Setna, jubileuszowa edycja „Verba Sacra” 14 lutego br. w poznańskiej bazylice archikatedralnej potwierdziła, że nie tylko prezentowane na niej religijne teksty, ale ona sama - jako niepowtarzalne na europejską skalę przedsięwzięcie - zasługuje na miano „modlitwy najpiękniejszej”. Jest bowiem w tej „modlitwie” poświęcenie i zaangażowanie, szczerość, pokora i nadzieja. Inicjatorem, reżyserem i dyrektorem projektu jest pełen twórczych mocy Przemysław Basiński. Szczerość przejawia się w postawie obecnych na prezentacjach wiernych. Pokora jest najwyższym płomieniem aktorskich talentów, w których ogniu artyści ukazują nieskończony wymiar wartości. Nadzieja zaś jest pojednaniem wszystkich uczestników „Verba Sacra” - przekonaniem, że „Święte Słowa” nigdy nie powinny zamilknąć.
Setna prezentacja „Verba Sacra” poruszyła nas prawdą najstarszych modlitw chrześcijan. Usłyszeliśmy fragmenty powstałego pod koniec I wieku „Didache” oraz „Ojcze nasz”, „Święty”, „Kyrie” i hymn wieczorny „Fos hilaron”. Autentyzm przeżyć podsyciło pełne skupienia intonowanie modlitw przez scholę Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu - „Inclina aurem” oraz przepełniona wewnętrznym spokojem recytacja kleryków. Dziękczynny rytm modlitw wyznaczył ks. prof. Bogusław Nadolski z Towarzystwa Chrystusowego - autor komentarza i wyboru tekstów do niedzielnej prezentacji. Opracowaniem i przygotowaniem muzycznym, rozpalającym echo biblijnych przypowieści, zajął się ks. dr Mariusz Białkowski. Konsultacji językowej udzieliła Anna Strzelecka.
Znakiem tego, że w każdym z nas kiełkuje ziarno odwiecznej miłości - chrześcijańskiej uczty agape - stało się obdzielenie wiernych chlebem oraz zapalenie dziękczynnego paschału z napisem: „Verba Sacra 2000-2010”, przygotowanego specjalnie na okoliczność setnej edycji. Paschał składał się z trzech świec - jak zauważył proboszcz katedry, ks. Ireneusz Szwarc - „w jednym paschale trzy świece, jak w jednym Bogu - trzy osoby”.
„Verba Sacra” jest pomyślane jako cykl prezentacji Biblii, dzieł literatury polskiej i obcej w interpretacji najznamienitszych aktorów. Opatrzone komentarzami biblistycznymi, filologicznymi, przekładowymi, historycznymi i artystycznymi, udowadnia wielowymiarowy walor przedsięwzięcia, które jak żadne inne potrafi pojednać tradycję ze współczesnością - przetłumaczyć wiarę na język naszej codzienności - tak zwyczajnej i pięknej zarazem jak „słowo”, które ujawnia swoją „świętość” na tyle, na ile pozwala dojrzeć nam do własnej świętości.