Co roku wspólnoty Żywego Różańca z naszej diecezji pielgrzymują w październiku do Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej. O różańcowej pielgrzymce mówi się, że jest jedną z najpiękniejszych pielgrzymek do Rokitna. Tegorocznej przewodniczył bp Adam Dyczkowski.
Wspólnoty Żywego Różańca przybyły do Rokitna 1 października. W pielgrzymce uczestniczyli zarówno dorośli, jak i młodzież i dzieci. Pielgrzymi przywitali Matkę Bożą śpiewem Godzinek o Najświętszej Maryi Pannie. O godz. 10.00 wspólnota ze Świebodzina poprowadziła Różaniec na dróżkach różańcowych. W modlitwę włączały się wciąż napływające grupy pielgrzymów - przybyło ich do Rokitna ok. 6 tys. Różaniec zakończyła procesja ze sztandarami. Następnie zgromadzeni na placu wysłuchali wykładu formacyjnego pt. „Śluby Jasnogórskie - pomocą dla narodu polskiego”, który wygłosił kustosz sanktuarium ks. kan. Tadeusz Kondracki.
- Nie pamiętam już, ile razy tu byłam - śmieje się Krystyna Reslerowska, która do wspólnoty Żywego Różańca należy od 21 lat. - Lubię tę pielgrzymkę, chociaż z jednej strony jest dużo ludzi i to czasami trochę przeszkadza, bo chciałoby się wejść do pustego kościoła, uklęknąć i pomodlić się w takiej zupełnej ciszy - mówi p. Krystyna. - Ale z drugiej strony to takie piękne, kiedy widzi się tylu ludzi modlących się na różańcu - dodaje Maria Ciszak. - Człowiek przyjeżdża, żeby się pomodlić i „doładować”, i spotkać się z ludźmi, którzy czują tak samo - tłumaczy Maria Bidołach, która podobnie jak pozostałe dwie panie przyjechała do Rokitna z Zielonej Góry, z parafii pw. Matki Bożej Częstochowskiej.
O godz. 12.00 rozpoczęła się uroczysta Msza św. - Matko Rokitniańska, nasza największa po Bogu Pociecho, z głęboką pokorą i dziecięcą ufnością zbliżamy się do Ciebie i prosimy, byś nam wyjednała u swojego Syna miłosierdzie za nasze grzechy. Tak wiele razy pomagałaś ludziom smutnym, cierpiącym - tymi słowami witała Matkę Bożą reprezentantka stojących przed ołtarzem pielgrzymów. - Dzisiaj na Wzgórzu Rokitniańskim zgromadziła się wierna cząstka Kościoła. To są świadkowie cudów rokitniańskich. Lud, który tu się zgromadził, wzniósł serce przede wszystkim do Matki Bożej. A Matka Boża podała im różaniec i przez ten różaniec dźwiga ich do Pana Jezusa - powiedział ks. Tadeusz Kondracki.
Potwierdziły to słowa bp. Adama Dyczkowskiego: - Bardzo jest dla mnie cenne to Wasze czynne zaangażowanie w życie Kościoła.
Po Mszy św. pielgrzymi mieli czas na indywidualną modlitwę i zwiedzanie sanktuarium. Pielgrzymka zakończyła się nabożeństwem i odczytaniem Aktu Zawierzenia.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
Siostra Tymoteusza Agnieszka Gil, dominikanka, w zakonie jest od dwudziestu lat. Od dziecka pragnęła zostać zakonnicą. Chciała być jak Święty Franciszek z Asyżu: budować kościoły, pomagać ubogim i otaczać się zwierzętami. Fascynacja nie była przypadkowa – jej wujek był kapelanem sióstr franciszkanek. Agnieszka była dzieckiem temperamentnym, nadpobudliwym. Dla świętego spokoju siostry włączały jej bajki o Świętym Franciszku.
– Znałam je na pamięć – mówi siostra Tymoteusza. – Uwielbiałam historie burzliwego życia Franciszka z Asyżu. Któregoś dnia wróciłam do domu i oznajmiłam mamie, że nie będę miała męża i zostanę zakonnicą.
– Jak rozumiany jest symbol nicejski w różnych wyznaniach chrześcijańskich i jakie ma znaczenie w budowaniu jedności wyznawców Chrystusa – na to pytanie odpowiedzieli uczestnicy panelu ekumenicznego nt. „Prawdziwa wiara łączy, nie dzieli”, który odbył się wieczorem 23 stycznia w Wyższym Międzydiecezjalnym Seminarium Duchownym w Częstochowie.
Na początku spotkania ks. prał. Ryszard Selejdak, rektor seminarium, wyraził nadzieję, że panel przyczyni się do przybliżenia problematyki dotyczącej dialogu ekumenicznego. „Musimy wspólnie kroczyć ku jedności i pojednaniu między wszystkimi chrześcijanami. Credo nicejskie może być podstawą i punktem odniesienia tej wędrówki” – zacytował słowa Leona XIV z listu apostolskiego „In unitate fidei” z okazji 1700. rocznicy Soboru Nicejskiego. „To, co nas łączy, jest naprawdę czymś znacznie większym niż to, co nas dzieli!” – kontynuował ks. Selejdak za Leonem XIV i wskazał, że prawdziwy ekumenizm powinien być skierowany ku przyszłości, pojednaniu na drodze dialogu, wymianie darów i dziedzictwa duchowego”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
