Ksiądz prał. Tadeusz Lityński – dotychczasowy proboszcz parafii pw. Chrystusa Króla w Gorzowie został wprowadzony w urząd apostolski przez abp. Celestino Migliore – nuncjusza apostolskiego w Polsce, bp. Stefana Regmunta oraz abp. Andrzeja Dzięgę – metropolitę ze Szczecina. Uroczystości rozpoczęły się o godz. 10:00 modlitwą w kościele pw. Chrystusa Króla w Gorzowie. W świątyni – obok biskupa Lityńskiego – zgromadzili się kapłani z dekanatu, kapłani koledzy kursowi oraz parafianie i goście. Po litanii do Najświętszego Serca Pana Jezusa i modlitwie za nowego biskupa wszyscy procesyjnie udali się do katedry gorzowskiej. Tu o godz. 11:00 rozpoczęła się uroczysta Msza św., której przewodniczył abp Migliore w koncelebrze biskupów i kapłanów. Wiernych, którzy pragnęli uczestniczyć w obrzędach było tak wielu, że większość musiała zadowolić się przygotowanymi wcześniej ławkami przed katedrą. Tu i w wielu innych miejscach można było śledzić przebieg liturgii z kilku ekranów.

Same obrzędy święceń rozpoczęły się śpiewem hymnu „O Stworzycielu, Duchu przyjdź”. Później bp Regmunt w imieniu całego Kościoła prosił arcybiskupa nuncjusza o udzielenie święceń biskupich, zaś kanclerz kurii ks. Piotr Kubiak odczytał tekst bulli papieskiej mianującej ks. Lityńskiego biskupem.

W homilii abp Migliore wyjaśniał tajemnicę powołania biskupa w Kościele. Na podstawie nauczania papieża Benedykta XVI kreślił obraz biskupa – prawdziwego pasterza. – Biskup musi być człowiekiem pokoju, ale musi mieć w sobie sól. Musi być przygotowany na sytuacje konfliktowe tam, gdzie chodzi o sprawy zasadnicze. Inaczej sól utraci sól utraci swój smak – wyjaśniał abp Migliore.

Po homilii abp Migliore stawiał bp. Lityńskiemu pytania, które jednocześnie ukazywały zadania biskupa w Kościele:

- Czy chcesz z łaską Ducha Świętego pełnić aż do śmierci powierzony nam przez Apostołów urząd po¬sługiwania, który otrzymasz przez nałożenie naszych rąk?

- Czy chcesz wiernie i nieustannie głosić Ewangelię Chrystusa?

- Czy chcesz zachować czysty i nienaruszony skarb wiary, który zgodnie z tradycją od czasów apostolskich zawsze i wszędzie strzeżony jest w Kościele?

- Czy chcesz budować Ciało Chrystusa, to jest Jego Kościół, i trwać w jedności z kolegium biskupów, pod przewodnictwem następcy świętego Piotra Apostoła?

- Czy chcesz wiernie okazywać posłuszeństwo następcy świętego Piotra?

- Czy jako miłujący ojciec chcesz razem z naszymi współpracownikami, prezbiterami i diakonami trosz¬czyć się o święty Lud Boży i kierować go na drogę zbawienia?

- Czy ze względu na imię Pana chcesz być przystępny i miłosierny dla ubogich, przybyszów i wszystkich potrzebujących?

- Czy jako dobry pasterz chcesz szukać zbłąkanych owiec i odnosić je do Pańskiej owczarni?

- Czy chcesz nieustannie błagać wszechmogącego Boga za lud święty i nienagannie pełnić urząd posługiwania najwyższego kapłaństwa?

Na każde z pytań bp Lityński odpowiadał – Chcę. Następnie wszyscy modlili się litanią do Wszystkich Świętych, a sam biskup nominat upadł na twarz prosząc o szczególne wstawiennictwo świętych. Po litanii nastąpił najważniejszy moment święceń: włożenie rąk i modlitwa konsekracyjna. Wszyscy obecni biskupi wkładając ręce na głowę biskupa nominata wprowadzali go w urząd apostolski i włączali go w sukcesję apostolską. W szczytowym momencie modlitwy konsekracyjnej biskupi prosili: - Teraz, Boże, wylej na tego wybranego pochodzącą od Ciebie moc, Ducha Świętego, który włada i kieruje, którego dałeś Twojemu umiłowanemu Synowi, Jezusowi Chrystusowi, On zaś dał Go świętym Apostołom, aby w różnych miejscach ustanowili Kościół, jako Twoją świątynię, na nieustanną cześć i chwałę Twojego imienia.

Po modlitwie nastąpiły obrzędy wyjaśniające to, co dokonało się dzięki łasce Bożej. Głowa bp. Lityńskiego została namaszczona świętym olejem, a on sam otrzymał znaki biskupiego posługiwania: księgę Ewangelii, pierścień pasterski, mitrę i pastorał.

Na koniec Mszy św. bp Lityński podziękował wszystkim za całe dobro, którego doświadczył. – Z wielkim wzruszeniem przeżywam dzisiejszą liturgię moich święceń biskupich. Mam świadomość, że moje życie i moje powołanie jest łaską, jest darem niczym nie zasłużonym. Zadawałem sobie pytanie – Panie, dlaczego na mnie wejrzałeś? Szukałem odpowiedzi. Jestem przekonany, że odpowiedź znajduje się w Ewangelii, w Twoim, spojrzeniu na człowieka, którego inni nie zauważyli. Wejrzałeś na rybaka Piotra przy sieci, spojrzałeś na biedną wdowę przy skarbonie świątynnej, na niewidomego pod Jerychem, na głodnych na pustkowiu. Ty, na nich wejrzałeś z miłością. Dla Ciebie nie ma biednych, nieważnych, odtrąconych, społecznie odrzuconych, zapomnianych. W twojej źrenicy oka są wszyscy ważni, jedyni, niepowtarzalni i kochani. Za wszystkich oddałeś życie. Takich też, Panie Jezu spotykałem ludzi na swojej drodze życia i drodze kapłańskiej – powiedział bp Lityński.

Po Mszy św. był jeszcze czas na życzenia i gratulacje.