Reklama

Niedziela Świdnicka

Świdnicka Katedra

Relikwie błogosławionej Marii Teresy Ledóchowskiej

Dzięki staraniom ks. prał. Piotra Śliwki i życzliwości sióstr klawerianek, parafia katedralna otrzymała relikwie bł. Marii Teresy Ledóchowskiej.

2020-07-08 17:52

[ TEMATY ]

Świdnica

bł. Maria Teresa Ledóchowska

Katedra Świdnicka

ks. Mirosław Benedyk

– Siostry klawerianki, trzymająca relikwie s. Magdalena Sypko i obok s. Krystyna Piś.

Wniesienie relikwii odbyło się podczas niedzielnej Mszy św. „kanonickiej” w przeddzień liturgicznego wspomnienia błogosławionej. W uroczystej procesji relikwie wniosła przełożona świdnickiego domu Zgromadzenia Sióstr Misjonarek św. Piotra Klawera s. Magdalena Sypko SSPC, aby później przekazać je proboszczowi katedry.

ks. Mirosław Benedyk

Przekazanie relikwii proboszczowi katedry ks. prał. Piotrowi Śliwce

Błogosławiona Maria Teresa Ledóchowska należy do najwybitniejszych postaci w Kościele w dziedzinie pracy misyjnej. Jej działalność polegała na niesieniu pomocy misjom, intensywnej pracy publicystycznej oraz budzeniu powołań misyjnych. Nawiązała też żywy kontakt z misjami katolickimi w Afryce. W swej działalności była prekursorką soborowej odnowy życia apostolskiego głoszącej, że „Kościół pielgrzymujący jest misyjny ze swej natury” – czytamy na stronie parafii katedralnej.

Reklama

ks. Mirosław Benedyk

Procesja wejścia

- Wprowadzamy jej relikwie, aby była dla nas wzorem do naśladowania i wypraszała nam potrzebne łaski – mówił podczas homilii proboszcz katedry ks. prał. Piotr Śliwka. W pozłacanym relikwiarzu znajduje się „Ex indumentis” – fragment odzieży błogosławionej.

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Diecezja świdnicka ma 4 nowych diakonów

[ TEMATY ]

święcenia diakonatu

Katedra Świdnicka

wsd świdnica

ks. Przemysław Pojasek

Grzegorz Wołoch ślubuje cześć i posłuszeństwo biskupowi i jego następcom

W uroczystość narodzenia św. Jana Chrzciciela w katedrze świdnickiej biskup Marek Mendyk udzielił czterem alumnom święceń diakonatu.

We Mszy św. wzięli udział przełożeni, wychowawcy świdnickiego seminarium, proboszczowie i wikariusze przyszłych diakonów, alumni oraz rodziny i ich przyjaciele. Po ewangelii rektor Wyższego Seminarium Duchownego, poprosił biskupa o udzielenie święceń diakonatu, zaświadczając o odpowiednim przygotowaniu kandydatów do tego urzędu. W homilii biskup świdnicki w słowach pouczenia wyjaśnił istotę posługiwania diakonów, która będzie polegała na pomocy prezbiterom w posłudze słowa, ołtarza i miłości.

Głoszenie Ewangelii

Pierwszym zadaniem diakona będzie głoszenie kazań i przekazywanie Bożej nauki wierzącym i niewierzącym. - Głosiciel Słowa wie, że będąc po stronie Boga, ma być zawsze po stronie człowieka. Głosiciel słowa ma być głosicielem o szczególnej, ewangelicznej empatii. Czuje do głębi, że każde słowo, które wypowiada, mówi prawdę o nim samym, że wzywa go do nawrócenia. Nie wystarczy bowiem głosić Ewangelię – trzeba głosić ją ewangelicznie, bez przemocy. W przepowiadaniu zawsze pozostają dwie wartości: miłość i prawda. Prawda podana bez miłości nie wyzwala. A może nawet zabić. Z kolei miłość bez prawdy jest jedynie atrapą miłości, jest po prostu oszustwem – ostrzegał biskup Marek.

ks. Przemysław Pojasek

Wojciech Pawlina usłyszał od bp Mendyka słowa: - Niech Bóg, który rozpoczął w tobie dobre dzieło, sam go dokona.

Ołtarz i służba bliźnim

Pasterz diecezji przypominał alumnom, że przyjmując święcenia diakonatu będą ściśle związani z ołtarzem. - Niech ofiara waszego życia złączy się z Ofiarą Tego, który dla nas zmartwychwstał i żyje. Niech bliskość Eucharystii przemienia waszego ducha, niech kształtuje waszą duchowość z Chrystusem. Bo właściwym działaniem Eucharystii jest przemiana człowieka w Boga – mówił biskup, który następnie dodał, że bycie diakonem wiąże się także z służbą bliźnim. - Bądźcie jak Jezus, sami bądźcie Jezusem dla innych. On nie traci sprzed oczu pojedynczego człowieka – tego wydziedziczonego, słabego, chromego. Tylko w relacjach z takim człowiekiem staniecie się w wielkimi pasterzami – bo to maluczcy czynią nas wielkimi pasterzami, w posłudze miłości – pouczał przyszłych diakonów hierarcha.

Nowi diakoni

Po homilii kandydaci złożyli przyrzeczenie posłuszeństwa biskupowi ordynariuszowi, życia w celibacie oraz codziennego odmawiania Liturgii Godzin. Podczas wspólnego śpiewu Litanii do Wszystkich świętych zebrani upraszali łaski Ducha Świętego dla nowych diakonów. Następnie poprzez włożenie rąk i modlitwę bp Mendyk włączył kandydatów w urząd diakonów. W czasie liturgicznej posługi diakoni używają właściwego sobie stroju, którym jest dalmatyka. Diakoni w ostatnim czasie przygotowywali się duchowo do przyjęcia święceń pierwszego stopnia podczas świętych ćwiczeń rekolekcyjnych.

Ks. Przemysław Pojasek

Nowo wyświęceni diakoni wraz z biskupem i przełożonymi seminarium.

Święcenia diakonatu przyjęli:

:: Jarosław Biłozor (Dzierżoniów, par. pw. Królowej Różańca Świętego)

:: Emil Dudek (Piława Górna, par. pw. św. Marcina)

:: Wojciech Pawlina (Nowa Ruda, par. pw. św. Mikołaja)

:: Grzegorz Wołoch (Świebodzice, par. pw. św. Mikołaja)

CZYTAJ DALEJ

Modlitwa wewnętrzna

[ TEMATY ]

modlitwa

wiara

kiri/fotolia.com

O co tak naprawdę chodzi nam w modlitwie? Po co się modlimy? Czy tylko po to, żeby spełnić religijny obowiązek? Sensem i celem modlitwy jest możliwie najpełniejsze spotkanie z Bogiem. Przez grzech odwróciliśmy się od Boga i trudno nam teraz nawiązać z Nim kontakt. Dlatego w modlitwie chcemy spotkać na nowo naszego Pana. Tylko w modlitwie możemy doświadczyć smaku spotkania z Bogiem. Dla jednej chwili takiego doświadczenia człowiek może trudzić się na modlitwie długie miesiące. Żeby to było możliwe, musimy zacząć praktykować modlitwę wewnętrzną. Nasza modlitwa powinna iść w stronę naszego wnętrza. Skoro uprzywilejowanym miejscem obecności Boga jest nasza dusza, to nie znajdziemy Boga na rynkach, w rozkoszach, przyjemnościach, emocjonalnych klimacikach, tylko we własnej duszy. Dusza jest jak komnata wielkiego pałacu, w której mieszka Król. Żeby dojść do tej komnaty, człowiek musi na modlitwie podjąć drogę przez wiele pokoi, od zewnętrznych krużganków, przez korytarze i różne inne pomieszczenia, aż do tego ostatniego – komnaty naszego Pana.

Droga do wnętrza zaczyna się od skupienia

Szukanie Boga jest drogą wchodzenia w siebie razem ze swoim Bogiem. Dlatego trzeba ćwiczyć się w tym, by w godzinach modlitwy niczego nie widzieć, niczego nie słyszeć i pozostawać w samotności. Nazywa się to skupieniem, gdyż dusza skupia tu wszystkie siły, całe swoje serce, emocje, myślenie i wchodzi w siebie razem ze swoim Bogiem. Wielu ludzi nie zna tej drogi, bo żyją tylko życiem zewnętrznym, jakby na ganku strażniczym okalającym pałac Króla.

Skupienie nie jest pustką

Skupienie nie jest jednak celem samym w sobie. Jest jedynie pierwszym krokiem w stronę modlitwy wewnętrznej. Nie wystarczy zamknąć oczy i wytworzyć jakąś intelektualną i uczuciową pustkę, aby znaleźć się w obecności Boga. W tej pustce trzeba zacząć czynnie szukać Boga wszystkimi władzami duchowymi. Drogą i bramą do tego jest rozmyślanie. Kiedy osiągniesz już skupienie, musisz zacząć wypełniać je wewnętrznym spojrzeniem ku Bóstwu i Człowieczeństwu Chrystusa w tajemnicach Jego życia, o których mówi Ewangelia. Tu zaczyna się wielki wysiłek zanurzenia swojego życia w życiu Jezusa. Zaczyna się dialog z Bogiem, który nie jest mówieniem silącym się na piękne i wytworne słowa, ale jest mówieniem słowami idącymi wprost z serca, bo Bóg ceni tylko takie słowa. Droga przez pokoje do komnaty Króla jest jeszcze bardzo długa. Kiedy serce zapragnie już Pana, a wola zdecyduje się wejść w pełną komunię woli z wolą Pana, zaczyna się oczyszczanie serca. Kolejne pokoje są coraz bliżej Pana, ale w nich musimy zostawiać nasze zewnętrzne odzienie, do którego często jesteśmy bardzo przywiązani. To są najpierw nasze grzechy, również te powszednie, potem nasze emocje i poszukiwanie doznań, aż wreszcie zostaniemy my sami i nasz Król. Modlitwa wewnętrzna bowiem to nic innego, jak przyjacielskie obcowanie i potrzeba rozmowy z Tym, o którym wiemy, że nas miłuje.

CZYTAJ DALEJ

„Abba Ojcze – Pielgrzymi śpiewają ulubione piosenki Jana Pawła II”

2020-08-06 07:44

Redakcja Niedzieli

W piątek, 14 sierpnia na jasnogórskich błoniach spotka się grono radośnie modlących się wiernych. Będzie to finał czasem kilkunastodniowego wysiłku, jakim jest pielgrzymka na Jasną Górę. Dla zmęczonych pielgrzymów nagrodą będzie wyjątkowy koncert, podczas którego razem z artystami, wspaniałą orkiestrą i znakomitym dyrygentem wspólnie zaśpiewają pieśni i piosenki.

Na scenie zobaczymy m.in.: Rafała Brzozowskiego, Annę Wyszkoni, zespół Pectus, Halinę Mlynkovą, Katarzynę Cerekwicką, Łukasza Zagrobelnego, Sargisa Davtyana, Darka Malejonka oraz zwyciężczynię „Szansy na sukces” Aleksandrę Nykiel i znanego z programu „The Voice of Poland” Filipa Lato.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję