, namiestnicy Pana Jezusa”.

W artykule wykorzystano informacje zawarte w książce: s. Alina Zofia Chomiuk: Ksiądz Ignacy Kłopotowski i jego działalność charytatywna 1866-1931. [w tejże:] Ksiądz Ignacy Kłopotowski. W służbie ubogim i potrzebującym.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2006-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Rozważania bp. Andrzeja Przybylskiego: czy ci, którzy nie są z nami, mogą prorokować?

2024-09-27 12:06

[ TEMATY ]

rozważania

bp Andrzej Przybylski

Adobe Stock

Każda niedziela, każda niedzielna Eucharystia niesie ze sobą przygotowany przez Kościół do rozważań fragment Pisma Świętego – odpowiednio dobrane czytania ze Starego i Nowego Testamentu. Teksty czytań na kolejne niedziele w rozmowie z Aleksandrą Mieczyńską rozważa bp Andrzej Przybylski.

Pan zstąpił w obłoku i mówił z Mojżeszem. Wziął z ducha, który był w nim, i przekazał go owym siedemdziesięciu starszym. A gdy spoczął na nich duch, wpadli w uniesienie prorockie. Nie powtórzyło się to jednak. Dwóch mężów pozostało w obozie. Jeden nazywał się Eldad, a drugi Medad. Na nich też zstąpił duch, bo należeli do wezwanych, tylko nie przyszli do namiotu. Wpadli więc w obozie w uniesienie prorockie. Przybiegł młodzieniec i doniósł Mojżeszowi: «Eldad i Medad wpadli w obozie w uniesienie prorockie». Jozue, syn Nuna, który od młodości swojej był w służbie Mojżesza, zabrał głos i rzekł: «Mojżeszu, panie mój, zabroń im!» Ale Mojżesz odparł: «Czyż zazdrosny jesteś o mnie? Oby tak cały lud Pana prorokował, oby mu dał Pan swego ducha!»
CZYTAJ DALEJ

Franciszek w Brukseli: Europa potrzebuje Belgii

2024-09-27 11:08

[ TEMATY ]

Franciszek w Luksemburgu i Belgii

PAP/EPA/OLIVIER HOSLET / POOL

"Europa potrzebuje Belgii, aby kontynuować drogę pokoju i braterstwa między tworzącymi ją narodami" - powiedział papież Franciszek spotykając się z władzami, przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego i korpusem dyplomatycznym na Zamku Królewskim Laeken w Brukseli.

Dziękuję Waszej Królewskiej Mości za serdeczne powitanie i uprzejme słowa pozdrowienia. Bardzo się cieszę, że mogę odwiedzić Belgię. Kiedy myśli się o tym kraju, jednocześnie przywołuje się coś małego i wielkiego, kraj zachodni a jednocześnie centralny, jakby był bijącym sercem gigantycznego organizmu.
CZYTAJ DALEJ

Pamiętać o historii, by pokonać piekło wojny

2024-09-27 17:23

[ TEMATY ]

Belgia

Franciszek w Luksemburgu i Belgii

Vatican Media

Papież i belgijska para królewska

Papież i belgijska para królewska

Z Belgii, będącej „mostem i skrzyżowaniem” ponowny apel Papieża Franciszka do Europy, aby odnalazła samą siebie.

Po Luksemburgu, czas na Belgię: kolejny niewielki kraj, będący jednocześnie skrzyżowaniem, „syntezą Europy”, punktem wyjścia do odbudowy kontynentu po straszliwym dramacie II wojny światowej. Papież Franciszek określa Belgię mianem mostu, prowadzącego do zgody i zatrzymania sporów. „Belgia jest mostem, który sprzyja handlowi, umożliwia różnym cywilizacjom komunikację i dialog. Mostem niezbędnym do budowania pokoju i odrzucenia wojny.”
CZYTAJ DALEJ
Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję