Reklama

Święta Wiktorio, módl się za nami!

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Relikwie św. Wiktorii zostały ofiarowane Prymasowi Polski Henrykowi Firlejowi przez papieża Pawła V. Prymas Firlej wprowadził je uroczyście do kolegiaty łowickiej w 1625 r. Św. Wiktoria, z pochodzenia Rzymianka, poniosła śmierć męczeńską za czasów cesarza Decjusza, w połowie III w. Kult oddawany Świętej sięga VI w. naszej ery. Jej wizerunek znajduje się na słynnych mozaikach kościoła św. Apolinarego w Rawennie, wśród najsłynniejszych męczenników Kościoła zachodniego. W Polsce, od czasów przywiezienia relikwii do Łowicza, trwa kult św. Wiktorii jako Patronki miasta i Księstwa Łowickiego. 7 października 1993 r. Kongregacja Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów wydała dekret o zatwierdzeniu przez Papieża Jana Pawła II wyboru św. Wiktorii na Patronkę nowo powstałej diecezji łowickiej.
A zatem w tym roku już po raz kolejny diecezja nasza obchodziła uroczystości ku czci swej Patronki, św. Wiktorii. Odbyły się one jak zawsze 11 listopada - w narodowe Święto Niepodległości - i uczestniczyło w nich kilka tysięcy wiernych. Organizatorem uroczystości był Wydział Duszpasterski Kurii Diecezjalnej Łowickiej, przy współudziale Starostwa Łowickiego i władz Miasta Łowicza. Wielką pomoc okazała także policja łowicka i wojsko.
Gospodarzem obchodów dnia był biskup łowicki Alojzy Orszulik, zaproszenie do wspólnego świętowania przyjęli także: bp Ryszard Karpiński z Lublina, bp Stanisław Kędziora z Warszawy-Pragi, bp Zygmunt Pawłowicz z Gdańska, bp Edward Janiak z Wrocławia, bp Paweł Socha z Zielonej Góry oraz bp Józef Zawitkowski z Łowicza.
Tradycją stało się, iż relikwie św. Wiktorii, w ciągu całego roku przebywające w bazylice katedralnej, w kaplicy prymasa Jakuba Uchańskiego, przed obchodami ku czci św. Wiktorii pielgrzymują po innych kościołach łowickich, gdzie zaznają czci ze strony wiernych. I tak, w dniach 4-5 listopada relikwie Patronki przebywały w parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy na Korabce, następnie 5-6 listopada w kaplicy Wyższego Seminarium Duchownego, 6-7 listopada w kościele Ojców Pijarów, 7-8 listopada - w kościele Sióstr Bernardynek, 8-9 listopada w parafii Chrystusa Dobrego Pasterza. 9 listopada relikwie przeniesione zostały do parafii Świętego Ducha, gdzie przebywały aż do poniedziałku 11 listopada.
11 listopada w kościele Świętego Ducha zebrały się delegacje z parafii i instytucji, uczestniczących w uroczystości. Byli to księża biskupi, kapłani, przedstawiciele władz miasta i instytucji samorządowych, około 30 pocztów sztandarowych.
Po nabożeństwie w kościele Świętego Ducha kilkutysięczna rzesza wiernych wyruszyła w procesji ulicami miasta, aby towarzyszyć relikwiom św. Patronki w pielgrzymce do bazyliki katedralnej, gdzie odprawiona miała zostać uroczysta Eucharystia o św. Wiktorii. Szyk procesji był następujący: na czele szedł krzyż, za nim chorągwie i feretrony z parafii, sztandary szkół, zakładów pracy i organizacji, ministranci i lektorzy, siostry zakonne, klerycy, księża, kanonicy Archikolegiackiej Kapituły Łęczyckiej, kanonicy Katedralnej Kapituły Łowickiej, kapelani Jego Świątobliwości, księża biskupi i asysta, biskup celebrans.
Za relikwiami św. Wiktorii kroczyły osoby, przygotowujące się do niesienia relikwii, orkiestra dęta i wierni. W tym roku jako pierwsi relikwie nieśli klerycy łowickiego Seminarium, następnie ministranci i lektorzy, członkowie Stowarzyszenia Harcerstwa Katolickiego "Zawisza" FSE (po raz pierwszy), Kół Różańcowych i Legionu Maryi, katecheci, siostry zakonne, przedstawiciele ruchów religijnych, Akcji Katolickiej, Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, członkowie rodziny naszej diecezji (ojciec, matka, syn i córka), władze Łowicza, a od cokołu na Starym Rynku aż do ołtarza w bazylice: młodsi kanonicy obu kapituł.
Podczas stacji na Starym Rynku relikwiarz ustawiony został na podwyższeniu, zaś wojsko podniosło flagę na maszt, a orkiestra zagrała Hymn narodowy Jeszcze Polska nie zginęła. Następnie przedstawiciel Starostwa Łowickiego odmówił modlitwę za Ojczyznę, przedstawiciel władz Łowicza - za miasto. Modlitwę za diecezję łowicką odmówił bp Alojzy Orszulik, który dokonał także błogosławieństwa relikwiarzem czaszki św. Wiktorii (relikwiarz Firleja), na cztery strony świata.
Teraz procesja udała się do bazyliki katedralnej, gdzie miała miejsce uroczysta Msza św. koncelebrowana. Uroczyste kazanie wygłosił bp Paweł Socha, który wielokrotnie powoływał się na najstarszy opis męczeństwa św. Wiktorii, tzw. Pasję z VI w. "Św. Wiktoria - mówił Ksiądz Biskup - ukazuje mam w swej biografii jeden ogromnie ważny rys, który rozróżniał ówczesnych chrześcijan od zdegenerowanego pokolenia upadającego Rzymu. Panował wtedy upadek moralny i rozluźnienie obyczajów i stąd szczególnie mocno akcentowane jest dziewictwo tej świętej męczennicy. Dziewictwo nie tylko rozumiane jako wyrzeczenie się zamążpójścia, ale - tak jak w Biblii - jako całkowite oddanie się Bogu, pod względem ciała i życia duchowego". Wzorem takiego całkowitego oddania się Panu Bogu jest oczywiście Maryja z Nazaretu, Matka Jezusa Chrystusa.
"Jak Chrystus był całkowicie oddany Ojcu i niczego bez Niego nie czynił, tak chce, byśmy i my oddali się Bogu - stwierdził bp Socha. - Są dwie drogi tego oddania się: postawa autentycznej modlitwy, rozumianej nie jako prośba, ale otwartość na wolę Bożą i lektura Pisma Świętego".
W procesji z darami szli w tym roku wierni z dekanatu św. Jakuba ze Skierniewic. Złożyli oni w darze m.in. trzy ornaty i dwie dalmatyki, które będą służyły w bazylice do sprawowania Mszy św. Obok darów liturgicznych nie zabrakło także pięknych kwiatów.
Przed błogosławieństwem pasterskim przemówił do wiernych biskup łowicki Alojzy Orszulik. Podziękował on wszystkim wiernym, księżom biskupom, kanonikom, kapłanom, siostrom zakonnym, ministrantom, harcerzom, pocztom sztandarowym, kombatantom, przedstawicielom władz, za przyjęcie jego zaproszenia do wspólnego udziału w uroczystościach ku czci św. Wiktorii - orędowniczki diecezji łowickiej w niebie.
"Chciałbym, aby kult św. Wiktorii się rozszerzał i pogłębiał i abyśmy przybywając tu, do bazyliki i jednocześnie sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Łowickiej, przybywali jednocześnie do kaplicy św. Wiktorii, która jest po prawej stronie ołtarza - mówił Ksiądz Biskup. - Postanawiam, aby w tej kaplicy, przy ołtarzu, gdzie widnieje jej wizerunek, odprawiana była Msza św. według formularza ku czci św. Wiktorii. Nadto postanawiam, aby ustanowić Order św. Wiktorii dla wszystkich, którzy są zasłużeni dla Kościoła łowickiego, którzy swym życiem dają świadectwo wiary i umiłowania Najświętszej Maryi Panny Łowickiej i świętego Kościoła. Aby uświetnić nabożeństwa i procesje z różnych okazji, a szczególnie procesję ku czci św. Wiktorii, postanawiam ustanowić kawalerów lub Bractwo św. Wiktorii, z własnym strojem. Będą mogli być odznaczeni tym strojem ci, którzy dają świadectwo wiary i życia, i którzy angażują się w życie Kościoła. Jest to zgodne z wolą Stolicy Apostolskiej: dostałem wiadomość od Nuncjusza Apostolskiego w Polsce, aby biskupi ustanawiali odznaczenia osób godnych, wyróżniających się w życiu wspólnot parafialnych".
Po błogosławieństwie pasterskim bp. Orszulika wierni zaśpiewali na zakończenie uroczystości Boże, coś Polskę.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2002-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Archidiecezja częstochowska: zmarł 50-letni ks. Dariusz Mazur

2026-08-17 21:43

[ TEMATY ]

śmierć kapłana

pixabay.com

W dniu 17 sierpnia 2026 r., w wieku 50 lat, w 25. roku kapłaństwa, odszedł do Pana ks. Dariusz MAZUR, proboszcz Parafii pw. Św. Ap. Piotra i Pawła w Zawadzie.

Msza święta żałobna odprawiona będzie pod przewodnictwem J.E. ks. abp. Wacława Depo, metropolity częstochowskiego w środę, tj. 19 sierpnia 2026 r. o godz. 15.00 w par. Ap. Piotra i Pawła w Zawadzie.
CZYTAJ DALEJ

Łaska jest szeroka, ale nie jest automatyczna - trzeba ją przyjąć całym życiem

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Agata Kowalska

Odnowa, którą zapowiada Ezechiel, ma zdumiewające uzasadnienie: „nie z waszego powodu to czynię, domu Izraela, ale dla świętego imienia mojego” (36,22). Klęska i wygnanie ludu stały się wśród narodów bluźnierstwem - mówiono: „to jest lud Pana, a musieli opuścić Jego ziemię” - jak gdyby Bóg Izraela okazał się bezsilny. Pan działa więc, by uświęcić swoje imię na oczach narodów; powrót z rozproszenia jest wydarzeniem teologicznym, zanim stanie się politycznym. Sercem wyroczni jest anatomia nawrócenia, którego człowiek sam nie potrafi dokonać. „Pokropię was czystą wodą” - obraz zaczerpnięty z rytuałów oczyszczenia Tory (por. Lb 19) - usuwa nieczystość i bożki. Potem następuje operacja głębsza: „dam wam serce nowe i ducha nowego tchnę do waszego wnętrza, odbiorę wam serce kamienne, a dam wam serce z ciała”. Warto zauważyć rozwój wewnątrz samej księgi: wcześniej Ezechiel wzywał - „uczyńcie sobie nowe serce i nowego ducha” (18,31); teraz Bóg bierze na siebie to, czego wezwanie nie zdołało sprawić. Zbiega się to z Jeremiaszową obietnicą Prawa wypisanego na sercach (Jr 31,33): oba głosy wygnania wiedzą już, że przymierze przetrwa tylko wtedy, gdy posłuszeństwo stanie się darem, nie samą powinnością. Zwieńczeniem jest zdanie: „Ducha mojego chcę tchnąć w was” - nie tylko nowego ducha ludzkiego, lecz Ducha samego Boga, który sprawi postępowanie według przykazań. Kościół czyta tę wyrocznię w Wigilię Paschalną, tuż przed liturgią chrzcielną - woda, nowe serce i Duch znalazły tam swoje wypełnienie. Formuła przymierza domyka całość: „będziecie moim ludem, a Ja będę waszym Bogiem” - odnowiony człowiek jest zdolny do wierności, ponieważ wierność została mu najpierw darowana.
CZYTAJ DALEJ

Panie, wyłącznie dzięki Tobie coś znaczę!

2026-08-20 09:08

[ TEMATY ]

O. prof. Zdzisław Kijas

Adobe Stock

W bliskości Chrystusa odkrywam w sobie wartość, szczególnie wtedy, kiedy wielu wokół mnie mówi, że już nic nie znaczę, że jestem totalnym „zerem”, że nic nie potrafię. W wierze Jezus mówi mi wtedy, że jestem „skałą” i On chce na niej wznosić coś wielkiego i pięknego.

Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: «Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?» A oni odpowiedzieli: «Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków». Jezus zapytał ich: «A wy za kogo Mnie uważacie?» Odpowiedział Szymon Piotr: «Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego». Na to Jezus mu rzekł: «Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr, czyli Opoka, i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie». Wtedy surowo zabronił uczniom, aby nikomu nie mówili, że On jest Mesjaszem.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję