Standartowo edytor tekstu ma ustawione marginesy o szerokości 2,5 cm. Ale, oczywiście, można to zmienić. Gdy np. list wyszedł nam odrobinę za długi i komputer chce przenieść na drugą stronę dwie, trzy linijki, wtedy marginesy można nieco zmniejszyć. A gdy piszemy podanie i tekstu jest niewiele, można troszeczkę oszukać czytelnika, zwiększając marginesy i sprawiając przez to wrażenie, że tekst jest dłuższy.
Wybieramy zatem polecenia „Układ strony”. Jeśli widzimy rodzaj linijki na obrzeżach naszej wirtualnej strony, to u góry wskaźnikiem myszy najeżdżamy na lewy lub prawy koniec tejże linijki, aż wskaźnik myszy zmieni się w coś w rodzaju połączonych ze sobą dwóch niewielkich strzałek. Naciskamy teraz i trzymamy lewy przycisk myszy. Na stronie pojawi się linia przerywana oznaczająca lewy lub prawy margines. Jeśli teraz przeciągniemy tę linię (trzymając wciśnięty przycisk myszy), możemy ten margines zmienić. Podobnie postępujemy przy marginesie górnym lub dolnym.
Marginesy można też zmienić w inny sposób, korzystając z tzw. okna dialogowego. Znów wybieramy „Ustawienia strony” (ewentualnie w nowej wersji Worda „Układ strony”), a później „Marginesy”. W odpowiednie pola wpisujemy wielkości tychże marginesów. W najnowszej wersji edytora dodatkowo można wybrać z opcji już przygotowanych (np. umiarkowane, wąskie itd.) lub zaznaczyć marginesy niestandardowe i samemu określić ich szerokość. Jeśli chcemy, aby wprowadzone wielkości marginesów obowiązywały w dokumentach, jakie stworzymy w przyszłości, po wybraniu szerokości, trzeba nacisnąć przycisk „Domyślne”.
Dostępna jest już do pobrania (np. na www.dobreprogramy.pl) najnowsza polska wersja 2.4 pakietu OpenOfficeT7, przygotowywanego na podstawie źródeł OpenOffice.org, do których wprowadzano poprawki dostosowujące program do potrzeb polskich użytkowników. To niezależna kompilacja najnowszej wersji w pełni darmowego pakietu OpenOffice, rozpowszechnianego na zasadach Open Source. Jest to jeden z najpoważniejszych (obok płatnego pakietu StarOffice) konkurentów Microsoft Office.
IV Niedziela Wielkiego Postu, zwana Niedzielą Laetare, przerywa pokutny charakter tego okresu subtelnym znakiem radości. W liturgii pojawia się wówczas rzadko używany kolor różowy, a sama niedziela przypomina o celu wielkopostnej drogi - świętowaniu zmartwychwstania Chrystusa. O teologicznym sensie tej tradycji, jej historii oraz o znakach, które pojawiają się w liturgii tego dnia, opowiada liturgista Dawid Makowski, koordynujący projekt „Z pasji do liturgii”.
IV Niedziela Wielkiego Postu jest jedną z najbardziej charakterystycznych niedziel roku liturgicznego. To właśnie wtedy w liturgii pojawia się rzadki kolor różowy, a sama niedziela nosi nazwę Laetare.
Wyrocznia należy do końcowej części Izajasza (Iz 56-66), do czasu po powrocie z Babilonu. Odbudowa miasta i świątyni nie usuwała ran, sporów o kult i biedy. Wyrocznia zaczyna się od „Oto Ja” (hinneni), typowej formuły Bożej inicjatywy. Bóg mówi językiem stworzenia: „stwarzam” (bārā’). Ten czasownik w Biblii opisuje działanie właściwe samemu Bogu, znane z Rdz 1. Słowo „stwarzać” pada także przy Jerozolimie, która ma stać się radością dla Boga i dla ludu. Nowość dotyczy całej rzeczywistości, nie tylko murów. „Dawne rzeczy nie pójdą w pamięć” odnosi się do historii klęski, która kształtowała wyobrażenia i lęki. Tekst opisuje życie społeczne. Ustaje płacz, ustaje śmierć niemowląt, wydłuża się życie starców. Wiek stu lat zostaje nazwany młodością, a długie życie nie zasłania winy. To obraz odwrócenia przekleństw wojny i niewoli. W Pwt 28 pojawia się motyw domu budowanego dla obcego i winnicy, z której korzysta najeźdźca. Izajasz ogłasza spokojne zamieszkanie i korzystanie z plonu własnych rąk. Obietnica dotyka zwykłych rzeczy: domu, pracy, owocu ziemi. W tradycji Kościoła te słowa stały się ważne w sporze z pogardą dla ciała. Ireneusz w „Adversus haereses” V,35 cytuje zdanie o domach i winnicach jako świadectwo zmartwychwstania sprawiedliwych i odnowy stworzenia. Augustyn w „De civitate Dei” XXII przywołuje „nowe niebiosa i nową ziemię” jako opis radości, w której nie słychać lamentu. Ten sam zwrot podejmie potem 2 P 3,13 i Ap 21,1, rozwijając nadzieję na ostateczne odnowienie świata. Prorok mówi językiem codzienności, aby otworzyć myślenie na dar Boga, który leczy pamięć i przywraca godność pracy.
W parafii pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Tarnobrzegu odbyły się uroczystości jubileuszowe z okazji 25-lecia istnienia Bractwa św. Józefa Opiekuna Rodzin. Centralnym punktem świętowania była uroczysta Msza św., której przewodniczył Biskup Sandomierski Krzysztof Nitkiewicz.
Eucharystię koncelebrowali kapłani na czele z ks. prał. Janem Biedroniem, proboszczem parafii i opiekunem duchowym bractwa.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
