Reklama

Aspekty

Wołanie o Boże Miłosierdzie

Wołanie o Boże Miłosierdzie

[ TEMATY ]

sanktuarium

Świebodzin

figura

Archiwum Aspektów

Figura Chrystusa Króla Wszechświata w Świebodzinie

Z ks. Mariuszem Kołodziejem, kustoszem Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Świebodzinie rozmawia Kamil Krasowski.

Kamil Krasowski: - W naszej diecezji Świebodzin to miejsce, które kojarzone jest przede wszystkim z Figurą Chrystusa Króla Wszechświata, którą widać już nawet jadąc popularną trasą S3. Ilu pielgrzymów w ciągu roku odwiedza to miejsce i w jaki sposób ono na nich oddziaływuje?

Ks. Mariusz Kołodziej: Usytuowanie świebodzińskiej figury Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata na styku dróg prowadzących z północy na południe i ze wschodu na zachód sprawia, że miejsce to staje się miejscem zatrzymania dla wielu zmierzających tymi szlakami. Miejscem, które sprzyja również zatrzymaniu w tym wymiarze wewnętrznym.

Reklama

Zwrócona w stronę miasta Figura Chrystusa Króla - która rzeczywiście na trwałe wpisała się już w jego panoramę - jest dla bardzo licznie przybywających tutaj osób nie tylko wyrazem wiary jego mieszkańców i wszystkich, dzięki którym powstała. Rozpostarte dłonie Chrystusa pielgrzymów przybywających zarówno indywidualnie, jak i w grupach zorganizowanych, tak z kraju, jak i z najróżniejszych zakątków całego świata - zapraszają do dotknięcia tajemnicy Jego miłości. Miłości miłosiernej, o której przypomina znajdujące się nieopodal Sanktuarium Bożego Miłosierdzia.

Pielgrzymi zatrzymujący się u podnóża tej monumentalnej Figury Chrystusa Króla często podkreślają, że przestrzeń ta i wyjątkowa perspektywa, z której spoglądają na Chrystusa sprawiają, że w ich sercach wybrzmiewają pytania dot. miejsca, które w ich życiu zajmuje Jezus? Bliski od dzieciństwa, obecny we wszystkim, co ich otacza… Jaki wpływ na ich życie ma Jego słowo? Kim jest dla ich najbliższych?

- Jak wygląda oferta dla pielgrzyma?

Reklama

Łączy ona w sobie kilka płaszczyzn. Przybywający na świebodzińskie wzgórze kierowani czasem tylko ciekawością „turystycznej atrakcji” poprzez piękno samego terenu, urok przyrody zachęcającej do spacerów, rozciągającą się ze wzgórza panoramę - znajdują tu przestrzeń do refleksji nad własnym życiem. Modlitewnej zadumie sprzyja okalająca cały teren droga różańcowa z kaplicami różańcowych tajemnic oraz wiodąca do stóp figury Chrystusa droga krzyżowa. W sanktuarium - ku któremu figura prowadzi - mają okazję nie tylko poznać historię tego miejsca ale i usłyszeć orędzie o Bożym Miłosierdziu. Nawiedzając je, trwając tam na modlitwie (a warto wspomnieć, że zawsze w ciągu dnia w sanktuarium jest adoracja Najświętszego Sakramentu), klękając u kratek konfesjonałów – mogą doświadczyć tej niezwykłej tajemnicy miłosiernej miłości Boga i z głęboką wiarą powtarzając: „Jezu ufam Tobie!” przyznać, że nie ma dla człowieka innego źródła nadziei, jak Boże miłosierdzie.

- Jak Ksiądz Kustosz uważa, w czym tkwi fenomen tego miejsca? Co najbardziej przyciąga ludzi w to miejsce?

Jesteśmy wciąż w drodze. Natłok zajęć, spraw, obowiązków, ciągłe zabieganie bywa, że zakłócają ten, czasem niezwykle subtelny moment, Jezusa przychodzącego i pragnącego spotkać się z nami w naszej codzienności, pośród tych wszystkich naszych trosk. Świebodzińska figura temu człowiekowi w drodze pomaga dostrzec Jezusa. Jest takim bardzo czytelnym znakiem, który rzeczywiście inspiruje do odkrywania wartości nieprzemijających, wartości kierujących ku temu, co stanowi istotę naszego życia. Jesteśmy w drodze ku świętości, poprzez troskę o życie Boże w nas - do czego wciąż inspirował sługa Boży bp Wilhelm Pluta - zapisując świadectwem swego życia piękną kartę historii Kościoła gorzowskiego. To miejsce wydaje się, że stało się dla przybywających tu pielgrzymów miejscem refleksji nad stanem własnego serca. Miejscem pozwalającym oczyma duszy wpatrywać się w oczy Miłosiernego Jezusa, aby w głębi Jego spojrzenia znaleźć odbicie własnego życia oraz światło Jego łaski.

- Jakie są najbliższe plany związane z Figurą?

Sytuacja, w której znaleźliśmy się w związku z epidemią koronawirusa koryguje te najbliższe plany związane z wszystkimi już cyklicznie, od lat odbywającymi się na wzgórzu Chrystusa Króla uroczystościami i spotkaniami. Trudno przewidzieć formę, w jakiej dane nam będzie uczcić choćby – przypadającą tego roku - 10 rocznicę poświęcenia figury Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata. Przed nami również jeszcze szereg prac związanych z szeroko rozumianą infrastrukturą m.in. z rozbudową istniejącej już przy figurze „Przystani Pielgrzyma” – pozwalającej pielgrzymom zatrzymać się na dłużej czy choćby multimedialnej wystawy w przyziemiu sanktuarium.

- W Świebodzinie, oprócz Figury, znajduje się także Sanktuarium Miłosierdzia Bożego - centrum Miłosierdzia Bożego w naszej diecezji. Jak wygląda kult Miłosierdzia Bożego w tym miejscu? Czy znane są Księdzu świadectwa osób, którzy doznali szczególnych łask czy nawrócenia w tym miejscu?

W naszej sanktuaryjnej świątyni od początku jej istnienia rozwija się kult Bożego Miłosierdzia w różnych jego formach. Dzięki trosce nieżyjącego już ks. prał. Sylwestra Zawadzkiego – budowniczego i pierwszego proboszcza oraz kustosza sanktuarium i budowniczego figury Chrystusa Króla - orędzie Bożego Miłosierdzia stało się priorytetem życia religijnego całej naszej parafialnej wspólnoty. Tworzące ją wspólnoty i grupy, szereg podejmowanych i przez lata kontynuowanych inicjatyw, godziny wypełnione zanoszonymi do Boga modlitwami składają się na dzieło rozpowszechniania tego przesłana, które Chrystus przekazał światu poprzez św. siostrę Faustynę. Świętą na miarę naszych czasów, której posłannictwem stało się przekazanie nowych form nabożeństwa do Bożego Miłosierdzia: obrazu Jezusa Miłosiernego, święta Miłosierdzia, koronki do Bożego Miłosierdzia, Godziny Bożego Miłosierdzia. Wszystkie one - obecne w naszym sanktuarium - przypominają o miłosiernej miłości Boga do każdego człowieka i o tym, że Chrystus - jak zanotowała w „Dzienniczku” - pragnie, aby cały świat poznał miłosierdzie Jego.

W starych świątyniach często zauważyć można wytarte wręcz stopami i kolanami wiernych progi, posadzki. W naszej - stosunkowo młodej świątyni - zauważalne jest coś innego i pewnie charakterystycznego dla tego miejsca. W konfesjonałach naszego sanktuarium zauważyć możemy widoczną różnicę w strukturze powłoki drewna w miejscach, w których kapłani po zakończonej spowiedzi zwyczajowo „stukają”. Posługując w sanktuarium dane jest nam doświadczać tego płynącego z głębi ludzkich serc, często pełnych cierpienia, niepokoju i zwątpienia, serc poszukujących niezawodnego źródła nadziei - wołania o Boże miłosierdzie.

Nasz kraj usłany jest miejscami sprzyjającymi „trosce o życie Boże w nas”. Sprzyjającymi spotkaniu z Bogiem, stającymi się przystanią skupienia i ciszy, zadumy modlitewnej i refleksji. Świebodzińskie Sanktuarium Miłosierdzia Bożego oraz prowadząca ku niemu Figura Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata są bez wątpienia jednymi z takich właśnie miejsc.

- Dlaczego warto przyjechać pod Figurę Chrystusa i do sanktuarium Miłosierdzia Bożego do Świebodzina?

Warto m.in. dlatego, że poprzez takie miejsca niebo styka się z ziemią a ludzka słabość z miłosierną miłością Pana Boga.

- Dziękuję za rozmowę.

2020-04-18 18:04

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Ukraina: abp Mieczysław Mokrzycki ustanowił sanktuarium w Tartakowie

2020-07-06 08:58

[ TEMATY ]

sanktuarium

Ukraina

abp Mieczysław Mokrzycki

Jasna Góra/Krzysztof Świertok

„Dzisiaj po wielu dziesiątkach lat, szanując wyjątkowość tego miejsca i tę wiekową tradycję, powracamy pełni ufności w odnowienie i ożywienie słów Pana Jezusa: `Byłem chory, a odwiedziliście Mnie`” – powiedział abp Mieczyław Mokrzycki 4 lipca w kościele pw. św. Michała Archanioła w Tartakowie k. Sokala. Świątynia została podniesiona do godności sanktuarium. Przywrócono też tam kult Matki Bożej Uzdrowienia Chorych. Metropolita lwowski również ustanowił odpust sanktuaryjny, który w każdą pierwszą sobotę lipca będzie Archidiecezjalnym Dniem Modlitwy za Chorych i Służbę Zdrowia.

„W tym roku naszą modlitwą obejmujemy tych, których dotknęło cierpienie pandemii koronawirusa. Spośród tej grupy, naszą szczególną uwagę przyciągają zakażeni - tak osoby świeckie, lekarze, pielęgniarki, jak również duchowni i siostry zakonne. W wielu szpitalach spotkali się oni i podjęli walkę o życie. Modlitwą ogarniamy tych, którzy tę walkę przegrali oraz ich rodziny, dotknięte cierpieniem odejścia najbliższych im osób” - zaznaczył abp Mokrzycki.

Arcybiskup przywołał słowa św. Jana Pawła II, który mówił:

"Kościół, który wyrasta z tajemnicy Odkupienia w Krzyżu Chrystusa, winien w szczególny sposób szukać spotkania z człowiekiem na drodze jego cierpienia. Na tej drodze posługi spotyka się kapłan z lekarzem, aby wspólnie posługiwać choremu, którego obszar cierpień jest zróżnicowany i wielowymiarowy, tak jak wielowymiarowa jest egzystencja człowieka. Taka wspólna posługa duszpastersko-medyczna ma szczególne znaczenie dla chorego, który zbliża się do kresu ziemskiego bytowania”.

„Idąc za myślą św. Jana Pawła II, niech właśnie to sanktuarium, stanie się miejscem spotkania kapłanów, lekarzy, pielęgniarek z ludźmi chorymi. A centrum tego spotkania niech będzie modlitwa u Matki Bożej, Uzdrowienia Chorych. Dlatego doroczny odpust w Tartakowie, będzie od dzisiaj, dniem spotkania nas wszystkich, zatroskanych o drugiego człowieka, w znaku jego cierpienia i choroby” – zaznaczył metropolita lwowski.

„Niech nasze dzisiejsze spotkanie, przy Matce Bożej, powracającej po latach w znaku Uzdrowienia Chorych, umocni tych, którzy uczestniczą w Apostolstwie Chorych, a tych, co się jeszcze zastanawiają nad drogą miłości uczynkowej, niech zachęci do podania ręki bliźniemu w potrzebie. Niech z tego miejsca znów popłyną zdroje łask, tak dla chorych, jak i dla tych, którzy są blisko nich. Niech w tym miejscu, dzięki wstawiennictwu Maryi, dokonuje się zwycięstwo miłości nad obojętnością, i w ten sposób dokonują się wielkie czyny miłości bliźniego, aby nie wierzący i wątpiący, widząc nasze czyny, mówili – patrzcie, jak oni się miłują" - –życzył na zakończenie homilii abp Mokrzycki.

Modląc się przed obrazem kopii Matki Bożej Tartakowskiej abp Mokrzycki nie krył swego wzruszenia. Oryginał tego cudownego wizerunku znajduje się w jego rodzinnej wsi Łukawiec k. Lubaczowa, gdzie po II wojnie światowej zamieszkali też Polacy wysiedleni z Tartakowa. W styczniu 2004 r. w Watykanie Jan Paweł II poświęcił korony i kopię cudownego obrazu Matki Bożej Tartakowskiej.

Ks. Kazimierz Szałaj z Sokala, który opiekuje się kościołem w Tartakowie przypomniał, że kościół pw. św. Michała Archanioła wzniesiono XVII w. Świątynia została ozdobiona malowidłami Stanisława Stroińskiego. W 1764-1944 znajdował się tam obraz Matki Boskiej Tartakowskiej Uzdrowicielki Chorych, który w 1777 r. uznano za cudowny.

Sanktuarium tartakowskie stało się miejscem pielgrzymek katolików obu obrządków z Wołynia, Galicji oraz Chełmszczyzny. Za czasów sowieckich kościół został przekształcony w spichlerz zbożowy i zdewastowany. W 2002 r. całkiem zrujnowaną świątynię władze ukraińskie najpierw przekazały prawosławnym, potem oddano ją katolikom obrządku łacińskiego. Nadal trwa renowacja świątyni.

W uroczyści uczestniczyli duchowieństwo i wierni z wielu parafii archidiecezji lwowskiej oraz grekokatolicy.

CZYTAJ DALEJ

Zmarł ks. kan. dr Jan Sambor

2020-07-07 11:48

[ TEMATY ]

ksiądz

śmierć

Beata Pieczykura/Niedziela

ks. Jan Sambor

Kuria Metropolitalna w Częstochowie z przykrością informuje o śmierci ks. kan. dr Jana Sambora.

Śp. ks. Jan Sambor był emerytowanym proboszczem parafii pw. Św. Judy Tadeusza w Częstochowie, wieloletnim wykładowcą Katolickiej Nauki Społecznej oraz Dyrektorem Administracyjnym w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Częstochowskiej, Prorektorem Wyższego Instytutu Teologicznego im. NMP Stolicy Mądrości w Częstochowie.

Miłosierny Boże, spraw, aby Twój sługa, kapłan Jan, którego w ziemskim życiu zaszczyciłeś świętym posłannictwem, radował się wiecznie w niebieskiej chwale. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.

CZYTAJ DALEJ

Żywy, patrzący na mnie, kochający Bóg

2020-07-08 16:04

[ TEMATY ]

archidiecezja łódzka

ks. Paweł Kłys

Eucharystia – bo o nią tak naprawdę tu chodzi – została ustanowiona przez naszego Pana Jezusa Chrystusa w Wielki Czwartek, o czym piszą Ewangelie synoptyczne i św. Paweł. Zatem świadomość realnej, zupełnie wyjątkowej obecności Chrystusa w konsekrowanym chlebie i winie była w świadomości Kościoła od samego początku. Jednakże pobożność eucharystyczna, w wyniku której wprowadzono uroczystość Bożego Ciała kształtowała się przez wieki, zwłaszcza w drugiej połowie średniowiecza. Kamieniem milowym na tej drodze okazały się być objawienia bł. Julianny z Cornillon.

Pod ich wpływem, w 1246 roku, bp Robert ustanowił tę uroczystość dla diecezji Liege (dzisiejsza Belgia). Następnie papież Urban IV w 1264 roku bullą „Transiturus” rozszerzył to święto na cały Kościół. Jego śmierć przeszkodziła jednak w ogłoszeniu bulli, czego dokonał papież Jan XXII w 1334 roku. Od tego czasu uroczystość Bożego Ciała obchodzona jest w całym Kościele.

Tyle historii. Sięgając do istoty, warto przeczytać kilka zdań św. Jana Pawła II z jego encykliki o Eucharystii: Ecclesia de Eucharistia: „W Najświętszej Eucharystii zawiera się bowiem całe dobro duchowe Kościoła, to znaczy sam Chrystus, nasza Pascha i Chleb żywy, który przez swoje ożywione przez Ducha Świętego i ożywiające Ciało daje życie ludziom. Dlatego też Kościół nieustannie zwraca swe spojrzenie ku swojemu Panu, obecnemu w Sakramencie Ołtarza, w którym objawia On w pełni ogrom swej miłości.”

Piękne i prawdziwe są te słowa. Jak jednak wypowiedzieć to prościej? Czym dla nas wszystkich jest i powinna być Eucharystia? Gdzie leży istota naszej codziennej pobożności eucharystycznej oraz świętowania Bożego Ciała w ten jeden wyjątkowy dzień w roku?

Próbując zatem odpowiedzieć na postawione powyżej pytania trzeba przede wszystkim stwierdzić, iż Najświętszy Sakrament, Boże Ciało, Eucharystia, Ciało i Krew Pańska to „Ktoś”, a nie „coś”. To Osoba, a nie rzecz. To nie pospolity przedmiot, lecz Ktoś Absolutnie Wyjątkowy. To Bóg Wcielony. To Jezus Chrystus. On sam we własnej osobie. We własnym Ciele, Krwi, Duszy i Bóstwie – jak modlimy się w Koronce do Bożego Miłosierdzia. Głęboka i żywa świadomość tego faktu znacząco zmienia perspektywę. To On. Żywy, patrzący na mnie, kochający mnie Bóg. Nie jakiś tam „opłatek”. Nie żaden „chlebek”. To On. Jezus. Żywy i prawdziwy. Odziany w zasłonę chleba i wina - ale to już nie chleb i nie wino. Im głębsza relacja z Jezusem, tym bardziej Go dostrzegam wzrokiem serca, wzrokiem wiary. Tym bardziej wtedy chcę się Nim karmić (Msza Święta), na Niego patrzeć (adoracja) i dając świadectwo całemu światu, zaprosić Go do siebie (procesja eucharystyczna). Te trzy praktyki duchowe są filarami pobożności eucharystycznej. O wadze mszy świętej nie trzeba wiele mówić. Jest absolutnie ponad wszelką konkurencją. To podczas niej spotykamy Boga, słuchamy Jego słowa i przyjmujemy Go do swego serca, będąc z Nim głęboko zjednoczonymi. Bez Eucharystii bowiem nie ma życia chrześcijańskiego. I nic nie pomoże tłumaczenie, że „ja spotykam Pana Boga w lesie”. To i wiara taka jest „w lesie”. Bóg w Eucharystii jest z nami realnie, fizycznie obecny. Ktoś powie: „Bóg jest wszędzie”. Tak, jest wszędzie. Jednakże nigdzie nie jest obecny w tak absolutnie wyjątkowy sposób jak właśnie w konsekrowanej Hostii. Ponadto, Chrystus w Najświętszym Sakramencie po prostu JEST. Jest obecny. Jest obecny w tabernakulum, w kościele, a przez mszę, adorację i procesje jest fizycznie obecny w Twoim życiu.

Wielki to dar. Nieoceniony. Niezmierzony. Większy niż największe bogactwa. Może od dziś coś się w Tobie zmieni. Może dostrzeżesz to, jak bardzo zostałeś obdarowany. Może zaczniesz głębiej przeżywać każdą mszę świętą. Może zaczniesz dziękować Bogu za każdą Komunię Świętą. Może zaczniesz chodzić częściej na adorację Najświętszego Sakramentu. Może na kolejnych procesjach Bożego Ciała po prostu przestaniesz rozmawiać i skupisz się na Bożym Ciele, które za wielu i za Ciebie zostało wydane.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję