Kiedyś eleganccy panowie zawsze nosili kapelusze - zimą ciemne, latem jasne. Gdy popatrzymy dziś na ulicę, zauważymy, że zimą królują czapki narciarki czy czapki, które wyglądają jak nakrycia głowy krasnali, a latem dominują gołe głowy i kolarki z daszkiem (i to często z reklamą jakiejś firmy, np. Coca-Coli czy Mercedesa).
Tak naprawdę czapki narciarki czy kolarki są odpowiednie na co dzień tylko dla dzieci i dla młodzieży, a w przypadku dorosłych pasują tylko do stroju narciarskiego czy wycieczkowego, na rower itp.
Dorosły mężczyzna dbający o elegancję powinien nosić albo beret czy cyklistówkę (np. w jej eleganckiej postaci ze skóry), albo klasyczny kaszkiet, albo wreszcie - najbardziej elegancki - kapelusz, który występuje w kilku wersjach, np. tyrolski, angielski kapelusz deszczowy czy borsalino, który - jak mówią specjaliści - jest „triumfem elegancji”.
Kapelusz jest zatem nadal najbardziej poważnym, eleganckim i formalnym nakryciem głowy dla mężczyzny.
Jeśli już mamy go na głowie, musimy pamiętać o rodzących się w związku z tym obowiązkach, które podpowiada savoir-vivre:
Kapelusz (oraz wszelkie inne nakrycia głowy z daszkiem czy rondem) zdejmujemy z głowy przy powitaniu zawsze tą ręką, która jest zewnętrzna w stosunku do tego, komu się kłaniamy (czapki narciarki czy beretu oraz innych nakryć głowy bez daszka czy ronda nie trzeba zdejmować przy powitaniu).
Gdy spotyka się dwóch mężczyzn w tym nakryciu głowy, pierwszy zdjemuje kapelusz ten, który pierwszy zauważy drugiego.
Mężczyzna zdejmuje nakrycie głowy, gdy: wchodzi do jakiegoś pomieszczenia; gdy wchodzi do ogródka kawiarni, cukierni czy restauracji; gdy grają hymn państwowy; w kościele; podczas Mszy św. na świeżym powietrzu; na pogrzebie; gdy przechodzi pogrzeb.
Usunięcie krzyża z przestrzeni wychowania to gest, który rani nie tylko religijnie, ale także kulturowo. A jednak, paradoksalnie, incydent ze szkoły w Kielnie ma też swoją jasną stronę. Bo uczniowie – ci, których tak często posądzamy o obojętność – nie zgodzili się na usunięcie krzyża. W ich spokojnym sprzeciwie zabrzmiała cicha, ale mocna wiara.
Cyprian Kamil Norwid, który krzyż widział zawsze na tle polskiej historii, przestrzegał dobitnie: „Bo kto, do Krzyża nawet idąc, minął krzyże ojczyste, ten przebiera w męczeństwie!”. To zdanie brzmi dziś jak komentarz do współczesnych prób „czyszczenia” przestrzeni publicznej z symboli, które przez wieki były znakiem polskiej tożsamości, a nie kościelnym rekwizytem. Krzyż szkolny, krzyż w urzędzie, przydrożny krzyż – to właśnie są „krzyże ojczyste”. Mówią o historii narodu, o jego duchowym dziedzictwie, o pamięci wspólnoty, nie o „narzucaniu religii”.
Izajasz 60 należy do części księgi powstałej po powrocie z niewoli babilońskiej. Jerozolima jest wtedy słaba i poraniona. Prorok zwraca się do niej jak do kobiety i wzywa: «Powstań, świeć» (qûmî ’ôrî). To wezwanie do podniesienia głowy i do odważnego spojrzenia. Światło przychodzi od Pana.
Uroczystość Objawienia Pańskiego. Święto Boga i ludzi. Święto szczególnie tych, którzy niezmordowanie szukają Boga – by wierzyć w Niego, by przyjąć to, co ofiaruje, by zgodzić się z Jego świętą wolą, by wytrwać do końca, mimo wszelakich trudności, na drodze, która prowadzi do Niego i podąża Jego śladami.
Gdy Jezus narodził się w Betlejem w Judei za panowania króla Heroda, oto mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: «Gdzie jest nowo narodzony Król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem Jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać Mu pokłon». Skoro to usłyszał król Herod, przeraził się, a z nim cała Jerozolima. Zebrał więc wszystkich arcykapłanów i uczonych ludu i wypytywał ich, gdzie ma się narodzić Mesjasz. Ci mu odpowiedzieli: «W Betlejem judzkim, bo tak zostało napisane przez Proroka: A ty, Betlejem, ziemio Judy, nie jesteś zgoła najlichsze spośród głównych miast Judy, albowiem z ciebie wyjdzie władca, który będzie pasterzem ludu mego, Izraela». Wtedy Herod przywołał potajemnie mędrców i wywiedział się od nich dokładnie o czas ukazania się gwiazdy. A kierując ich do Betlejem, rzekł: «Udajcie się tam i wypytajcie starannie o Dziecię, a gdy Je znajdziecie, donieście mi, abym i ja mógł pójść i oddać Mu pokłon». Oni zaś, wysłuchawszy króla, ruszyli w drogę. A oto gwiazda, którą widzieli na Wschodzie, postępowała przed nimi, aż przyszła i zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecię. Gdy ujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali. Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; padli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę. A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną drogą udali się z powrotem do swojego kraju.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
