Reklama

Niemcy

Kard. Brandmüller: Kościołowi w Niemczech grozi utrata jedności z Rzymem

Na zagrożenia jedności Kościoła katolickiego w Niemczech ze Stolicą Piotrową w wyniku podjęcia tzw. „drogi synodalnej” wskazuje w swojej obszernej wypowiedzi zamieszczonej na portalu kath.net emerytowany przewodniczący Papieskiego Komitetu Nauk Historycznych, kardynał Walter Brandmüller.

[ TEMATY ]

Watykan

Niemcy

Tama66/pixabay.com

Niemiecki purpurat kurialny zwraca uwagę na podział episkopatu w swej ojczyźnie: „Jedna część, która jest znana z wierności Rzymowi i Magisterium, stanowi prawdopodobnie jedną czwartą, druga część to ci, którzy już zdystansowali się słowem i czynem od autentycznej wiary Kościoła. Pomiędzy tymi dwoma «obozami» porusza się druga połowa episkopatu, która do tej pory wyróżniała się jedynie biernością i milczeniem” – stwierdza kardynał Brandmüller.

Kard. Brandmüller zauważa, że w dokumentach „Drogi Synodalnej” zawarte są żądania sprzeczne z nauką katolicką, takie jak na przykład „małżeństwa” dla związków homoseksualnych, ale chodzi także o faktyczne zerwanie jedności z Rzymem. „Brakuje w tych dokumentach tematów autentycznie katolickich. Nie ma tam wzmianki o Bogu Trójjedynym, o Jezusie Chrystusie, który stał się Logosem, o Dziewicy i Matce Bożej Maryi itd. Odkupienie, grzech, łaska, sąd i życie wieczne nie są w ogóle wspomniane. Ale były to i są to nadal zasadnicze elementy wiary katolickiej – i są tak samo aktualne dzisiaj, jak były zawsze” – stwierdza niemiecki purpurat kurialny.

Reklama

Kard. Brandmüller podkreśla niski poziom praktyk religijnych w swej ojczyźnie, gdzie udział w niedzielnej Mszy św. spadł poniżej 10 proc. ochrzczonych. Dostrzega opozycję pomiędzy minimum praktykujących katolików a maksimum rozdętej biurokracji kościelnej, aparatu, który pozbawia władzy poszczególnych biskupów i degraduje ich do roli funkcjonariuszy.

„Spośród ordynariuszy 27 niemieckich diecezji mniej więcej jedną czwartą można określić jako «konserwatywną» - to znaczy katolicką - a drugą ćwierć jako bezreligijną, która nie jest już katolicka. Reszta trzyma się na uboczu, jest niepewna siebie lub po prostu tchórzliwa. Takie wrażenie można odnieść na podstawie wyników głosowania konferencji biskupów” – twierdzi purpurat. Dodaje, że na wydziałach teologicznych, na których kształcą się nieliczni kandydaci do kapłaństwa, tylko znikomy procent wykładowców stanowią kapłani.

Kardynał zastrzega, że nie można rzecz jasna na tej podstawie oceniać wartości ich dorobku naukowego. „Nie można jednak nie zauważyć, jakie znaczenie dla badań teologicznych i nauczania ma zaangażowanie w życie sakramentalne, liturgiczne Kościoła, a także działalność duszpasterska kapłana” – zaznacza. Krytykuje postawę biskupów, którzy nie korygowali błędów teologicznych pojawiających się na uczelniach kościelnych. „W rezultacie studenci często nie poznają już autentycznej nauki Kościoła, a jedynie jej wypaczenia zgodne z duchem czasu. Do ofiar takiej edukacji teologicznej należą również biskupi wykształceni w ostatnich dziesięcioleciach, jak pokazują wypowiedzi znane z frankfurckiej auli synodalnej. Dzięki Bogu bardzo wielu teologów wiernych nauce Kościoła, a także uznanych naukowo bez wahania przeciwstawia się głównemu nurtowi, nawet jeśli można ich odrzucić jako dinozaurów” – pisze kard. Brandmüller.

Reklama

Emerytowany przewodniczący Papieskiego Komitetu Nauk Historycznych przypomina znaczenie, jakie dla katolicyzmu w krajach języka niemieckiego miał system stowarzyszeń, który rozwijał się od początku XIX wieku i jego rolę w obronie praw Kościoła w okresie Kulturkampfu. Do czasu stłumienia przez państwo nazistowskie, a następnie po Soborze Watykańskim II, stowarzyszenia te były sposobem obecności katolików w społeczeństwie. Ich praca - zwłaszcza założonego w 1890 roku „Związku Ludowego na rzecz Niemiec Katolickich", który wkrótce liczył prawie milion członków - odniosła wielki sukces przede wszystkim w polityce społecznej. Dodaje, że ta właśnie katolicka doktryna społeczna została przejęta po II wojnie światowej przez CDU i CSU i w decydujący sposób ukształtowała początki Republiki Federalnej Niemiec.

Duchowny pisze, że po II Soborze Watykańskim stowarzyszenia te oddaliły się od Kościoła i jego nauczania, stając się niekiedy organami infiltracji komunistycznej, czy też propagując moralność sprzeczną z nauczaniem katolickim. „Dotyczy to zwłaszcza BDKJ - Federacji Niemieckiej Młodzieży Katolickiej, która nie tylko regularnie uczestniczyła w konferencjach pokojowych organizowanych przez Związek Radziecki, ale także do dziś wysuwa postulaty stojące w ostrej sprzeczności z nauką Kościoła, o czym świadczą odpowiednie oświadczenia na frankfurckiej «drodze synodalnej»” – pisze kard. Brandmüller. Dodaje, że opinie te dotyczą także niegdyś bardzo zasłużonego Centralnego Komitetu Katolików Niemieckich, czy też organizowanych co dwa lata zjazdów katolików niemieckich – Katholikentagów, które „od pewnego czasu stały się ideologicznym jarmarkiem, na którym mogą być reprezentowane najbardziej wątpliwe i moralnie naganne idee, ale gdzie prawdziwy katolicyzm nie jest łatwo dopuszczany”.

Niemiecki purpurat kurialny ubolewa z powodu rozdarcia więzi wspólnej wiary, sakramentów i urzędu pasterskiego w swej ojczyźnie. „Dochodzi do tego, że nawet rażące lekceważenie prawa kościelnego, a wręcz doktryny wiary i moralności, nie tylko nie jest karane, ale nawet popełniane jest przez biskupów. W wyniku tego, a także z powodu powszechnej nieznajomości doktryny Kościoła i prawa kanonicznego, biskupi i księża nierzadko myślą, że mogą robić, co im się podoba. Kategorie prawdy i fałszu, dobra i zła, w znacznej mierze zaginęły w głównym nurcie pragmatyzmu i relatywizmu. Ostrzeżenia Benedykta XVI były chyba daremne” – stwierdza kard. Brandmüller.

Autor ubolewa z powodu braku jednolitego przepowiadania i katechezy, zorientowanych na Pismo Święte i Tradycję, będących źródłami wiary katolickiej, arbitralności, nadużyć w udzielaniu sakramentów, dowolności w sprawowaniu liturgii oraz bierności władz kościelnych wobec nich. „Do tego dochodzi fakt, że również łamanie celibatu, związki homoseksualne w środowisku duchownych nie są już prawie karane. Kilkakrotnie w prasie opisywano przypadki, że głośne oklaski zgromadzonych były odpowiedzią, gdy księża na zakończenie nabożeństwa ogłaszali swój ślub cywilny” – pisze purpurat.

Zaznacza jednocześnie, że jest obraz połowiczny. „W jednej z diecezji, na przykład, około połowa księży jest opisywana przez kompetentne źródła jako wierni i gorliwi. Ponadto w ostatnich czasach coraz większą popularnością cieszą się miejsca pielgrzymkowe i inne ośrodki religijne” – stwierdza kard. Brandmüller. Można więc dostrzec w „katolickim mainstreamie” raczej niezależne i przez „oficjalny aparat” niechętnie widziane wyspy żywej wiary.

Niemiecki purpurat kurialny dostrzega w dokumentach „drogi synodalnej” elementy herezji. Polega ona na świadomym i publicznym odrzuceniu pewnych prawd wiary. „Należałoby zadać pytanie, czy w jednym lub drugim przypadku nie chodziło nawet o apostazję, czyli odstępstwo od wiary w Boga i Jego objawienie w ogóle” – stwierdza autor, dodając, że „odstępca od wiary, heretyk lub schizmatyk podlega ekskomunice wiążącej mocą samego prawa” (KPK 1364§1). Ale to oznacza, że nie jest do tego potrzebny nawet wyrok trybunału kościelnego.

Zastanawiając się nad tym, jak dalej będzie się rozwijać sytuacja wywołana wydarzeniami we Frankfurcie (Drogą Synodalną) i jakie wnioski z tego wynikną autor zauważa, że sam papież Franciszek jako pierwszy w ostatnim czasie mówił o możliwej schizmie, rozłamie w Kościele. „Czy już wtedy myślał o biskupach, księżach, katolikach z obszaru niemieckojęzycznego?” – pyta purpurat.

Analizując dzieje Kościoła emerytowany przewodniczący Papieskiego Komitetu Nauk Historycznych zauważa, że we wszystkich przypadkach schizmy ujawnia się interesujące socjologicznie zjawisko: poprzez zewnętrzne przystosowanie świadomie chciano ukryć wewnętrzne odejście od wiary katolickiej, a w Niemczech drugiej połowy XVI wieku rozwijały się mieszane formy elementów obu wyznań – katolickiego i protestanckiego. Wynikiem tego był chaos, któremu kres położył dopiero Sobór Trydencki.

Mówiąc o sytuacji obecnej kard. Brandmüller stwierdza, że niemieckojęzyczny katolicyzm znajduje się w ostrym, zagrażającym życiu kryzysie. Katolik, który należy do maksymalnie dziesięciu procent uczestników niedzielnych Mszy św., będzie teraz musiał patrzeć, gdzie liturgia jest odprawiana z szacunkiem, zgodnie z normami kościelnymi, gdzie kazanie przekazuje autentyczną wiarę Kościoła i gdzie sakramenty są udzielane zgodnie z normami Kościoła. Wielu z nich już to czyni i jest gotowych pokonać wiele kilometrów, aby to uczynić. Może to prowadzić do rozpadu struktur hierarchicznych, a w trakcie procesu klaryfikacji powstanie sieć ośrodków autentycznie katolickich. Wskazuje na pewien problem, gdyż ci „wierni" księża będą podlegać swojemu biskupowi, który być może sam zerwał z wiarą i prawem Kościoła, i dlatego stara się zaprzysiąc „swoich”" duchownych do linii Drogi Synodalnej. W takich okolicznościach ksiądz, który chce pozostać "katolicki", napotyka na poważne trudności. Aparat uczyni wszystko, by utrudnić mu życie. Jest to prawdopodobnie najtrudniejszy problem do rozwiązania w tym kontekście.

W pierwszej kolejności, oczywiście, sami biskupi musieliby podjąć decyzję - pisze niemiecki kardynał. Obecnie jednak episkopat jest najwyraźniej podzielony. „Jedna część, która jest znana z wierności Rzymowi i Magisterium, stanowi prawdopodobnie jedną czwartą, druga część to ci, którzy już zdystansowali się słowem i czynem od autentycznej wiary Kościoła. Pomiędzy tymi dwoma «obozami» porusza się druga połowa episkopatu, która do tej pory wyróżniała się jedynie biernością i milczeniem” – stwierdza niemiecki purpurat.

2021-04-23 21:34

Ocena: +8 -1

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Kard. Nycz weźmie udział w konsystorzu

[ TEMATY ]

Watykan

konsystorz

kard. Kazimierz Nycz

Stelmasiak Artur

Kard. Kazimierz Nycz uda się do Watykanu, gdzie 5 października weźmie udział w szóstym konsystorzu zwołanym przez papieża Franciszka. Przy okazji wizyty w Rzymie odwiedzi też swój rzymski kościół tytularny: bazylikę św. Sylwestra i Marcina ai Monti.

W sobotę 5 października o godz. 16.00 w bazylice św. Piotra w Rzymie odbędzie się publiczny konsystorz, w którym weźmie udział metropolita warszawski kard. Kazimierz Nycz. Papież Franciszek włączy do Kolegium kardynalskiego 13 nowych kardynałów.

CZYTAJ DALEJ

Św. Antoni Padewski

Niedziela podlaska 24/2001

Św. Antoni urodził się ok. 1195 r. w Lizbonie, stolicy Portugalii. Na chrzcie św. otrzymał imię Ferdynand. Źródła podają, że jego rodzicami byli Maria i Marcin Boglioni. Między 15. a 20. rokiem życia wstąpił do Kanoników Regularnych św. Augustyna, którzy swój klasztor mieli na przedmieściach Lizbony. Tam był dwa lata, po czym przeniósł się do klasztoru w Coimbrze, które to miasto, obok Lizbony było drugim ośrodkiem życia religijnego i kulturalnego kraju. W roku 1219 otrzymał święcenia kapłańskie. Rok potem był świadkiem pogrzebu pięciu zamordowanych franciszkanów. Natychmiast wstąpił do nich w Olivanez, osiedlając się przy kościółku św. Antoniego Pustelnika. W tym czasie zmienił swoje imię na Antoni. W 1221 r. w Asyżu na kapitule generalnej spotkał się ze św. Franciszkiem. Oddając się na służbę Bogu swój czas poświęcał na dogłębna studiowanie Pisma Świętego, udzielał się duszpastersko, kaznodziejsko. Ponieważ jego kazania były coraz bardziej znane w świecie, mianowano św. Antoniego generalnym kaznodzieją zakonu. Dar wymowy, jego język niezwykle obrazowy i plastyczny, postawa ascetyczna i towarzyszące mu cuda gromadziły przy nim tak wielkie tłumy, iż żaden kościół nie był w stanie pomieścić słuchaczy. Po powrocie z Francji został wybrany prowincjałem. W tym czasie napisał Kazania niedzielne. W 1228 r. papież Grzegorz IX zaprosił św. Antoniego z okolicznościowym kazaniem. Wywarło ono na Papieżu tak silne wrażenie, że nazwał Świętego "Arką Testamentu". Papież polecił mu wygłaszanie kazań pielgrzymującym do Wiecznego Miasta tłumom. W 1230 r. na kapitule generalnej święty zrzekł się urzędu prowincjała i udał się do Padwy. Wycieńczony zachorował na wodną puchlinę. Opadając z sił, zatrzymał się w klasztorku w Arcella, gdzie przy śpiewie O gloriosa Virginum wieczorem w piątek 13 czerwca 1231 r. oddał Bogu ducha, mając zaledwie 36 lat. Pochowano go w Padwie w kościółku Matki Bożej. W niecały rok od śmierci (30 maja 1232 r.) papież Grzegorz IX zaliczył go w poczet świętych. O wyjątkowo szybkiej kanonizacji zadecydowały liczne cuda i łaski, jakich wierni przy grobie św. Antoniego doznawali. Obecnie na miejscu grobu św. Antoniego wznosi się potężna bazylika wystawiona w latach 1256-1310. Kult św. Antoniego rozszerzał się w świecie chrześcijańskim błyskawicznie. Bullą Cum iudicat papież Grzegorz IX w 1233 r. Wyznaczył dzień jego dorocznej pamiątki na 13 czerwca. W 1586 r. papież Sykstus V włączył jego święto do kalendarza powszechnego Kościoła.

Najważniejszymi ośrodkami kultu św. Antoniego w świecie są: Padwa, Rzym, Siena, Lizbona i Tuluza. Ku czci świętego powstało wiele bractw i kilka zakonów. W Polsce imię św. Antoniego należy do jednych z bardziej popularnych. W naszej ojczyźnie wystawiono ku jego czci około 250 świątyń. W naszej diecezji kult św. Antoniego szczególne miejsce ma w parafii Boćki - jego diecezjalnym sanktuarium. Nie ma chyba kościoła, w którym nie znajdowałaby się figura lub obraz Świętego.

Specyfikę kultu św. Antoniego wśród ludu polskiego Jan Lechoń opisuje w taki oto sposób:

Ty masz wysoko oczy,

Tam, gdzie śpiewa skowronek.

Więc widzisz, gdzie się toczy

Zagubiony pierścionek.

A że masz w ręku maleńkiego Chrystusa,

Dojrzysz, kto kona w lęku

I skąd czyha pokusa.

Twój brunatny samodział

Widzę. Idziesz po niebie.

Popatrz, gdziem się zapodział,

Bo zgubiłem sam siebie.

Niech się święci chwała Twoja,

Niech się znajdzie zguba moja. Amen.

Powszechna ufność w skuteczność orędownictwa św. Antoniego ma swoje pełne pokrycie w charyzmatach i w mocy cudotwórczej, jaką Opatrzność szczodrze obdarzyła swojego wybrańca już za życia: dar uzdrawiania, a nawet wskrzeszania umarłych, rzadki dar bilokacji, dar proroctwa, czytania w sumieniach ludzkich itp.

W roku 1946 papież Pius XII ogłosił św. Antoniego z Padwy Doktorem Kościoła. W roku 1981 z okazji 750-lecia śmierci, grób Świętego nawiedził Ojciec Święty Jan Paweł II.

Św. Antoni jest także patronem bp. Antoniego Pacyfika Dydycza - ordynariusza diecezji drohiczyńskiej. W sposób szczególny zatem 13 czerwca pamiętajmy w osobistych modlitwach o naszym Arcypasterzu, prosząc Pana Boga za przyczyną Świętego o wszelkie potrzebne Mu łaski w niełatwym trudzie prowadzenia powierzonej Owczarni Chrystusowej drogą nadziei, miłości i prawdy.

CZYTAJ DALEJ

Abyśmy w naszym życiu czuli zapach Chrystusa

2021-06-13 18:30

Marzena Cyfert

Tradycją jest poświęcenie lilii i chleba św. Antoniego

Tradycją jest poświęcenie lilii i chleba św. Antoniego

Św. Antoni jest tym świętym, który nas odnajduje w naszych przeróżnych historiach życia i wskazuje na jednego Boskiego lekarza, jakim jest Chrystus – mówił o. Radosław Kramarski, kustosz Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej i proboszcz parafii św. Karola Boromeusza we Wrocławiu podczas uroczystej Sumy odpustowej.

Św. Antoni z Padwy jest patronem krakowskiej prowincji Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych (franciszkanów), do której należy placówka we Wrocławiu. Tradycją we wrocławskiej parafii jest poświęcenie w dzień jego święta lilii i chleba, które są nieodłącznymi atrybutami świętego. W homilii przełożony wspólnoty nawiązał do 13. dnia miesiąca, poświęconego Matce Bożej z Fatimy. – Jej wielkim czcicielem był patron dnia dzisiejszego, św. Antoni Padewski, który w swoim nauczaniu bardzo często wskazywał na Maryję jako na wzór doskonałości w naśladowaniu Jezusa ubogiego i pokornego. Mówił w jednym ze swoich kazań: „Naśladujmy zatem Chrystusa z radością, niosąc Jego krzyż, bo On sam zaprasza nas do naśladowania. Chrystus umierający na Kalwarii stał się jakby alabastrowym naczyniem pełnym balsamu, które po stłuczeniu napełniło cały świat swoim rozkosznym zapachem. Niech zatem naśladując Go, Jego uczniowie i wszyscy chrześcijanie biegną za zapachem Chrystusa”. Mówiąc o Chrystusie, św. Antoni nie skupiał uwagi na sobie, ale na swoim Mistrzu, centrum życia chrześcijańskiego, przepowiadania i spotkania w Eucharystii – mówił o. Kramarski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję