Ap 19, 1-7 z II Nieszporów na niedzielę II tygodnia
Audiencja generalna, 15 września 2004 r.

1. Księga Apokalipsy pełna jest Kantyków zanoszonych do Boga, Pana wszechświata i historii. Przed chwilą wysłuchaliśmy jednego z nich, który spotykamy stale w każdym z czterech tygodni, zgodnie z podziałem Liturgii Nieszporów.
W hymnie tym pojawia się rytmicznie „Alleluja”, słowo pochodzenia hebrajskiego, które oznacza „chwalcie Pana”, i które - co ciekawe - w Nowym Testamencie pojawia się tylko w tym fragmencie Apokalipsy i powtórzone jest pięć razy. Liturgia zaczerpnęła z tekstu rozdziału 19 tylko niektóre wersety. W narracyjnych ramach opowiadania intonuje je w niebiosach „wielki tłum”: jak gdyby potężny chór, złożony ze wszystkich wybranych, którzy wysławiają Pana uroczystymi okrzykami radości (por. Ap 19, 1).

2. Kościół ziemski harmonizuje zatem swą pieśnią uwielbienia z pieśnią sprawiedliwych, którzy już kontemplują chwałę Boga. Tworzy się w ten sposób płaszczyzna porozumienia między historią a wiecznością: ma ona swój punkt wyjścia w liturgii ziemskiej wspólnoty Kościoła, zaś swój szczyt - w liturgii niebiańskiej, gdzie już dotarli nasi bracia i siostry, którzy poprzedzili nas w pielgrzymce wiary.
W tej wspólnocie chwały rozważane są trzy tematy. Przede wszystkim nieograniczone przymioty Boga, Jego „zbawienie, chwała i moc” (w. 1; por. w. 7), to znaczy Jego transcendencja i zbawcza wszechmoc. Modlitwa jest kontemplacją Bożej chwały, niewyrażalnej tajemnicy, oceanu światła i miłości, jakim jest Bóg.
Następnie Kantyk wysławia „królestwo” Pana, to znaczy Boży plan odkupienia wobec rodzaju ludzkiego. Podejmując ulubiony temat tzw. Psalmów Królestwa Bożego (por. Ps 47 [46]; 96 [95] - do 99 [98]), w tym miejscu głosi się, że „zakrólował Pan Bóg nasz, Wszechmogący” (Ap 19, 6), ingerując swą najwyższą władzą w historię. Oczywiście, jest to ingerencja powierzona ludzkiej wolności, która rodzi dobro i zło, jednakże ostatecznym jej przypieczętowaniem jest decyzja Bożej Opatrzności. Księga Apokalipsy podejmuje właśnie ten cel, ku któremu zmierza historia kierowana przez skuteczne działanie Boga, mimo rozlicznych burz, rozdarć i zniszczeń dokonywanych przez zło, człowieka i Szatana.
Na innej stronie Apokalipsy znajdujemy pieśń: „Dzięki czynimy Tobie, Panie, Boże wszechmogący, Który jesteś i Który byłeś, żeś objął wielką Twą władzę i zaczął królować” (Ap 11, 17).

3. Trzeci temat hymnu jest typowy dla Księgi Apokalipsy oraz jej obrazów symbolicznych: „...nadeszły Gody Baranka, a Jego Małżonka się przystroiła” (Ap 19, 7). Gdy będziemy mieli okazję zagłębić się w dalsze rozważania na temat tego Kantyku, zauważymy, że ostatecznym celem, do którego prowadzi nas ostatnia księga Biblii, jest spotkanie Baranka, którym jest Chrystus, z oczyszczoną i przemienioną oblubienicą, którą jest odkupiona ludzkość.
Wyrażenie „nadeszły Gody Baranka” odnosi się do szczytowego momentu - jak mówi nasz tekst o „uczcie” - jedności między stworzeniem a Stworzycielem, która będzie celebrowana w radości i pokoju zbawienia.

4. Kończymy słowami jednej z mów św. Augustyna, który w ten sposób naświetla i wysławia śpiew „Alleluja” w jego duchowym znaczeniu: „Śpiewamy jednogłośnie to słowo, zjednoczeni wokół niego w komunii uczuć, zachęcamy się wzajemnie do uwielbiania Boga. Boga jednak może uwielbiać ze spokojem sumienia ten, kto nie popełnił nic, co Jemu nie jest miłe. Dotyczy to obecnego czasu, w którym jesteśmy pielgrzymami na ziemi; śpiewamy «Alleluja» jako pocieszenie, abyśmy byli umocnieni na drodze. «Alleluja», które wypowiadamy teraz, jest pieśnią wędrowca. Przemierzając tę trudną drogę, dążymy do ojczyzny, gdzie znajdziemy odpoczynek, gdzie znikną wszelkie trudności, które nas teraz pochłaniają, i nie pozostanie nic innego, jak «Alleluja»” (nr 255, 1: Discorsi, IV/2, Rzym 1984, s. 597).

Z oryginału włoskiego tłumaczył o. Jan Pach OSPPE